Γιατί η χώρα χρειάζεται ξανά τον ορθολογισμό της περιόδου Σαμαρά Σήμερα έπεσε το μάτι μου σε ένα δημοσίευμα της γερμανικής Handelsblatt - δεν θα μπορούσε να μην πέσει, άλλωστε, από τη στιγμή που...

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί η χώρα χρειάζεται ξανά τον ορθολογισμό της περιόδου Σαμαρά Σήμερα έπεσε το μάτι μου σε ένα δημοσίευμα της γερμανικής Handelsblatt - δεν θα μπορούσε να μην πέσει, άλλωστε, από τη στιγμή που έσπευσαν να το αναπαράγουν μαζικά όλα τα φιλοκυβερνητικά μέσα, κυβερνητικοί κονδυλοφόροι και τρολ… κι είναι πάρα πολλά.

Ο τίτλος; Πανηγυρικός: «Η στρατηγική Πιερρακάκη για τις πρόωρες αποπληρωμές χρέους φέρνει αποτελέσματα - Η Ελλάδα παράδειγμα δημοσιονομικής εξυγίανσης». Σχεδόν την ίδια ώρα, ο υπουργός Επικρατείας, Άκης Σκέρτσος, με μια μακροσκελή ανάρτηση του, και με αυτό το μοναδικό στυλ αλαζονείας και τεχνοκρατικού λαϊκισμού που χαρακτηρίζει τον ίδιο και τους όμοιους το, κουνούσε το δάχτυλο στην αντιπολίτευση. Γιατί; Επειδή τόλμησε να μιλήσει για επαναφορά της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού στο Δημόσιο.

Ο κ. Σκέρτσος έκανε λόγο για «φορολογικό λαϊκισμό» και ακοστολόγητες υποσχέσεις.

Και αναρωτιέται κανείς, με την κοινή λογική.

Αφού η χώρα έχει πετύχει αυτή την «ανεπανάληπτη», την ιστορική δημοσιονομική επιτυχία που εξυμνούν οι ξένοι, δεν θα έπρεπε τώρα να κοιτάξουμε και λίγο τον κόσμο; Δεν θα έπρεπε να αποκατασταθούν οι αδικίες που γονάτισαν τόσες κατηγορίες συμπολιτών μας στα χρόνια της κρίσης; Αυτό θα υπέθετε κανείς, αν πίστευε ότι αυτή η δημοσιονομική πειθαρχία είναι το αποτέλεσμα μιας οικονομίας που γιατρεύτηκε, που πατάει γερά στα πόδια της και αναπτύσσεται ορθολογικά.

Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο; Όχι.

Αυτή είναι η προφανής, η σκληρή απάντηση.

Ο κύριος λόγος που το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώθηκε θεαματικά τα τελευταία χρόνια δεν είναι επειδή μειώθηκε το απόλυτο ονομαστικό χρέος (το οποίο μάλιστα αυξήθηκε σε απόλυτα νούμερα), αλλά επειδή αυξήθηκε απότομα ο ονομαστικός παρονομαστής (το ΑΕΠ). Η περίφημη μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ δεν ήρθε επειδή φτιάξαμε μια νέα παραγωγική Ελλάδα.

Ήρθε επειδή ο πληθωρισμός ακρίβειας των τελευταίων ετών «φούσκωσε» τεχνητά τους αριθμούς στα χαρτιά.

Το κλάσμα μειώθηκε, ναι, αλλά την ίδια ώρα ο πληθωρισμός ροκάνιζε το μεροκάματο και εκτίνασσε το κόστος λειτουργίας των επιχειρήσεων.

Για τον λόγο αυτό και η χώρα, πίσω από τη βιτρίνα μιας τεχνητής και καθαρά συγκυριακής δημοσιονομικής εικόνας, ζει μια εντελώς αντίθετη πραγματικότητα.

Ρωτήστε την αγορά, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά.

Παράλληλα, ζούμε με τις «ενέσεις» ρευστότητας του Ταμείου Ανάκαμψης.

Έγιναν, πράγματι, έργα εκσυγχρονισμού και πράσινης μετάβασης, αφού ψηφιοποιήθηκαν υπηρεσίες, άλλαξαν POS, αγοράστηκαν λογισμικά για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, βάλαμε πάνελ και αλλάξαμε κουφώματα.

Χρήσιμα εργαλεία για την καθημερινότητα, αλλά μέχρι εκεί.

Δεν έχουν κανένα ουσιαστικό μεταρρυθμιστικό, πολλώ δε μάλλον αναπτυξιακό πρόσημο.

Το να εκσυγχρονίσεις τους υπολογιστές, να προσθέσεις λογισμικά ή και το να αλλάξεις τα κουφώματα στο Δημόσιο και επιχιερήσεις δεν σημαίνει ότι άλλαξες την παραγωγική δομή της χώρας.

Πρόκειται για μια ανάπτυξη με δανεικό καύσιμο, που κατευθύνεται αποκλειστικά στους εύκολους τομείς, όπως στην κατανάλωση, στις κατασκευές, στην πράσινη ενέργεια, στον τουρισμό και στο real estate.

Τι λείπει όμως από την εξίσωση; Λείπει η βαριά εγχώρια παραγωγή και η μεταποίηση.

Λείπει ο πρωτογενής μας τομέας, που σήμερα ψυχορραγεί εγκαταλελειμμένος, αντί να στηρίζει τη χώρα.

Με λίγα λόγια, λείπει η δημιουργία νέων, δικών μας προϊόντων με υψηλή προστιθέμενη αξία.

Και η απόδειξη είναι αμείλικτη, αφού το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών χτυπάει κόκκινο, την ίδια ώρα που η εγχώρια αγορά αφήνεται έρμαιο στα χέρια των ανεξέλεγκτων καρτέλ.

Συνεχίζουμε να εισάγουμε πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε και εξάγουμε, ενώ οι λίγοι μεγάλοι παίκτες στην ενέργεια, τις τράπεζες και τα σουπερμάρκετ πνίγουν τον υγιή ανταγωνισμό και αδειάζουν τις τσέπες των πολιτών.

Ακόμα και για τα ίδια τα «ψηφιακά» ή τα «πράσινα» έργα του Ταμείου, εισάγουμε τα πάντα, από servers μέχρι πάνελ, με τα κέρδη να καταλήγουν πάλι σε ελάχιστους προνομιούχους.

Όταν, λοιπόν, αυτό το καύσιμο τελειώσει, η οικονομία θα βρεθεί ξανά γυμνή μπροστά στο ίδιο δομικό της πρόβλημα.

Όλα αυτά τα πανηγυρικά δημοσιεύματα των ξένων θα είχαν νόημα, αν και μόνο αν η στρατηγική αυτή βασιζόταν σε γερά θεμέλια, σε ένα πλάνο με πραγματική προοπτική για το μέλλον.

Τότε θα μπορούσε και ο Άκης Σκέρτσος να βγει και να μιλήσει για την αποκατάσταση των αδικιών που υπέστησαν τόσες κατηγορίες συμπολιτών μας στα χρόνια της κρίσης.

Αντί, λοιπόν, να κουνάει αλαζονικά το δάχτυλο μιλώντας για «φορολογικό λαϊκισμό» και ακοστολόγητες υποσχέσεις, θα έπρεπε να θεωρεί αυτά τα μέτρα αυτονόητα, ειδικά με την ειδυλλιακή εικόνα που θέλουν να παρουσιάζουν για τα δημοσιονομικά της χώρας.

Όταν όμως δεν υπάρχει αυτό το στέρεο υπόβαθρο, τότε η στρατηγική Πιερρακάκη δεν είναι τίποτα άλλο από μια βόμβα έτοιμη να σκάσει στα χέρια του επόμενου.

Μόλις ο πληθωρισμός υποχωρήσει, μόλις τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης στερέψουν και η χώρα κληθεί να δανειστεί από τις αγορές με τα σημερινά, πανάκριβα επιτόκια, υπό την αυστηρή επιτήρηση του νέου Συμφώνου Σταθερότητας, η φούσκα θα σκάσει.

Για να προλάβουμε τον τοίχο που έρχεται, ο επόμενος που θα αναλάβει τις τύχες αυτού του τόπου δεν χρειάζεται να κάνει «μαγικά». Χρειάζεται σοβαρό σχεδιασμό, βαθιά γνώση της πραγματικής οικονομίας, εμπειρία και, κυρίως, την πολιτική βούληση να πράξει τα αυτονόητα.

Χρειάζεται μια συνταγή δοκιμασμένη για να φτιάξεις ένα κράτος φιλικό στην υγιή επιχειρηματικότητα, να μειώσεις δραστικά τους φόρους για να πάρει ανάσα η παραγωγή, και να κάνεις μια νοικοκυρεμένη διαχείριση, μακριά από επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Αυτήν ακριβώς την πολιτική βούληση και τον ορθολογισμό, καμία κυβέρνηση μεταπολιτευτικά δεν τόλμησε να τα εφαρμόσει με συνέπεια.

Με μία και μοναδική φωτεινή εξαίρεση.

Την περίοδο 2012-2014, υπό τη διακυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Τότε που μια κυβέρνηση παρέλαβε τη χώρα κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού και κατάφερε, μέσα από πραγματικές, δύσκολες μεταρρυθμίσεις και χωρίς τα σημερινά δισεκατομμύρια των ευρωπαϊκών «μαξιλαριών», να παραδώσει για πρώτη φορά πρωτογενή πλεονάσματα και μια οικονομία έτοιμη να βγει ξανά στις αγορές με το κεφάλι ψηλά.

Αν ο επόμενος διαχειριστής δεν διαθέτει αυτό το ειδικό πολιτικό βάρος, αυτή τη φιλοσοφία και το θάρρος να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, η δημοσιονομική «επιτυχία» του σήμερα θα γίνει ο οικονομικός εφιάλτης του αύριο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους