Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έζησε χιονοθύελλες, ακρίδες και φωτιά – στα 65 της όμως την περίμενε η μεγαλύτερη μάχη Η Λόρα Ίνγκολς Γουάιλντερ γεννήθηκε σε μια ξύλινη καλύβα το 1867.

Δεν είχε πατωμένο πάτωμα – μόνο χώμα.

Ο πατέρας της ήταν αιώνιος ονειροπόλος, συνέχεια μετακόμιζαν: από το Ουισκόνσιν στην Ινδική Επικράτεια, πίσω, μετά στη Μινεσότα, στην Αϊόβα, ξανά στη Μινεσότα, τέλος στη Νότια Ντακότα. Η Λόρα παρακολουθούσε τα πάντα με διάπλατα μάτια.

Έμαθε νωρίς πως η ζωή δεν σε περιμένει.

Όταν ήταν 7 ετών, ο ουρανός μαύρισε. Ακρίδες.

Αμέτρητες ακρίδες έπεσαν στα χωράφια της Μινεσότα και μέσα σε λίγες ώρες έφαγαν τα πάντα.

Τις σοδειές.

Τις ξύλινες λαβές των εργαλείων.

Ακόμα και τις κουρτίνες στα παράθυρα.

Η οικογένεια έμεινε χωρίς τροφή.

Όταν ήταν 13 ετών, ήρθε ο Σκληρός Χειμώνας της Νότιας Ντακότα.

Θερμοκρασίες 40 βαθμοί υπό το μηδέν.

Χιονοθύελλες που κρατούσαν μέρες.

Τα τρένα δεν μπορούσαν να περάσουν.

Η πόλη Ντε Σμέτ λιμοκτονούσε. Η Λόρα και η οικογένειά της επέζησαν αλέθοντας σπόρους σιταριού σε έναν χειροκίνητο μύλο καφέ, για να φτιάξουν ένα χονδρό ψωμί πείνας.

Στα 15 της έγινε δασκάλα σε μονόχωρο σχολείο, για να βοηθήσει οικονομικά τους δικούς της.

Στα 18 της παντρεύτηκε τον Αλμάντσο Γουάιλντερ.

Απέκτησαν μια κόρη, τη Ρόουζ.

Έπειτα ένα αγόρι – που πέθανε σε 12 ημέρες.

Το όνομά του δεν γράφτηκε ποτέ. Η Λόρα δεν μίλησε ποτέ γι' αυτό.

Αρρώστησαν και οι δύο από διφθερίτιδα. Ο Αλμάντσο υπέστη εγκεφαλικό και έμεινε ανάπηρος στα πόδια.

Το 1889, φωτιά κατέκαψε το σπίτι τους.

Έμειναν με σχεδόν τίποτα. Η Λόρα μάζεψε 100 δολάρια σε μια μικρή υφασμάτινη τσέπη που έραψε κάτω από το φόρεμά της – οικονομίες χρόνων.

Το 1894 φόρτωσαν ένα κάρο και ταξίδεψαν 1.050 χιλιόμετρα νότια, στο Μάνσφιλντ του Μιζούρι.

Εκεί, σε μια γυμνή πλαγιά, έχτισαν μια νέα φάρμα.

Την ονόμασαν Ρόκι Ριτζ.

Με τα χρόνια, η Λόρα τη μετέτρεψε σε 200 στρέμματα γεμάτα ζώα, οπωρώνες και αγελάδες.

Στα 40 της ανακάλυψε πως μπορούσε να γράφει.

Έγραψε για μικρά αγροτικά περιοδικά.

Η κόρη της Ρόουζ είχε γίνει ήδη επιτυχημένη συγγραφέας και την ενθάρρυνε. «Γράψε τις αναμνήσεις σου», της είπε. «Τα πάντα.

Το κάρο, την καλύβα, τις ακρίδες, τον χειμώνα, το σχολείο στην παγωμένη στέπα». Η Λόρα κάθισε στα 63 της και έγραψε ένα χειρόγραφο.

Το ονόμασε Pioneer Girl – την αυθεντική, ωμή, ενήλικη ιστορία της ζωής της.

Το έστειλε σε εκδότες.

Και κάθε ένας από αυτούς το απέρριψε.

Μια γυναίκα που είχε επιβιώσει από τα πάντα – χιονοθύελλες, πείνα, φωτιά, αρρώστια, θάνατο παιδιού – μια γυναίκα που είχε χτίσει μόνη της μια φάρμα 200 στρεμμάτων σε γυμνή πλαγιά, άκουγε ξανά και ξανά το ίδιο: «Όχι». Κανείς δεν ήθελε την ιστορία της.

Καθόταν στο γραφείο της, με τα απορριπτικά γράμματα μπροστά της.

Ήταν 63 ετών.

Και δεν είχε πει ακόμα την τελευταία της λέξη. 👇 Τι έκανε η Λόρα όταν όλοι οι εκδότες της είπαν όχι; Πώς μια ηλικιωμένη γυναίκα γύρισε την αποτυχία σε θρίαμβο και έγραψε τα βιβλία που αγάπησαν εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο; Η συνέχεια στα σχόλια 👇 😊 Υποστήριξέ μας με ένα like και ένα share για να έχουμε κίνητρο να φέρνουμε ακόμα πιο συναρπαστικές, αληθινές ιστορίες! 😊

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους