Original Post

Πλήρες Κείμενο:

28 Μαρτίου, Πέμπτη Απ' το τηλέφωνο η Ελένη μου πήρε το κάλεσμα του γάμου της Σοφίας. — Έλα, θα το πας; — μου έπιασε η φωνή της Μαρίας. — Δεν θα πάω, δεν έχω με ποιον να πάω — απάντησα, στέλνοντας το κλήση. Η Μαρία, που πάντα σιγουρευόταν πως δεν θα λείψουμε από τις «μεγάλες» στιγμές: — Πώς; αυτή είναι φίλη μας και ο γάμος θα είναι στο Παλαιό Φρούριο, στο καλύτερο εστιατόριο της Μυκόνου! — έσφριχτήθηκε. — Δεν έχω κανέναν, ξέρεις ότι με τον Γιάννη έχουμε όλα τα πράγματα.

Δεν θα φύγω μόνη, η Σοφία θα με κοροϊδέψει, ξέρεις πώς είναι αυτή! — εξήγησα. — Καλά, θα είμαι στο σπίτι σου από το βράδυ.

Θα σκεφτούμε κάτι — είπε η Μαρία, κλείνοντας. Η Σοφία και η Μαρία ήταν οι καλύτερές μου φίλες στο λυκείο στο Θεσσαλονίκη· η σχέση μου με τη Σοφία όμως αρχίζει να παγώνει.

Πριν τρία χρόνια έφυγε στο Εξωτερικό και μόλις τώρα μας ανακοίνωσε το γαμήλιο μπουφές. Η Σοφία, πάντα υπερόπτη, ήθελε να με προσκαλέσει στον γάμο της μαζί με τις «νέα» του συντρόφους της.

Εγώ ήμουν μόνη, και αποφάσισα να μην πάω, για να μην γίνει αντικείμενο σαρκασμού της Μαρίας.

Την ίδια βραδιά που μου υποσχέθηκε η Μαρία να έρθει: — Ελένη, βρήκα μια λύση! Θα βρούμε για σένα έναν γαμπρό ή τουλάχιστον έναν κύριο.

Τι λες; — Τι; Πάλι μια τρέλα; — έπαιξα. Η Μαρία ήταν πάντα η «φανταστική». Ποτέ δεν πίστευε στις αδιέξοδες καταστάσεις. — Υπάρχουν πρακτορεία που νοικιάζουν άντρες! Ακριβώς αυτό χρειαζόμαστε! — Όχι, δεν θα το δεχτώ! — φώναξα. — Δεν είναι «άντρας», είναι «σύζυγος», ακόμη και αν είναι φανταστικός! Θέλεις να χαρίσεις στη Σοφία μια εμφάνιση; — είπε, γελώντας, και δήλωσε ότι είχε ήδη επικοινωνήσει με το πρακτορείο. — Πώς ξέρεις τι θα μου στείλουν; — αναρωτήθηκα. — Παρήγγειλα ένα όμορφο, γαλήνιο νέο με καλή αυτοκίνητο. Αρκετό; Θα σε συναντήσει αύριο στις 19:00 μπροστά στην αυλή του θεάτρου.

Μπορεί να παίξει το ρόλο του εραστού ή του γαμπρού, όπως θέλεις. — Πώς θα τον αναγνωρίσω; — αμήχανα ρώτησα. — Και πόσο κοστίζει; — Μην ανησυχείς, δεν είναι ακριβό.

Στέλνω τη φωτογραφία σου στο πρακτορείο· εκείνος θα σε αναγνωρίσει.

Ας πάμε να αγοράσουμε το ντύσιμο! Την επόμενη μέρα, περιμένω στο θολό φως του κινηματογράφου.

Καθισμένη στο παγκάκι, άκουσα: — Καλησπέρα, είστε η Ελένη; — με ρώτησε ένας άγνωστος. — Με λένε Βασίλειο.

Τον κοίταξα και δεν μπορούσα να μην χαμογελάσω. Η Μαρία είχε δίκιο· ήταν όμορφος. — Η φίλη σου μου εξήγησε όλη την ιστορία.

Μην ανησυχείς, θα κάνω το ρόλο του «μελλοντικού συζύγος». Αυτό είναι για σένα — είπε, προσφέροντάς μου ένα μικρό μπουκέτο. — Δεν χρειάζεται! — τυρτάησα. — Ελένη, θέλεις να περπατήσουμε; Θα μου πεις λίγα πράγματα για σένα, ώστε να μπορώ να παίξω σωστά.

Έτσι περπατήσαμε για ώρες στα σοκάκια της Αθήνας· εκείνος σημειώθηκε τη διεύθυνσή μου και μου είπε ότι θα με περιμένει το Σάββατο στο μπλοκ του σπιτιού μου.

Αυτή τη βδομάδα ο Βασίλειος με κάλεσε: — Ελένη, είσαι έτοιμη; Θα είμαι σε 10 λεπτά.

Φτάνοντας στο μπλοκ, δεν μπορούσα να πιστέψω τα μάτια μου.

Είχε ένα ακριβά κοστούμι, μια πολυτελή σπορ αυτοκίνητο, και ένα χαμόγελο που μου κόβει την ανάσα. — Καλημέρα, αγαπητή! Καθίστε, βιάσου να φτάσουμε — είπε, με ένα πιάτο φιλικό και χαρούμενο.

Ο γάμος της Σοφίας ήταν πραγματικά εντυπωσιακός· όλοι έτρεχαν γύρω της, αλλά όταν η Σοφία είδε τον «σύζυγό» μου, το χαμόγελό της εξαφανίστηκε.

Εκείνη είχε έναν ξένο, πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία, ξυρός και παχύσαρκο.

Ένιωθα περήφανη· η Σοφία πάντα έλεγε πως είμαι «απλή» και «χωρίς μυστήριο», ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ.

Τώρα μπορούσα να της δείξω το αντίθετο. Ο Βασίλειος δεν έψαχνε άλλες κοπέλες όλη μέρα· τα βλέμματα του ήταν μόνο στα δικά μου. — Πώς νιώθεις; — ψιθύρισε η Μαρία. — Ευχαριστώ, Μαρία! — απάντησα. — Και ο Βασίλειος; Σου άρεσε; — ρώτησε η Σοφία. — Ναι, αλλά θα με ξεχάσει αύριο — σκέφτηκα.

Ήθελα η μέρα να μη τελειώνει. Η Σοφία χαμογέλασε μυστηριωδώς και έφυγε. — Ελένη, πήγες ποτέ στο νυχτερινό Χαλάνδρι; — με ρώτησε ο Βασίλειος. — Όχι, δεν έχω την ευκαιρία· κοιμάμαι τα βράδια — απάντησα. — Χαλασμένος, είναι ένα μοναδικό θέαμα.

Θέλεις να φύγουμε και να το δωρίσω; — Φυσικά! Πλησιάσαμε το ζευγάρι για να αποχαιρετήσουμε. — Ευχαριστώ, Σοφία! Ήταν τέλειο, όπως πάντα! — είπα. — Χάρηκα; Μου άρεσε; — ρώτησε ο Βασίλειος, αγκαλιάζοντάς με. — Αν πάτε, κάτσω! — απάντησα, γελώντας.

Η νύχτα περάσαμε περπατώντας στα στενά του Χαλανδρίου· με διηγήθηκε ιστορίες που δεν περίμενα από κάποιον «ενοικιασμένο» άντρα.

Στο τέλος, με άφησε στο μπλοκ. — Ήταν τιμή μου, Ελένη· είσαι υπέροχη. — Πόσο του χρωστικά οφείλω; — ρώτησα. — Τίποτα· η φίλη σου έχει ήδη πληρώσει. — Ευχαριστώ, αντίο! — φιλώσε το αυτοκίνητο.

Μπήκα στο σπίτι, ξέσπασε η θλίψη· είχα ερωτευτεί τον Βασίλειο. Η Μαρία μου τηλεφώνησε αμέσως. — Πώς πάει; — ρώτησε. — Λιγότερο από τι θα ήθελα — άνεσα. — Μπαίνουμε στο κρεβάτι; — είπε … Θες το επόμενο μέρος; Σχολίασε “ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ” παρακάτω 🔥👀

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους