Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που μετρούν τη ζωή τους με χρόνια. Άλλοι με έρωτες, σπίτια ή δουλειές.

Κι ύστερα υπάρχουν κι εκείνοι που τη μετρούν με Μουντιάλ.

Για μένα όλα αρχίζουν το καλοκαίρι του 1990.

Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι πραγματικά να ζω. Μέχρι τότε υπήρχε ένας θαυμασμός για τον Πελέ τον Γκαριντσα τον Εουσεμπιο τον Μπανκς τον Γιασιν τον Κρόιφ τον Πάολο Ρόσσι τον Μίλλερ τον Μπραιτνερ τον Μπλαχίν αλλά ήταν από διηγήσεις αφιερώματα στις εφημερίδες, ασπρόμαυρα κλιπ που άρχισαν να γίνονται έγχρωμα σιγά σιγά, αλλά δεν τους είχα ζήσει… Δύο χρόνια πιο πριν, το 88 είχα πορωθεί με το ευρωπαϊκό και τους ιπτάμενους Ολλανδούς που τους έβλεπα στην μικρή οθόνη που είχε το κάμπινγκ της Περίσσας στην Σαντορίνη.

Πιο πριν το 86 που ήταν του Μαραντονα πάλι στο Μεξικό, δεν με είχε τραβήξει.

Από το ευρωπαϊκό στο παγκόσμιο… Η Ιταλία, καιγόταν από τον ήλιο του Ιουνίου, αλλά εγώ βρισκόμουν στην Αγγλία.

Ήταν μια παράξενη εποχή.

Στους δρόμους, στα clubs και στις αποθήκες έξω από τις πόλεις γεννιόταν κάτι καινούργιο.

Εγώ έκανα ραδιοφωνικές εκπομπές σε ραδιοσταθμούς με προσωρινή άδεια οπως το LGR και το WNK (wicked neutral kicking)!!! Τα βράδια πάρκαρα μια Yamaha DT και σέρβιρα chicken fillet burger με coleslaw και angel delight , στους pub goers του King’s Cross και του Hounslow East! Η έκρηξη του acid house και του rave άλλαζε για πάντα τη νεανική κουλτούρα.

Τα χαμόγελα, οι νύχτες που δεν τελείωναν ποτέ, οι ήχοι των synthesizers και των drum machines ενώνονταν με το καλοκαίρι του ποδοσφαίρου.

Σε μια Αγγλία που έβραζε, τον Μάρτιο είχε γίνει η «μάχη της Trafalgar Square” τα poll tax riots, με μια σκληρή κυβέρνηση Θάτσερ που ήταν στα τελευταία της, αλλά είχε καταφέρει να μετασχηματίσει ήδη την Βρετανία ίσως και την Ευρώπη όλη… Και τι Μουντιάλ ήταν εκείνο του 90;;!!. Το επίσημο τραγούδι της εθνικής το είχαν γράψει οι θρυλικοί New Order, ενώ το killer του Adamski έπαιζε παντού όπως και το Tom’s Diner της Suzanne Vega, Η Αγγλία του Γκάσκοϊν και του Λίνεκερ έφτανε μέχρι τα ημιτελικά.

Οι συγκινήσεις, τα δάκρυα του Gazza, οι αγωνίες των πέναλτι, οι τηλεοράσεις στις παμπ και τα σπίτια, οι συζητήσεις που κρατούσαν μέχρι το ξημέρωμα.

Ήταν το πρώτο καλοκαίρι που κατάλαβα ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι.

Είναι το σκηνικό πάνω στο οποίο γράφονται οι αναμνήσεις της ζωής μας. ήταν το τελευταίο Μουντιάλ που έπαιξαν χώρες που δεν υπάρχουν πια… η Σοβιετική Ένωση, οι γείτονες μας οι Γιουγκοσλάβοι, η Δυτική Γερμανία, και η Τσεχοσλοβακια… Ο κόσμος θα άλλαζε δραματικά μετά από αυτό… Ύστερα ήρθε το 1994. Η Αμερική, ο καυτός ήλιος, η πρώτη συμμετοχή της εθνικής Ελλάδος, τα βρισίδια του προπονητή μας, το ματς με την Αργεντινή του Μαραντονα, ο Μπάτζιο με την αλογοουρά να κουβαλά σχεδόν μόνος του την Ιταλία μέχρι τον τελικό.

Και εκείνο το χαμένο πέναλτι στην Πασαντίνα.

Μια εικόνα που έμεινε χαραγμένη σε εκατομμύρια ανθρώπους περισσότερο από οποιοδήποτε γκολ.

Το 1998 στη Γαλλία. Ο Ζιντάν έγινε βασιλιάς μέσα στο Παρίσι.

Ήμασταν νέοι ακόμα.

Οι παίκτες έμοιαζαν περίπου στην ηλικία μας.

Μπορούσαμε να φανταστούμε τον εαυτό μας στη θέση τους.

Τα καλοκαίρια έμοιαζαν ατελείωτα και τα επόμενα τέσσερα χρόνια πολύ μακριά.

Το 2002 ξυπνούσαμε χαράματα για να δούμε αγώνες από την Κορέα και την Ιαπωνία. Ο Ρονάλντο επέστρεψε από τραυματισμούς και αμφιβολίες για να γίνει θρύλος.

Οι τηλεοράσεις άνοιγαν πριν ακόμη ξημερώσει και η μυρωδιά του καφέ ανακατευόταν με τις φωνές των σχολιαστών, για την διαιτητική εύνοια προς την διοργανώτρια χώρα.

Το 2006 ο κόσμος ανήκε ξανά στον Ζιντάν, μέχρι εκείνη τη μοιραία κουτουλιά στο Βερολίνο.

Ήταν το τέλος μιας γενιάς.

Και χωρίς να το καταλάβουμε, ήταν και το τέλος ενός κομματιού της δικής μας νιότης.

Το 2010 ακούγαμε ασταμάτητα τις βουβουζέλες της Νότιας Αφρικής. Η Σακιρα τραγουδούσε σε αφρό-λάτιν ρυθμούς, Η Ισπανία του Τσάβι και του Ινιέστα έπαιζε ποδόσφαιρο σαν μουσική.

Το πρώτο μνημόνιο είχε ήδη ξεκινήσει, είχε καταργηθεί ο 13ος και 14ος μισθός και άρχιζε η κατηφόρα της Ελλάδας.

Εμείς αρχίζαμε ήδη να κοιτάμε πίσω με νοσταλγία.

Το 2014 ήρθε η Βραζιλία. Ο Μέσι έφτασε μια ανάσα από το όνειρο. Η Γερμανία διέλυσε τη Βραζιλία με εκείνο το απίστευτο 7-1. Οι στιγμές γίνονταν όλο και πιο γρήγορες.

Τα τέσσερα χρόνια περνούσαν σαν λίγοι μήνες.

Το 2018 εμφανίστηκε μια νέα γενιά. Ο Εμπαπέ έτρεχε στο γήπεδο με την ανεμελιά που είχαμε κι εμείς όταν πρωτοείδαμε τον Γκάσκοϊν.

Τότε κατάλαβα κάτι παράξενο.

Οι ήρωες των Μουντιάλ δεν ήταν πια συνομήλικοί μας.

Ήταν παιδιά.

Και το 2022, με τον Covid και με τον Μέσι να σηκώνει επιτέλους το τρόπαιο στο Κατάρ, έκλεινε ένας κύκλος δεκαετιών.

Θυμηθήκαμε πόσες φορές είχαμε δει το ίδιο όνειρο να αναβάλλεται.

Θυμηθήκαμε και τον εαυτό μας, όλα αυτά τα χρόνια, να μεγαλώνει μαζί με τα τουρνουά.

Τώρα πλησιάζει κάθε νέο Μουντιάλ και δεν περιμένουμε μόνο τους αγώνες.

Περιμένουμε τις αναμνήσεις που θα ξυπνήσουν.

Θυμόμαστε πού ήμασταν το 1990, ποιοι φίλοι κάθονταν δίπλα μας στο pub του Windsor ή του Brentford, οι νεανικές μας αγάπες μας κρατούσαν το χέρι, χωρίς να μπορούν να προβλέψουν το μέλλον, χωρίς πολλές έγνοιες, χωρίς παιδιά.

Θυμόμαστε ποιοι δεν είναι πια εδώ, ποια καλοκαίρια χάθηκαν μέσα στον χρόνο.

Οι ποδοσφαιριστές που κάποτε μας φαίνονταν μεγάλοι έγιναν αναμνήσεις.

Εκείνοι που ακολούθησαν έγιναν θρύλοι.

Και οι σημερινοί αστέρες έχουν ηλικία που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μας.

Κάθε τέσσερα χρόνια δεν επιστρέφει μόνο το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Επιστρέφουν όλες οι προηγούμενες εκδοχές του εαυτού μας.

Ο νεαρός που είδε τα δάκρυα του Γκάσκοϊν σε μια Αγγλία που χόρευε στους ρυθμούς του acid house και των New Order.

Ο ενθουσιασμένος φίλαθλος του Beckham του Μαραντονα του Μπάτζιο, του Ζιντάν, των δύο Ρονάλντο, του Χαμες Ροντρίγκες, του Νευμαρ του Μέσι.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν μέσα μας.

Και ίσως γι’ αυτό αγαπάμε τόσο τα Μουντιάλ.

Όχι επειδή μας θυμίζουν ποιος κέρδισε, αλλά επειδή μας θυμίζουν ποιοι ήμασταν όταν τα βλέπαμε.

Για λίγες εβδομάδες κάθε τέσσερα χρόνια, ο χρόνος σταματά…. και το καλοκαίρι του 1990 για μένα, δεν μοιάζει πια τόσο μακριά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους