Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΜΙΑ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE scroll for english Ως Solidarity with Migrants, έχουμε βρεθεί από την πρώτη στιγμή σε κοινούς αγώνες με την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών: από τον αγώνα ενάντια στην εκκένωση του camp του Ελαιώνα και την προσπάθεια οικοδόμησης σχέσεων με μετανάστες και πρόσφυγες σε κέντρα κράτησης προσφύγων και στατόπεδα συγκέντρωσης γύρω από την Αττική, μέχρι τις κινητοποιήσεις για το κρατικό έγκλημα στην Πύλο, τους αγώνες ενάντια στις δολοφονίες Ρομά από την αστυνομία, τη στήριξη προσφύγων και μεταναστών και την πάλη ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.

Ενώ τα Προσφυγικα αντιμετωπίζουν ενα άμεση και επίκαιρη απειλή εκκένωσης απο το κρατος, συνεχίζουμε να στεκόμαστε σε αλληλεγγύη. Η Περιφέρεια Αττικής, σε συνεργασία με την κυβέρνηση της ΝΔ, προωθεί την εκκένωση των Κατειλημμένων Προσφυγικών, επικαλούμενη την κατάσταση των κτιρίων και εξαγγέλλοντας σχέδια «ανάπλασης» και «κοινωνικής κατοικίας". Τα τελευταία χρόνια έχουν επιβάλλει μια κατάσταση καταστολής, ασφυκτική για την κοινότητα. Τα Προσφυγικά βρίσκονται σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της Αθήνας και αποτελούν έναν από τους ελάχιστους μεγάλους αυτοοργανωμένους χώρους που συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα στην πόλη.

Η προσπάθεια εκκένωσης δεν αφορά μόνο τα ίδια τα κτίρια, αλλά και τις κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις που έχουν χτιστεί εκεί, μέσα από χρόνια κοινής ζωής, αλληλεγγύης και αγώνα.

Αυτές οι σχέσεις και αυτή η μορφή ζωής πρέπει να απονεκρωθεί και να ξεριζωθεί.

Ωστόσο, πίσω από αυτή τη ρητορική διαμορφώνεται ένα σχέδιο που κινείται στη λογική της αγοράς και της αναδιάρθρωσης του αστικού χώρου.

Σε μια περίοδο όπου η στεγαστική κρίση βαθαίνει, με τα ενοίκια να αυξάνονται διαρκώς, τους πλειστηριασμούς να πολλαπλασιάζονται και όλο και περισσότερους ανθρώπους να αδυνατούν να παραμείνουν στις γειτονιές τους, η πολιτική αυτή αντιμετωπίζει τη στέγη ως πεδίο επένδυσης και ελέγχου.

Παλέψαμε ενάντια στην ίδια ακριβώς απειλή αναδιαμόρφωσης και εξευγενισμόυ - καπιταλιστικά έργα το οποία απειλούν την καθεμερινή ύπαρξη κοινοτήτων - στον αγώνα του Ελαιώνα.

Στην πραγματικότητα, η εκκενώση του καμπ του Ελαιώνα αποτέλεσε μονο το πρώτο βήμα στο ίδιο σχέδιο της "διπλής ανάπλασής" το οποίο τώρα, στη δεύτερη του φάση, στοχέυει τα Προσφυγικα.

Και οι δυο φάσεις αναγκάζουν την αντικατάσταση και τον εξαφανισμό των περιθωριοποιημένων ατόμων απο το κέντρο της πολής.

Πρώτα στο καμπ Ελαιώνα, οπου το κράτος και το κεφάλαιο χτίζουν ενα τεράστιο καινούριο γήπεδο και πελώριο μητροπολιτικό πάρκο στο έδαφος του πρώην καμπ.

Και τώρα, στην Λεωφόρο Αλεξανδρας, οπου σχεδιάζουν την κατεδάφιση του πρώην γηπέδου και την καταστροφή της κοινότητας των Προσφυγικων, το ένα απέναντι από το άλλο, ώστε να ανοίξει χώρο για ιδιοκτηκό κεφάλαιο.

Και οι δυο φάσεις αναγκάζουν την εκκένωση αυτών που ήδη αντιμετωποίζουν βιαίη καταπιεσή: έλειψη χαρτιών για εργασία, φόβο φυλάκισης και εργατική εκμετάλλευσή.

Τοσο στους αγώνες των Προσφυγικών οσο στους αγώνες του Ελαιώνα, αντιλαμβάνουμε αγώνες περιθωριοποιημένων κοινοτήτων διεκδικώντας χώρο στο κέντρο πολής, ενάντια στην ευρεία προσπάθεια του κράτους να αποκλείνει αυτές τις κοινότητες απο το κέντρο της Αθήνας.

Με τον κλείσιμο του Ελαιώνα και την δημόσια στέγαση εντός της πόλης, τα μεταναστά εχούν αναγκαστεί να μένουν στα καμπ τουλάχιστον μια ώρα απο την πόλη, και συχνά με περιορισμένες επιλογές μαζικών μέσων μεταφοράς.

Το κράτος επιδιώκει να δημιουργήσει ένα κέντρο πόλης φιλόξενο για τους τουρίστες, επιχειρήσεις και μεσαίες τάξεις οπου τα περιθωριοποιημένα δεν εχούν θέση. Τα Προσφυγικά έχουν φιλοξενήσει όλα αυτά τα χρόνια χιλιάδες ανθρώπους: πρόσφυγ και μετανάστ, οικογένειες με παιδιά, άτομα από ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, ανθρώπους με ψυχικές ασθένειες και καρκινοπαθείς.

Στα προσφυγικά διαμένουν αυτή τη στιγμή πάνω από 400 άτομα από 27 διαφορετικές χώρες.

Πρόσφυγες, μετανάστες και πολιτικοί αγωνιστές συνυπάρχουν και αυτοοργανώνονται, προτάσσοντας έναν διαφορετικό τρόπο ζωής απέναντι στον κοινωνικό αποκλεισμό, τον ρατσισμό και την εμπορευματοποίηση της ζωής.Τα Προσφυγικά αποτελούν ένα αντιπαράδειγμα απένταντι στην αστική κοινωνία που χαρακτηρίζεται από απομόνωση και αποκλεισμό, αποτελούν ένα ζωντανό παράδειγμα κοινοτικής ζωής και αυτοοργάνωσης.

Τα σχέδια του Κράτους για την εκκένωση των Προσφυφικών χωράνε σε μια ευρτερη επίθεση ενάντια στις καταλήψεις στέγης: μέρη όπου οι πιο καταπιεσμένοι στην κοινωνία μπορούν να ζήσουν, χωρίς να αναγκάζονται να πληρώνουν ενοίκιο, να κατέχουν ορισμένα έγγραφα ή να ταιριάξουν στο υποδείγμα πολίτης του κράτους. Η Notara είναι μια τέτοια κατάληψη που επίσης αντιμετωπίζει μια διαρκή και πολύπλευρη επίθεση, συμπεριλαμβάνοντας και την διώξη των κατοίκων της και την επανειλημμένη κοπή στη πρόσβασή της στο νερό.

Ύπο την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, είδαμε την εκκένωση χιλιάδων μεταναστών μέσα και γύρω από τα Εξάρχεια.

Στεκόμαστε αλληλέγυοι με όλους αυτούς τους αγώνες.

Σε αυτή την οξεία φάση του αγώνα για την υπεράσπιση της ζωής, τα μέλη της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών,Αριστοτέλης Χατζής και Suzon Doppagne, έχουν αποφασίσει να βάλουν τα ίδια τα σώματά τους απέναντι στην εκκένωη και την καταστολή, μέσω απεργίας πείνας. Ο Αριστοτέλης Χατζής ξεκίνησε την απεργία πείνας του στις 5/2/2026 και διανύει, τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, την η ημέρα απεργίας πείνας του, ενώ η Suzon, η οποία ξεκίνησε απεργία πείνας στη 1η Μαΐου, διανύει ήδη τη η ημέρα.

Αυτό το είδος αγώνας είναι ένα που χρισημοποιείται τακτικά από μεταναστά εδώ στην Έλλαδα και παγκοσμίως.

Τους τελευταίους μήνες και μόνο, έχουμε παρατηρήσει συλλογικές απεργίες πείνας στα στρατόπεδα συγκέντρωσεις και κέντρα κράτησης που φυλακίζουν μεταναστά γύρω από την Ελλάδα.

Από τους πολύμηνους αγώνες των τελευταίων μηνών στο στρατόπεδο της Σιντικής Σερρών και το στρατόπεδο της ΒΙΑΛ στη Χίο, μέχρι το στρατόπεδο Οινοφύτων, βλέπουμε πως η απεργία πείνας ως μέσο πάλης χρησιμοποιείται ως ένα όπλο των καταπιεσμένων, μέσα σε μια ευρύτερη δυναμική ανάπτυξη των αγώνων για άσυλο, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, ελευθερία. . Την προηγούμενη εβδομάδα, πάνω από 300 κρατούμενοι σε δομές του ICE στις ΗΠΑ ξεκίνησαν απεργία πείνας επίησης.

Βάζοντας τα ίδια τα σώματά τους σε κίνδυνο, υπερασπίζονται τις ζωές τους και τις ζωές τον κάθε μεταναστό που καταπιέζατι απο το κράτος, το κεφάλαιο, και τα σύνορα, διεκδικόντας προσβάση σε υλικά αγαθά, αξιοπρεπές ζωές, και νομικό καθεστώς. διατύπωση?? Με τον ίδιο τρόπο, o Αριστοτέλης Χατζής και η Suzon Doppagne υπερασπίζονται την ύπαρξη μιας κοινότητας που εδώ και χρόνια στηρίζει έμπρακτα ανθρώπους αποκλεισμένους και συμμετέχει ενεργά σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες.

Mέλη της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελούν πολύτιμο κομμάτι όχι μόνον αυτών των αγώνων, αλλά και της ίδιας της συνέλευσής μας και έχουν συμβάλει ουσιαστικά στη δημιουργία σχέσεων και κοινών αγώνων ντόπιων και μεταναστών.

Το κύμα αλληλεγγύης στα προσφυγικά, εγχώριο και διεθνές είναι πολύ μεγάλο και πρέπει να ενταθεί.

Η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι υπεράσπιση μιας ζωντανής κοινότητας αγώνα, αλληλεγγύης και συλλογικής ζωής. ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΜΙΑ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ NO EVICTION OF THE OCCUPIED PROSFUGIKA VICTORY TO THE HUNGER STRIKERS ARISTOTELIS CHATZIS AND SUZON DOPPAGNE We call on everyone to join tomorrow, Sunday 14 June, in support of the demonstration for the defence of Prosfygika (12:00, gathering point: Syntagma Square), and afterwards to support the demonstration against the state massacre of Pylos (18:30, gathering point: Omonia Square). As Solidarity with Migrants, we have stood alongside the Occupied Prosfygika Community from the very beginning in common struggles: from the fight against the eviction of the Elaionas camp and the effort to build relationships with migrants and refugees in detention centres and camps around Attica, to the mobilisations against the state crime in Pylos, the struggles against the police killings of Roma people, the support of refugees and migrants, and the fight against the genocide in Palestine. While Prosfygika faces an immediate and pressing threat of eviction by the state, we continue to stand in solidarity. The Region of Attica, in cooperation with the New Democracy government, is promoting the eviction of the Occupied Prosfygika, citing the condition of the buildings and announcing plans for "redevelopment" and "social housing." In recent years, they have imposed a regime of repression that has become suffocating for the community.

Prosfygika is located in one of the most central areas of Athens and constitutes one of the few large self-organised spaces that continue to exist within the city.

The attempt to evict it concerns not only the buildings themselves but also the social and political relationships that have been built there through years of collective life, solidarity, and struggle.

These relationships and this way of life are what must be neutralised and uprooted.

Behind this rhetoric, however, lies a project driven by the logic of the market and the restructuring of urban space.

At a time when the housing crisis is deepening, rents continue to rise, foreclosures are multiplying, and more and more people are unable to remain in their neighbourhoods, this policy treats housing as a field of investment and control.

We fought against this very same threat of redevelopment and gentrification—capitalist projects that threaten the everyday existence of communities—in the struggle of Elaionas.

In reality, the eviction of the Elaionas camp was only the first step in the same "double redevelopment" plan that now, in its second phase, targets Prosfygika.

Both phases entail the displacement and disappearance of marginalised people from the city centre.

First, at Elaionas camp, where the state and capital are building a massive new stadium and a huge metropolitan park on the site of the former camp.

And now on Alexandras Avenue, where they plan the demolition of the former stadium and the destruction of the Prosfygika community, located directly opposite it, in order to free up space for real-estate capital.

Both phases require the eviction of people who already face violent oppression: lack of work permits, fear of imprisonment, and labour exploitation.

In both the struggles of Prosfygika and Elaionas, we recognise the struggles of marginalised communities claiming space in the city centre against the broader effort of the state to exclude these communities from central Athens.

With the closure of Elaionas and the absence of public housing within the city, migrants have been forced to live in camps at least an hour away from the city, often with limited access to public transportation.

The state seeks to create a city centre welcoming to tourists, businesses, and the middle classes, where marginalised people have no place.

Over the years, Prosfygika has hosted thousands of people: refugees and migrants, families with children, people from vulnerable social groups, people with mental illnesses, and cancer patients.

At present, more than 400 people from 27 different countries live in Prosfygika.

Refugees, migrants, and political activists coexist and self-organise there, advancing a different way of life in opposition to social exclusion, racism, and the commodification of life.

Prosfygika stands as a counter-example to an urban society characterised by isolation and exclusion; it is a living example of communal life and self-organisation.

The state's plans to evict Prosfygika form part of a broader attack on housing squats: places where the most oppressed in society can live without being forced to pay rent, possess certain documents, or conform to the state's model of citizenship.

Notara is one such squat, which is also facing an ongoing and multifaceted attack, including the prosecution of its residents and repeated cuts to its water supply.

Under the SYRIZA government, we witnessed the eviction of thousands of migrants from Exarchia and the surrounding areas.

We stand in solidarity with all these struggles.

In this critical phase of the struggle to defend life, members of the Occupied Prosfygika Community, Aristotelis Chatzis and Suzon Doppagne, have decided to place their own bodies against eviction and repression through a hunger strike. Aristotelis Chatzis began his hunger strike on 5 February 2026 and, at the time of writing, is on the th day of his hunger strike, while Suzon, who began her hunger strike on 1 May, is already on her th day.

This form of struggle is one that migrants in Greece and around the world regularly employ.

In recent months alone, we have witnessed collective hunger strikes in detention centres and camps that imprison migrants throughout Greece.

From the months-long struggles in the Sintiki camp in Serres and the VIAL camp on Chios, to the camp in Oinofyta, we see how the hunger strike is used as a weapon of the oppressed within a broader dynamic of struggles for asylum, dignified living conditions, and freedom.

Just last week, more than 300 detainees in ICE facilities in the United States also began a hunger strike.

By putting their own bodies at risk, they defend their lives and the lives of every migrant oppressed by the state, capital, and borders, demanding access to material necessities, dignified lives, and legal status.

In the same way, Aristotelis Chatzis and Suzon Doppagne are defending the existence of a community that for years has provided practical support to excluded people and has actively participated in all social struggles.

Members of the Occupied Prosfygika Community are a valuable part not only of these struggles but also of our own assembly, and they have made a significant contribution to building relationships and common struggles between locals and migrants.

The wave of solidarity with Prosfygika, both locally and internationally, is already immense and must grow even stronger. Defending Prosfygika means defending a living community of struggle, solidarity, and collective life. VICTORY TO THE HUNGER STRIKERS NO EVICTION OF THE OCCUPIED PROSFYGIKA

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους