Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Αττικόν διαθέτει 14 πλήρως κατασκευασμένες χειρουργικές αίθουσες. Ωστόσο, σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων και δημοσιεύματα, το 2025–2026 λειτουργούν μόνο οι 7, κυρίως λόγω ελλείψεων προσωπικού.

Δηλαδή αξιοποιείται μόλις το 50% της διαθέσιμης χειρουργικής υποδομής του μεγαλύτερου πανεπιστημιακού νοσοκομείου της χώρας.

Αυτά που ακούμε στο βίντεο αυτό καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι στο Αττικόν και τα διαπίστωσε η Μαρία Καρυστιανού.

Η εικόνα που περιέγραψε η Μαρία Καρυστιανού μετά την επίσκεψή της στο Αττικόν δεν αποτελεί μεμονωμένη πολιτική καταγγελία.

Συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με όσα καταγγέλλει εδώ και μήνες το Σωματείο Εργαζομένων του νοσοκομείου. Η Καρυστιανού μίλησε για ράντζα μετά την εφημερία, για υποστελέχωση και για τμήματα που εγκαινιάζονται αλλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν πλήρως λόγω έλλειψης προσωπικού.

Από την πλευρά του, το Σωματείο Εργαζομένων καταγγέλλει ότι τα ράντζα έχουν μετατραπεί σε μόνιμο φαινόμενο και όχι σε έκτακτη κατάσταση.

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν από το ίδιο το Σωματείο, σε ορισμένες εφημερίες καταγράφηκαν πάνω από 100 ασθενείς σε ράντζα και φορεία στους διαδρόμους, με αποκορύφωμα αναφορές για περίπου 130 ράντζα.

Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι η αιτία δεν είναι κάποια πρόσκαιρη έξαρση γρίπης, αλλά χρόνια προβλήματα στελέχωσης και χρηματοδότησης του ΕΣΥ.

Παράλληλα, καταγγέλλουν εξαντλητικές συνθήκες εργασίας, μετακινήσεις προσωπικού μεταξύ τμημάτων και αδυναμία κάλυψης των αναγκών με το υπάρχον δυναμικό.

Το αποτέλεσμα είναι ασθενείς να νοσηλεύονται σε διαδρόμους και υγειονομικοί να καλούνται να κάνουν τη δουλειά πολλών ανθρώπων ταυτόχρονα.

Επομένως, το ζήτημα δεν αφορά μόνο την ταλαιπωρία των ασθενών αλλά και την ασφάλεια της περίθαλψης που μπορεί να προσφερθεί υπό τέτοιες συνθήκες.

Όταν ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια νοσοκομεία της χώρας λειτουργεί με δεκάδες ή και εκατοντάδες ράντζα μετά τις εφημερίες, το πρόβλημα δεν μπορεί να θεωρηθεί «κανονικότητα». Η κριτική της Καρυστιανού για υποστελέχωση και χαμηλές αμοιβές δεν εμφανίζεται αποκομμένη από την πραγματικότητα του νοσοκομείου· αντιθέτως, βρίσκεται στον ίδιο άξονα με τις δημόσιες καταγγελίες των εργαζομένων.

Το βασικό ερώτημα που αναδεικνύεται είναι πώς μπορούν να εγκαινιάζονται νέες δομές όταν λείπει το προσωπικό που θα τις λειτουργήσει.

Και το ακόμη σοβαρότερο: πόσο ακόμη μπορεί να θεωρείται επιτυχία η διαχείριση μιας κρίσης όταν οι διάδρομοι μετατρέπονται σε χώρους νοσηλείας.

Τα στοιχεία και οι καταγγελίες δείχνουν ότι το πρόβλημα στο Αττικόν δεν είναι περιστασιακό αλλά διαρθρωτικό και επαναλαμβανόμενο.

Γι' αυτό η συζήτηση δεν αφορά μόνο ένα νοσοκομείο, αλλά τη συνολική κατάσταση του δημόσιου συστήματος υγείας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους