Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΙΑ Ι Τέτοιους καιρούς που κλείνουν τα σχολεία στην Ελλάδα θυμάμαι πάντα την στρατολογία.

Μετα τα σχολεία τι; Παρακάτω μια πιο παλιά μου ιστορία.

----- Για να μπορούμε ‘μεις, Λευτέρη, να κοιμούμαστε στα ζεστά μας σεντονάκια, πρέπει κάποιοι να φυλάνε τα σύνορα, μου ’λεγε ο πατήρ μου όταν ήμουνε κοπέλι.

Κι εγώ φανταζόμουνε τότε "τους κάποιους" στα σύνορα να κοιτάζουνε ολονυχτίς προς την Ανατολή, χωρίς να βλεφαρίζουνε καν.

Κανένας δεν κοίταζε προς τη Δύση, γιατί εκεί καθότανε μόνο καλοί άνθρωποι.

Βέβαια, φανταζόμουνε και τον πατέρα μου να κοιμάται ήσυχος κάτω απ’ το σεντόνι — για να μη σας κρύβω τη μισή εικόνα.

Ο στρατός έφερνε τη στιγμή που τα αγόρια γίνονται άντρες.

Και τέλος.

Από κει και ύστερα δεν θελα ξανακάμουν κοπελίστικα.

Φεύγανε κοπέλια και γιαγέρνανε άντρες. – Ε μπά... ήθελα ρωτήξω τον πατέρα μου: εγώ πότε θα βγάλω δίπλωμα τ’ αμαξού; – Άμα πας φαντάρος. – Άμα θέλω θα καπνίζω; —και φανταζόμουνε να κρατώ κιόλας Καρέλια κασετίνα; – Ό,τι θες κάνε, αλλά μετά που θα πας φαντάρος.

Αφού τόσα καλά εκέρδιζες με το φανταρικό, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί αυτοί που πήγανε δεν γύριζαν ποτέ χαρούμενοι.

Μου ’κανε μάλιστα εντύπωση το πώς γίνεται τόσα πολλά χωριανάκια μας να ’χουν δείρει και να ’χουν βλαστημήξει λοχίες και λοχαγούς, χωρίς να τους χαλάσει καν η χωρίστρα.

Παρόλο που δείραν τόσο κόσμο και δείξανε παντού το σθένος μας το Μεσσαρίτικο, δεν ήταν ευχαριστημένοι και έφευγαν.

Μάλιστα, σε μας, που αργούσαμε λόγω σπουδών να πάμε, λέγανε με χαιρεκακία: «Στο πανεπιστήμιο κι αν πας, στο στρατό σκ***ά θα φας.» Και άμα του ’λεγες πως ίσως θα ήθελες να υπηρετήσεις αλλιώς την Πατρίδαν σου, σου λέγανε: «Γιάντα; Εμείς μα***ες είμαστε;» Σε κάποιες, μεμονωμένες πάντα, περιπτώσεις, ανάβλυζε πηγαίο από μέσα μου το «Ναιιιιι», αλλά το κράταγα, δεδομένης της αδιαμφισβήτητης αστικο-πηγαϊδακιανής μου ευγένειας.

Τώρα που το σκέφτομαι… Θα κερδίζαμε ποτέ πολέμους αν δεν είχαμε άξια στρατολογία στην Ελλάδα, που σε βρίχνει και σου πέμπει χαρτί να πας; Όχι είναι η απάντηση.

Και την βρίσκει κανείς την απάντηση πού; Πού αλλού; Στα Ομηρικά έπη.

Ναι, εκεί! Συμφωνείτε βέβαια ότι οι Έλληνες δεν θα κυρίευαν ποτέ την Τροία αν δεν είχανε τον Αχιλλέα να ξωλαλεί τους Τρώες έξω από το Ίλιον με τη σπαθάρα ντου και τον Πάτροκλο να του λέει από μακριά «φοννιαά μου εσύ!». Αλλά κυρίως, εκεί που δεν έφτανε η σπαθάρα, ο Οδυσσέας ο πολυμήχανος του Λαέρτη ήταν αυτός που σκέφτηκε να εξαπατήσει τους Τρώες με τον Δούρειο Ίππο.

Το ξύλινο άλογο με τις ρόδες που, λόγω των ειδικών συνθηκών, δεν τηρούσε τα τυπικά στάνταρντ των μέσων μαζικής μεταφοράς και έμεινε στην ιστορία γιατί δεν είχε τουαλέτα μέσα στην καμπίνα και οι ήρωες έμειναν εκεί αρκετές ώρες για να το διαπιστώσουν.

Παρόλο που δεν μείνανε τόσο πολύ, όσο στην αποστολή Απόλλων 10, και δεν υπήρχε σύνδεση να ακουστεί από το Χιούστον «There’s a turd floating through the air», υπάρχουν άλλες σχετικές εικασίες.

Όπως ότι, όταν βγήκαν έξω, ο Οδυσσέας αποκάλεσε τον Διομήδη «χάτσο» («ἔνθα δὲ πολλὴ κόπρος βοῶν ἠδ’ αἰπόλων ἦεν» – Οδύσσεια 17.296), για λόγους που δεν εξηγεί ρητά το Ομηρικό έπος.

Και ότι ο Μενέλαος έλεγε: «Εγώ από δα και μπρος, όπου πάω θα πηγαίνω με το δικό μου.» Κι όμως, και ο Οδυσσέας και ο Αχιλλέας δεν ήθελαν να πάνε στο στρατό όταν τους ήρθε το χαρτί από την Αυλίδα της Βοιωτίας.

Το χαρτί έφτασε μεν στην Ιθάκη, αλλά ο Οδυσσέας έκανε τον Κινέζο.

Και καλά, θα μου πεις, ολόκληρος Άναξ δεν εμπόρουσε να πει; «Εγώ μρε, δεν έρχομαι!» Έτσι εύκολα, με ένα χαρτί, μπορούσε να τον κουρντίζει ο κάθε καραγκιόζης; Όχι, δεν μπορούσε να πει όχι.

Κι αιτία ήτανε οι παλιές του εξυπνάδες.

Από αυτές που άμα τις πεις, λες μετά: «Ήντα θέλω και μιλώ, ο μα...κάριος.» Κάποτε ήταν κι αυτός υποψήφιος γαμπρός.

Όταν ο Τυνδάρεως, πατέρας της Ελένης της Ωραίας, αποφάσισε ότι ήτανε ώρα να παντρευτεί το Λενιώ, έβγαλε ανακοίνωση και μαζεύτηκαν εκεί και έκαμαν πασαρέλα όλα τα παλικάρια της εποχής. Μενέλαος, Οδυσσέας, Πηλέας, Φιλοκτήτης και πολλοί άλλοι — για να ’χει να διαλέξει το Λενιώ. Ο Τυνδάρεως, ο πατέρας της, δεν είχε πρόβλημα όποιον και να διάλεγε, αρκεί να ’χε λεφτά.

Αλλά φοβήθηκε ότι οι γαμπροί θα σκοτωθούνε, να ’ναι αφορμή η Ελένη.

Είχε ακούσει ότι ο Οδυσσέας ήτανε έξυπνο κοπέλι και τόνε ρώτησε να του προτείνει λύση. Ο Οδυσσέας πρότεινε να ορκιστούν όλοι οι υποψήφιοι γαμπροί ότι θα τιμήσουν την απόφαση και ότι, ανεξάρτητα ποιος θα είναι ο τυχερός, θα στηρίξουν αυτό το γάμο.

Και μάλιστα, αν στραβώσει τίποτα στο γάμο, θα τρέξουν όλοι να στηρίξουν την κατάσταση.

Μάλιστα, δώσανε και όρκο — τον Όρκο του Τυνδάρεως.

Στο τέλος, βέβαια, η Ελένη πήρε τον Μενέλαο γιατί είχε βιράγκο, και ο Οδυσσέας έμεινε με τον όρκο αμανάτι.

Όταν έκαμε να φύγει, του λέει ο Τυνδάρεως: «Μα έλα, έλα, πάε να σου πω! Ναι, ναι, εσύ, έλα επαέ.

Είναι και μια ανηψά μου, να τηνε δεις, να μου πεις ανε ντη θες.» Και έτσι πήρε την Πηνελόπη και γύρισε στην Ιθάκη.

Όταν ο Παλαμήδης έφτασε στην Ιθάκη να τον γυρέψει, ήταν αργά.

Πήγε να παίξει το χαρτί του Ι5 – ψυχική υγεία.

Έζεψε και ένα βόδι με ένα γάιδαρο και έκανε πως έσπερνε αλάτι για να τον δούνε πως ήτανε Γιωτάς, να ξεμπλέξει.

Μάλιστα, παραλίγο να το χάψει και ο ίδιος ο Λαέρτης γιατί είπε: «Ποτέ ντου, ποτέ ντου δεν εσίμωσε να μου συντράμει.

Σίγουρα ετροζάθηκε το παιδί μου.» Αλλά ο Παλαμήδης δεν επάντρευε βούγια.

Παίρνει τον Τηλέμαχο τον φασκιωμένο και τον αφήνει στην τροχιά των βουγιών.

Και φυσικά ο Οδυσσέας σταμάτησε για να μην πατήσει το κοπέλι.

Και του λέει ο Παλαμήδης: «Ετοιμάσου, γιατί θα πάμε άτα!» Δεν του καλοήρθε του Οδυσσέα και ψέλλισε: «Δηλαδή μόνο εγώ;» «Όχι» του λέει ο Παλαμήδης, «κι άλλος χώνεται και πρέπει να τονε βρούμε». Ήτανε ο Αχιλλέας, ο Πηλείδης, για τη μήνιν του οποίου μιλά η Ιλιάδα. Συνεχίζεται...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους