Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Έλα, έτοιμη είσαι, ήρθε η μητέρα σου. Λέγεται ότι κάθε παιδί σε παιδικό σπίτι περιμένει εκείνες τις λέξεις.

Γιατί όμως η Αθηνά τράβηξε το κεφάλι της σαν να της έβαζαν χαστού! — Έλα, πάρε τα πράματά σου, τι καθόμαστε εδώ; Η Ελένη Βικτωρία, η επιβλέπουσα, την κοίταζε απορημένη, δεν καταλάβαινε γιατί η κοπέλα δεν χαρούγε.

Η ζωή σε ένα παιδικό σπίτι δεν είναι γλυκιά — πολλοί έτρεχαν απ’ αυτόν για να βγουν στον δρόμο.

Και τώρα ήθελαν να επιστρέψει η Αθηνά στο δικό της σπίτι, και όμως δεν ήταν ευχαριστημένη. — Δεν θέλω — είπε, στρέφοντας το βλέμμα της στο παράθυρο.

Η φίλη της, η Δήμητρα, την κοίταξε, αλλά δεν έβαλε λέξη.

Και αυτή δεν καταλάβαινε την αντίδραση της. Η Δήμητρα θα πήγαινε με ευχαρίστηση πίσω σπίτι, αν και εκεί δεν είχε θέση. — Αθηνά, τι γίνεται; — ρώτησε η Ελένη Βικτωρία. — Η μητέρα σε περιμένει. — Δεν θέλω να τη δω. Δεν θέλω να επιστρέψω σε αυτήν.

Οι υπόλοιπες κοπέλες άκουγαν με ενδιαφέρον, και η Ελένη Βικτωρία αποφάσισε ότι θα κρατούσε το διάλογο μεταξύ τους. — Πάμε μαζί.

Η φροντίστρια πήρε την Αθηνά σε ένα από τα δωμάτια και τράβηξε το βλέμμα της με συμπόνια. — Η μητέρα σου, σίγουρα, έχει κάνει πολλά λάθη.

Αλλά φαίνεται πως προσπαθεί να αλλάξει.

Δεν σε άφησαν να φύγεις άσκοπα. — Μήπως είναι η πρώτη φορά; — έσκασε η Αθηνά, κουνώντας το κεφάλι της. — Είμαι στο παιδικό σπίτι για δεύτερη φορά.

Όταν με πήραν την πρώτη φορά, η μητέρα αμέριζε ότι θα άλλαζε.

Έκρυψε τα μπουκάλια, καθάρισε το σπίτι, αγόρασε φαγητό, βρήκε δουλειά.

Όταν ήρθαν οι έλεγχοι, όλα έμοιαζαν ωραία.

Αλλά στην επόμενη μέρα με έβαλε ξανά στο σπίτι, κι εκείνη ξάπλωσε.

Ήταν μόνο για τα επιδόματα. — Αθηνά, δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα, αλλά το σπίτι είναι καλύτερο, — προσπαθούσε να την πείσει η Ελένη. — Καλύτερο; ξέρετε τι σημαίνει να πεινάς; ή να πας σχολείο με φθαρμένα παπούτσια όταν έξω πετούν -20 °C; ή να κρυβάσαι στο δωμάτιό σου και να προσεύχεσαι να μην μπουν οι φίλοι του αλκοολιού της μητέρας; Γιατί δεν της αφαιρέσουν τα δικαιώματα γονικής μέριμνας; Τα δάκρυα ξεχείλισαν στα μάτια της Αθηνάς.

Ήταν αλήθεια ότι το παιδικό σπίτι δεν ήταν καλό, όμως εκεί της παρείχαν φαγητό, ρούχα και ασφαλεία.

Στο σπίτι ήταν διαφορετικά. — Δεν μπορώ να σε βοηθήσω — στενάζει η φροντίστρια.

Λυπούταν ειλικρινά την Αθηνά.

Ήταν ξαφνική, έξυπνη, κάτι σπάνιο για παιδί οίκου.

Ίσως η μητέρα της κάποτε να ήταν ενδιαφέρουσα, μέχρι που έπεσε σε εξάρτηση.

Παρόλο που η Ελένη Βικτωρία εργαζόταν στο παιδικό σπίτι επτά χρόνια, ήταν η πρώτη φορά που ένα παιδί δεν ήθελε να πάει πίσω στο σπίτι. — Μπορώ να ζω μόνη; — ρώτησε η Αθηνά. — Θα δούλευα, θα νοίκιζα δωμάτιο. — Μόνο όταν γίνει άνω των εφτάντα τριών, — κούνησε η Ελένη. — Σχεδόν είμαι δεκαέξι! Είμαι ενήλικη! Η φροντίστρια θεωρούσε πως η Αθηνά ήταν ήδη πολύ ώριμη, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να κάνει. — Δυστυχώς, πρέπει να είσαι υπό κηδεμονία ενήλική.

Ίσως υπάρξει κάποιος που να μπορεί να πάρει αυτήν την κηδεμονία και να ζητήσει την αφαίρεση των γονικών δικαιωμάτων της μητέρας σου. — Δεν έχω κανέναν.

Η γιαγιά μου ήταν ζωντανή, αλλά ήταν πολύ αδύναμη· τώρα είναι ανυπόφορο. — Ο πατέρας σου; — Πίστεψες, πέθανε από τη δική του εξάρτηση. Η Αθηνά το είπε ήρεμα, σαν να ήταν φυσιολογικό. — Δεν έχεις συγγενείς; Η Αθηνά σκεπτόταν. — Νομίζω ότι είχε ζωντανή μητέρα, αλλά δεν τη γνωρίζω.

Δεν συναντιόματαν· κι εγώ, λοιπόν, δεν θα τη συναντώ. — Λοιπόν — μπήκε μπροστά η Ελένη — θα προσπαθήσουμε να μείνεις με τη μητέρα, κι εγώ θα ψάξω για τη γιαγιά σου. Συμφωνούμε; Η Αθηνά κούνησε το κεφάλι.

Τι άλλον να κάνει; Η μητέρα έπαιξε το σενάριο.

Έξαψε στο παιδικό σπίτι, κλαίγοντας δυνατά, ζητώντας συγγνώμη, αγκαλιάζοντάς τη. Η Αθηνά δεν αντέδρασε· ήξερε ότι αν επέστρεφαν, η μητέρα της θα γινόταν και πάλι η ίδια.

Ακριβώς έτσι και συνέβη.

Την πρώτη μέρα η μητέρα κράτησε τα χείρα της, τη δεύτερη μέρα επέστρεψε από το μπαρ με μπουκάλια.

Όλα γύρισαν στο παλιό τους.

Η μητέρα έπινε, την έπλυνε από τη δουλειά. Η Αθηνά επέστρεψε στο "κόλαση". Μερικούς μήνες αργότερα, ένας μεθυσμένος άντρας μπήκε στο δωμάτιό της το βράδυ· με μεγάλη δυσκολία τον έριξε έξω.

Τότε κατάλαβαν πως η κατάσταση είχε φτάσει στο όριο. Η Ελένη Βικτωρία της χέρισε τον αριθμό της. Η Αθηνά τηλεφώνησε.

Η φωνή της έμοιαζε με εντολή: «Πήγαινε στους δρόμους ή γύρισε στο παιδικό σπίτι». — Βρήκα τη γιαγιά σου — είπε η φροντίστρια. — Θα προσπαθήσω να μιλήσω μαζί της.

Η ηλικία της είναι σωστή· αν δώσει συγκατάθεση, θα της παραχωρήσουν κηδεμονία. Η Αθηνά πρόκρινε να πάει μαζί τους· δεν ήξερε τη γιαγιά, αλλά ελπίζε πως δεν θα την απορρίψει.

Μόλις λίγα χρόνια έπρεπε να περιμένει και τότε θα ήταν ελεύθερη.

Η πόρτα άνοιξε από μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, όμορφη, όρθια. — Τι θέλετε; — ρώτησε. — Η Αντωνία Μιχαήλ; — ρώτησε η Ελένη. — Ναι, εγώ. — Είστε η γιαγιά μου — ξεσήκωσε η Αθηνά. — Τι κάνετε εδώ; — Τι; — Είμαι η κόρη του γιου σου. — Κατάλαβα.

Πώς μπορώ να βοηθήσω; — η Αντωνία έδειξε αδιαφορία. — Μπορούμε να μιλήσουμε; — προσπάθησε η φροντίστρια. — Εντάξει, αλλά σύντομα.

Πρέπει να προετοιμαστώ για δουλειά. Η Αντωνία έβγαλε τσάι.

Μερικές φορές κοιτούσε την Αθηνά σαν ξένη, αλλά δεν έλεγε τίποτα. Η Ελένη εξήγησε όλη την ιστορία. — Η εγγονή σας ενδέχεται να επιστραφεί στο παιδικό σπίτι.

Εσείς μπορείτε να πάρετε κηδεμονία; — Γιατί να μου λειτούργησε; — ρώτησε η Αντωνία. — Ε... — η φροντίστρια άναψε το πρόσωπό της. — Είναι η εγγονή σας. — Δεν την ξέρω.

Δεν έχω όρεξη να την ξέρω.

Ο γιος μου με άφησε με πολλά προβλήματα.

Θα ήθελα να το ξεχάσω. — Καταλαβαίνετε, η Αθηνά ζει σε άθλια συνθήκες... Η Αθηνά έκοψε. — Δεν με γνωρίζετε, ούτε εγώ εσάς.

Είμαι και εγώ η «απαισιακή» εγγονή.

Είμαι μικρή, όμως δεν ζητάω τίποτα παρά λίγα χαρτιά και άδεια να μείνω μαζί σας μέχρι τα 18. Ολοκληρώνω τη δέκατη τάξη, μετά θα δουλέψω.

Θα συνεχίσω τις σπουδές μου όταν σταθώ στα πόδια μου, αλλά τώρα χρειάζομαι χρήματα.

Θα αγοράζω τα πάντα, ακόμη και το φαγητό.

Τα χρήματα που θα λαμβάνετε για κηδεμονία θα προσθέσουν στην παρενόησή σας· εγώ δεν θέλω να παίρνω κάτι.

Θέλω μόνο να λύσω τη γραφειοκρατία· αν είχα άλλους συγγενείς, δεν θα ήμουν εδώ.

Η φροντίστρια έδειξε κλειστό το χέρι της, σαν να πηγαίνει το μήνυμα: «Μη μπερδεύεσαι». Η Αντωνία φαινόταν εντυπωσιασμένη. — Λένε πως τα παιδιά αλκοολικών είναι χαζά, αλλά δεν είναι αυτή η περίπτωση.

Ζεις δύο χρόνια μαζί μου, μετά θα φύγεις; — Το υπόσχομαι — απάντησε η Αθηνά. — Καλά, συμφωνώ.

Αλλά μερικοί κανόνες: μην με αποκαλείς γιαγιά, μην αγγίζεις τα υπάρχοντά μου, μην φέρνεις φίλους στο σπίτι.

Καταλαβαίνεις; — Εντάξει. Η Ελένη Βικτωρία μίλησε με τις αρχές, και η μητέρα της Αθηνάς ξανά ελέγχθηκε.

Αυτή τη φορά το δικαστήριο υπέβαλε αίτηση αφαίρεσης γονικών δικαιωμάτων. Η Αντωνία, υποβάλλοντας τα χαρτιά, απέκτησε κηδεμονία. Η Αθηνά, παρόλο που χαμογελούσε, ήταν ακόμη ανήσυχη.

Έμενε δύο μήνες στο σχολείο, χωρίς χρήματα.

Αν η γιαγιά δεν τη φρόντιζε, τί θα γινόταν; Αλλά την πρώτη βραδιά η Αντωνία κάλεσε την Αθηνά στο τραπέζι.

Η κοπέλα δεν έτρωγε τίποτα τόσο νόστιμο εδώ και καιρό.

Πραγματικό, οικιακό φαγητό· η μητέρα της ποτέ δεν μαγείρευε· η ίδια δεν ήξερε να το κάνει.

Την επόμενη μέρα η Αντωνία, κοιτάζοντας τα σκισμένα αθλητικά παπούτσια της Αθηνάς, κατέβασε ένα βαριά αναστεναγμός. — Σήμερα θα σε συναντήσω μετά το σχολείο.

Θα σου αγοράσουμε κανονικά παπούτσια και ρούχα — είπε με αποφασιστικότητα. — Δεν έχω χρήματα — μπέρδεψε η Αθηνά. — Θα πληρώσω εγώ.

Μου είναι πιο εύκολο να ξοδέψω παρά να ντρέψομαι. Η Αθηνά κούνησε το κεφάλι.

Δεν είχε αντίρρηση. Η Αντωνία αγόρασε τουλίπια ρούχα· ακόμα και η Αθηνά ένιωσε αμηχανία.

Όμως η γιαγιά έλεγε ότι νοιαζόταν για τη γνώμη της, κάτι που η Αθηνά δεν περίμενε.

Μια εβδομάδα μετά, η Αντωνία κάλεσε την Αθηνά: — Πώς πάει το σχολείο; — Κανονικά — είπε η Αθηνά με έναν ώμο. — Δείξε μου το ημερολόγιό σου. — Έχουμε ηλεκτρονικό — χαμογέλασε η κοπέλα. — Θεέ μου… Στη χώρα μας δεν λείπουν τα χαρτιά… Εντάξει, άσε το ηλεκτρονικό. Η Αθηνά δεν ντράπηκε να δείξει τις βαθμολογίες της.

Σπούδαζε καλά· σύντομα συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν θα πληρώνει τη μόρφωσή της· θα έπρεπε να το κερδίζει με τη δική της προσπάθεια. — Μπράβο, — είπε… Θες το επόμενο μέρος; Σχολίασε “ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ” παρακάτω 🔥👀

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους