Μια από αυτές τις μέρες ο Μπόρχες έφευγε από τη ζωή, υπενθυμίζοντας την ομορφιά της θνητότητας.. Ποιος θέλει να ζει για πάντα τραγουδούσε ο Φρέντι Μέρκιουρι; Εν όψει αυτής της κατακλυσμιαίας πίστης...

Πλήρες Κείμενο:

Μια από αυτές τις μέρες ο Μπόρχες έφευγε από τη ζωή, υπενθυμίζοντας την ομορφιά της θνητότητας.. Ποιος θέλει να ζει για πάντα τραγουδούσε ο Φρέντι Μέρκιουρι; Εν όψει αυτής της κατακλυσμιαίας πίστης σε ένα φωτεινό μέλλον αδιανόητων προοπτικών που υπόσχεται η τεχνητή νοημοσύνη και συγκεκριμένα η νέα δοξασία διανανθρωπισμού το μυαλό μου πάει στην εξοχή ιστορία του Μπόρχες:ο Αθάνατος.

Απέναντι σε μια υπόσχεση που συνομιλεί με την ίδια την αθανασία ή ενός τύπου της ο σπουδαίος συγγραφέας ανατεμνει την αινιγματική της προοπτική... Ο Χάιντεγκερ έλεγε πως ο θάνατος των άλλων δεν μας αγγίζει όσο η προοπτική του δικού μας θανάτου: τη στιγμή που αποκαλύπτουμε τη δυνατότητα της αδυνατότητας μας.

Ο άνθρωπος, εν συγκρίσει με τα άλλα έμβια όντα, γνωρίζει πως η ζωή του υπόκειται σε ένα τέλος το οποίο είναι τραγικό,άνευ νοήματος και το κυριότερο μπορεί να έλθει ανα πάσα στιγμή βάζοντας τέρμα στη θνητότητα μας.

Οι θρησκείες, όπως ο χριστιανισμός,έχουν κυρίως το παρηγορητικό ρόλο για τη κοινή μας μοίρα δίνοντας μας την υπόσχεση πως η ζωή εδώ δεν τελειώνει μια για πάντα, πως υπάρχει συνέχεια μέσα στη αιωνιότητα για τον εαυτό μας, πως το σώμα μας πέθαινε αλλά η ψυχή μας, εφόσον κριθεί για την εγκόσμια διαγωγή, μπορεί να μετοικήσει στους ουρανούς.

Μια υπόσχεση ελπίδας για ένα τέλος που αγγίζει όλους αδιακρίτως.

Στην αρχαιότητα ο Επίκουρος θα μας καλούσε να μη φοβόμαστε το θάνατο γιατί όσο ζούμε δεν πρόκειται να τον συναντήσουμε και όταν πεθαίνουμε θα έχουμε ξεχάσει ότι ζήσαμε.

Όμως πόσους καλύπτει αυτή η ιδέα που προϋποθέτει μια εν γένει φιλοσοφική άποψη της ζωής; Και όμως ο θάνατος,όσο αντιφατικό και αν ακούγεται,δίνει νόημα στη ζωή καθώς όλες μας οι δραστηριότητες,όνειρα και προσδοκίες,ο ίδιος ο έρωτας έχουν αξία γιατί ακριβώς πρέπει να βιωθούν σε ένα συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα που μόνο προκαθορισμένος στη διάρκεια του δεν είναι.

Το ακόμα πιο παράλογο είναι πως ακόμα και νικούσαμε τον θάνατο κατακτώντας την αθανασία,θα προξενούσε ένα ανελέητο μαρτύριο βαρεμάρας στο οποίο τα πάντα θα έχαναν τη σημασία τους μέσα στην αέναη επανάληψη τους. Ο Μπόρχες στον Αθάνατο μας μιλάει για ένα άντρα τον Καρταφιλο ο οποίος ξεκινά για ταξίδι στην Αίγυπτο αναζητώντας το νερό που εξαγνίζει το θάνατο.

Τελικά, όταν μετά από περιπέτειες βρίσκει τη Πόλη των αθανάτων, αποκτά τη πολυπόθητη αθανασία για να κάνει παρέα με τρωγλοδυτες,ανάμεσα τους ο ίδιος ο Όμηρος,που έχουν επιλέξει να ζουν σε σπηλιές καθώς η πόλη τους είναι ένα βουνό από συντρίμμια.

Οι κάτοικοι της έχουν κατασκευάσει ένα λαβύρινθο ο οποίος συνιστά το τελευταίο τους υλικό εγχείρημα καθώς έχουν αποσυρθεί από κάθε μορφή πράξης θεωρώντας την μάταιη.

Το μόνο που επιθυμούν είναι ο καθαρός στοχασμός που και αυτός όμως είναι είτε ο αντίλαλος των σκέψεων του παρελθόντος είτε μια νεα έμπνευση καταδικασμένη να γεράσει για να ξανάρθει πάλι στη ζωή.

Ένας λαβύρινθος χωρίς έξοδο και χωρίς επιθυμία αλλαγής. Ο Todd May παραλληλίζει την ανθρώπινη ζωή με ένα μυθιστόρημα το οποίο μπορεί να έχει πολλά κεφάλαια, μικρές σελίδες,μεγάλα γράμματα όμως έχει πάντα ένα τέλος είτε σε βάθος χρόνου είτε όχι.

Μια ζωή στην αθανασία είναι καταδικασμένη να επαναλαμβάνεται συνεχώς χωρίς κάτι να την προσδιορίζει, να δίνει νόημα στο να αγαπάς ένα άνθρωπο, να δίνει χαρά μετά το πόνο, πόνο μετά τη χαρά.

Ποιος θέλει να ζει για πάντα χωρίς την αγαπημένο του πρόσωπο, χωρίς το λόγο που τον καθιστά μοναδικό;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους