Περί GOAT... Γιατί δεν περιστρέφονται όλα γύρω από γκολ και ρεκόρ... "Δεν φαντάζεστε τι χάνετε"... * Γεννημένοι από μία κοινή αυγή, μα ο καθένας μας λάμπει με φως που μόνο ο δικός του ουρανός...

Πλήρες Κείμενο:

Περί GOAT... Γιατί δεν περιστρέφονται όλα γύρω από γκολ και ρεκόρ... "Δεν φαντάζεστε τι χάνετε"... * Γεννημένοι από μία κοινή αυγή, μα ο καθένας μας λάμπει με φως που μόνο ο δικός του ουρανός γνωρίζει… Και ανάμεσα σε όλους, σαν θύελλα που ξέσπασε πριν καν προλάβει ο κόσμος να σηκώσει τα μάτια, στεκόταν εκείνος. Ο Ντιέγκο... Ο μικρός από τη Βίγια Φιορίτο, που περπατούσε ξυπόλυτος πάνω στη σκόνη της φτώχειας κι όμως κουβαλούσε μια μπάλα σαν να ηταν πολύτιμος θησαυρός.

Ένα παιδί που γεννήθηκε σε καταιγίδα κι έμαθε να γίνεται ο ίδιος καταιγίδα.

Να σκάει με ορμή σε κάθε γήπεδο είτε αυτό ήταν πράσινο χαλί είτε η λάσπη της Ατσέρα, να ανατρέπει το αδύνατο, να κάνει το πλήθος να ανασαίνει μαζί του. Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλός ποδοσφαιριστής.

Ηταν μια σπίθα που άναψε καρδιές, ένας μύθος που ξεπέρασε τον θρύλο.

Όταν έμπαινε στο γήπεδο, τα φώτα μαλάκωναν, ο κόσμος σώπαινε για ένα απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου, και ύστερα… Έκρηξη!!! Η μπάλα κολλούσε στο πόδι του σαν να ειχε δική της θέληση όμως εκείνη τη στιγμή, υποτασσόταν στη δική του.

Οι ντρίμπλες του θύμιζαν παιδί που αρνείται να μεγαλώσει, που τρέχει μέσα σε αλάνες προσπερνώντας φονικά τάκλιν, με την ίδια φυσικότητα που άλλοι ανασαίνουν.

Μα πιο πολύ από την τέχνη του, αυτό που έκαιγε ήταν η ψυχή του.

Η άγρια, αδάμαστη ψυχή του αδικημένου που ζητά δικαίωση μέσα από κάθε άγγιγμα της μπάλας.

Για την Αργεντινή που λατρεύει και υποφέρει ταυτόχρονα, για τη Νάπολη που είδε στο πρόσωπό του έναν θεό των ταπεινών.

Ήταν ο ήρωας που σήκωσε ολόκληρους λαούς στους ώμους του, που φώναζε «εδώ είμαι» όταν οι άλλοι έλεγαν πως δεν γίνεται.

Και ναι, ο Ντιέγκο έκανε λάθη.

Λάθη πολλά, μεγάλα, ανθρώπινα.

Μα αυτά δεν τα έκρυψε ποτέ.

Τα κουβαλούσε όπως κουβαλούσε και τη δόξα του... Σαν κάποιος που ζει πάντα στο έπακρο, χωρίς μισές κινήσεις, χωρίς μισή καρδιά.

Ίσως για αυτό ο κόσμος τον αγάπησε τόσο βαθιά, γιατί μέσα του έβλεπε όχι έναν άγιο, αλλά ένα θαύμα φτιαγμένο από σάρκα, πάθη και φωτιά.

Σήμερα, ο μύθος του δεν είναι μόνο στα βίντεο, στα γήπεδα, στα γκολ.

Είναι στα παιδιά που κλωτσάνε μια μπάλα πιστεύοντας ότι μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα τους.

Είναι στο πάθος κάθε φιλάθλου που σηκώνεται όρθιος όταν θυμάται εκείνο το γκολ, εκείνη τη στιγμή, εκείνον τον Ντιέγκο.

Και αν όλοι από ένα κοινό όνειρο ερχόμαστε, μα σε άλλον ουρανό απλώνει η ψυχή του καθενός τα φτερά της, εκείνος ήταν από αλλού.

Από τον κόσμο όπου τα όνειρα έχουν αριστερό πόδι και τολμούν να γελούν κατάματα στο αδύνατο. Ο Ντιέγκο δεν έφυγε ποτέ πραγματικά.

Απλώς πέρασε από το γρασίδι στον ουρανό.

Και εκεί ακόμα, ντριμπλάρει τα σύννεφα... Antreas Tsemperlidis *Γραμμένο από άγνωστο, στον τοίχο του νεκροταφείου της Νάπολης την άνοιξη του 1987... Πηγή: The Basketbook

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους