Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 8 Ιουνίου η Καθημερινή δημοσίευσε άρθρο στο οποίο παρουσιάζεται το πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα σαν ένα αγκάθι μέσα στην πόλη, ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΟ και πλήρως εγκαταλελειμμένο.

Μέσα στην επιφανειακή και μεροληπτική σκιαγράφηση των δεινών του πάρκου, η δημοσιογράφος αναφέρεται σε γκράφιτι πάνω στα αρχαία ενώ στέκεται σε αυτό που καλύπτει «ερειπωμένο κτήριο» όπως γράφει.

Στοχοποιούσε την τοιχογραφία του WD, τοπόσημο για χρόνια της περιοχής, που απεικόνιζε ένα κορίτσι να προσεγγίζει ένα δρακάκι σε ένα κατάφυτο περιβάλλον, φυσική προέκταση της γύρω βλάστησης και μια αλληγορία για την προσέγγιση της φύσης καθεαυτής.

Η κινητοποίηση του δήμου ήταν άμεση στην υπόδειξη της δημοσιογράφου και με συνοπτικές διαδικασίες η μπροστινή πλευρά του κτίσματος εργασίας του δήμου βάφτηκε γκρι και το γκράφιτι-ορόσημο του πάρκου εξαφανίστηκε.

Να ευχαριστήσουμε την αρθρογράφο που στοχοποίησε το γκράφιτι; Μήπως τώρα σωθήκαμε από την εγκατάλειψη; Η τακτική είναι γνωστή.

Οι κυβερνήσεις και οι δημοτικές αρχές εξυπηρετώντας τα μεγάλα κεφάλαια, βάζουν τα τσιράκια τους, τα συστημικά ΜΜΕ να παρουσιάσουν μια περιοχή ως υποβαθμισμένη ώστε να ωθήσουν τους κατοίκους της γειτονιάς και της πόλης να αναζητήσουν τη «σωτηρία» από την υποβάθμιση στις λεγόμενες αναπλάσεις και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Άνθρωποι που κατά πλειοψηφία δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην περιοχή, παρουσιάζουν μια γειτονιά ως άντρο εγκληματικότητας και ως ντροπιαστικό δείγμα εγκατάλειψης και παραίτησης, τις περισσότερες φορές με παντελώς ψευδή στοιχεία, ώστε να δημιουργήσουν στον κόσμο την ελπίδα ότι θα έρθει κάποιος δυνατός, πλούσιος να μας σώσει και να κάνει τη γειτονιά μας καθαρή και πολυτελή.

Τα συγκεκριμένα ΜΜΕ προβάλλουν πάντα ως υπαίτιους για την κατάντια μιας γειτονιάς τους μετανάστες, τους ρομά, τους άνομους και άτακτους πιτσιρικάδες και κάποιους αόρατους κατοίκους, θέλοντας να δημιουργήσουν στον κόσμο που απευθύνονται την αίσθηση ότι αν αυτοί φύγουν ή περιοριστούν, θα σωθούμε.

Προσπαθούν να ωθήσουν τον κόσμο να τα βάλει με αυτά τα κομμάτια ώστε να μην κοιτάξει κατάματα τον πραγματικό εχθρό που δεν είναι άλλος από το κράτος, την κυβέρνηση, τη δημοτική αρχή και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.

Τα άρθρα αυτά και τα ρεπορτάζ ποτέ δε θα μιλήσουν για το κράτος που ξεπουλάει τη δημόσια περιουσία για ψίχουλα.

Δε θα μιλήσουν ποτέ για τα κονδύλια που μπαίνουν στις τσέπες υπουργών και υφυπουργών, δημάρχων και αντιδημάρχων, αντί να φτιαχτούν οι πλατείες και τα πάρκα μας.

Δε θα μιλήσουν ποτέ για τις κυβερνήσεις που έχουν αφήσει τα δημόσια σχολεία μας μισοκατεστραμμένα, χωρίς καθηγητές, με σκεπές να στάζουν όταν βρέχει, για να δώσουν θριαμβευτικά τη θέση τους στα ιδιωτικά κολέγια και ωνάσεια σχολεία που είναι για λίγους και εκλεκτές.

Δε θα μιλήσουν ποτέ για το κράτος που δίνει μισθούς πείνας και ταυτόχρονα αφήνει τα σούπερ μάρκετ να πουλάνε το γάλα 2 και 3 ευρώ, με τα νοίκια να καλπάζουν στα ύψη.

Τέλος, δε θα μιλήσουν ποτέ για τους κατοίκους που έχουν οργανωθεί εδώ και χρόνια και αγωνίζονται για όλα τα θέματα της γειτονιάς και της ζωής μας.

Οι κάτοικοι της γειτονιάς είμαστε εδώ και έχουμε φωνή.

Το πάρκο δεν κινδυνεύει από τους μετανάστες και τους ρομά.

Το πάρκο κινδυνεύει από τα σχέδια της πολιτείας που ήθελε να το μετατρέψει άλλοτε σε εμπορικό κέντρο, άλλοτε σε μουσείο και περιφραγμένη και τσιμεντωμένη τουριστική ατραξιόν, με κομμένα 500 από τα δέντρα του, χωρίς τα μονοπάτια και τις ακαθόριστες διαδρομές του, χωρίς την αίσθηση ελευθερίας και ηρεμίας που γεννά η γεωμορφολογία του και η φύση του, χωρίς γλέντια, εκδηλώσεις, πανηγύρια που φέρνουνε κοντά τους ανθρώπους, χωρίς την έννοια του δημόσιου ανοιχτού χώρου που αγκαλιάζει όλες τις δράσεις των κατοίκων σαν μεγάλη ζωντανή αυλή του σπιτιού μας.

Το άρθρο ξεκινάει με τη φράση «ένας χώρος με πολύ βαρύ ιστορικό και πνευματικό φορτίο, που θα μπορούσε να αποτελεί πόλο παγκόσμιας έλξης, έχει αφεθεί στην τύχη του». Λοιπόν, το πάρκο δεν έχει αφεθεί στην τύχη του, γιατί υπάρχουν κάτοικοι που παλεύουν καθημερινά και αγωνίζονται να γλιτώσουν τη γειτονιά από τους μεγαλοεπενδυτές και τα συμφέροντά τους.

Παλεύουμε η γειτονιά μας να μη γίνει εμπόρευμα και τουριστικό προϊόν, που θα πετάξει έξω τα πιο φτωχά στρώματα.

Παλεύουμε η βλάστηση να παραμείνει και να συνεχίσει να συμβάλει στον καθαρισμό των ρύπων, στη μείωση της θερμικής νησίδας τους καλοκαιρινούς μήνες, στη διατήριση της αστικής πανίδας και στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων.Παλεύουμε να μην κοπεί κανένα δέντρο.

Απαιτούμε χρόνια τώρα εκτεταμένη δεντροφύτευση.

Η δημοσιογράφος της Καθημερινής περπατώντας (αν όντως περπάτησε) στο άλσος της Ακ. Πλάτωνος δεν παρατήρησε για να καταγράψει την ανάγκη νέων φυτεύσεων στη θέση των δέντρων που έχουν καταστραφεί, την ψηλή θερμοκρασία που ρίχνουν πεισματικά τα εναπομείναντα δέντρα μέσα και πέριξ του πάρκου και που στο κέντρο της Αθήνας -μιας πόλης με μόλις 0,96 τμ πρασίνου ανά κάτοικο- η γη που αναπνέει είναι βασικό πρόταγμα.

Η ανέγερση ενός Μουσείου μέσα στο πάρκο αποτελεί ενδεδειγμένο τρόπο αξιοποίησης σύμφωνα με άρθρα σαν το προκείμενο.

Η αναγκαιότητα χώρων πρασίνου εν μέσω κλιματικής χρήσης όμως φαίνεται πως όχι.

Εμείς φωνάζουμε να απαλλοτριωθούν οι παρακείμενοι χώροι της πρώην ΒΙΟΠΑ και επεκταθεί το πάρκο.

Είναι μοναδική ευκαιρία για τη δημιουργία στο κέντρο της Αθήνας ενός πράσινο πνεύμονα.

Να καταργηθεί η Δράκοντος και να ενωθούν τα δύο πάρκα.

Να ενωθεί το πάρκο με το λόφο του Κολωνού.

Να συνδεθούν τα σχολεία με το πάρκο και με το ιστορικό φορτίο του.

Να υπάρξουν έργα για την καθολική προσβασιμότητα σε ανάπηρα άτομα.

Να φτιαχτούν δημόσιες τουαλέτες και παγκάκια.

Να ανοίξουν οι παλιές βρύσες και να φτιαχτούν κι άλλες.

Να φτιαχτεί ξανά η παιδική χαρά που καταργήθηκε με την υπόσχεση να ανακαινιστεί σύντομα, όπως και τα πολύζυγα που αφαιρέθηκαν και χρησιμοποιούνταν συνεχώς από τους κατοίκους.

Να φτιαχτεί γήπεδο βόλει, να φτιαχτεί skate park και δρόμος ειδικός για τρέξιμο, καθώς και πάρκο σκύλων.

Να φροντιστούν οι σημάνσεις για τα αρχαιολογικά ευρήματα που υπάρχουν και να προγραμματιστούν τακτικά μαθήματα και περιηγήσεις στην προσπάθεια ένωσης των κατοίκων με την ιστορία του τόπου τους.

Στο άλσος της Ακαδημίας Πλάτωνα μπορεί οι αρθρογράφοι της καθημερινής να βλέπουν κοτέτσια, ωστόσο για εμάς είναι ένας ζωντανός χώρος και δεν θα σβήσει ούτε με τη γκρι μπογιά του δήμου, ούτε με τη λάσπη των δημοσιογράφων τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους