Νικολά Πουσέν, ''Ο πιο γλύπτης ζωγράφος που υπήρξε ποτέ'', γεννήθηκε σαν σήμερα το 1594 Ο Πουσέν έζησε σε μιαν εποχή άνθησης της τέχνης του Μπαρόκ, όταν οι καλλιτέχνες ακολουθούσαν το γενικό ρεύμα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αντίθετα, ο Πουσέν, εμπνεόμενος από το μεγαλείο των έργων του Μαντένια και του Ραφαήλ, επιδίωξε να ξεπεράσει την τεχνοτροπία της μόδας και να ανανεώσει την αισθητική φιλοσοφία της εποχής του.Ο Καρδινάλιος Ρισελιέ ζήτησε από τον Πουσέν να διακοσμήσει την κατοικία του με θέματα παρμένα από την Μυθολογία και από την Αττική Τραγωδία.

Με παρόμοια θέματα κλήθηκε να διακοσμήσει και τα Ανάκτορα του Λούβρου.

Λέγεται ότι τότε για πρώτη φορά ο Πουσέν χρησιμοποίησε έτοιμα εκμαγεία από κερί τα οποία τοποθετούσε κατάλληλα στο χώρο ως πρότυπα για την σύνθεση που ζωγράφιζε.

Με κάρβουνο έκανε αδρές γραμμές στον καμβά και κατόπιν άρχιζε να ζωγραφίζει.

Τόσο η τεχνική του Πουσέν όσο και τα θέματα που επέλεγε τον έκαναν διάσημο.

Μπορούμε πια να μιλάμε για την εισαγωγή του Κλασικισμού στην Ευρώπη.

Φωτο 1: ''Χορεύοντας στη μουσική του Χρόνου'' (1640 -Wallace Collection, Λονδίνο). Ο πίνακας αυτός είναι η εισαγωγή στην περίοδο του Νεοκλασικισμού αφού ο Πουσέν είναι ο πρόδρομος αυτού του καλλιτεχνικού κινήματος, έναν αιώνα πριν κυριαρχήσει στην αισθητική και τις τέχνες της Ευρώπης.

Σε ένα τοπίο άχρονο, πέρα από τις ανθρώπινες διαστάσεις, ο Χρόνος με τη μορφή ενός ηλικιωμένου, φτερωτού (''tempus fugit'', ο χρόνος πετά) άντρα παίζει μουσική με τη λύρα του, ενώ οι τέσσερις εποχές -προσωποποιημένες σε τρεις γυναίκες και έναν άντρα-, χορεύουν κυκλικά πιασμένες από τα χέρια: περνούν η κάθε εποχή με τη σειρά ξανά και ξανά από το ίδιο σημείο, στην αέναη εναλλαγή τους.

Αριστερά και δεξιά στη βάση της πυραμιδοειδούς σύνθεσης, κάθονται δύο παιδιά, που μοιάζουν με ερωτιδείς αλλά δεν έχουν φτερά: το ένα κρατά μια κλεψύδρα, το σύμβολο του χρόνου που περνά και ενώ το άλλο, στη βάση της ερμαϊκής στήλης (τη συναντάμε σταθερά και σε άλλα έργα του Πουσέν), παίζει με ...σαπουνόφουσκες.

Στην κορυφή της πυραμίδας, ο ζωγράφος δημιουργεί και ένα τρίτο επίπεδο στην προοπτική του πίνακα.

Στον ουρανό τα σύννεφα ανοίγουν και βλέπουμε τον θεό Ήλιο πάνω στο άρμα του να διασχίζει το στερέωμα θριαμβευτής, πλαισιωμένος από τον κύκλο του ζωδιακού, με τη συνοδεία του: μπροστά πηγαίνει η Ηώ, η αυγή και τον ακολουθούν οι Ώρες.

Φωτο 2: Ο πολυσυζητημένος πίνακας "Et in Arcadia ego (Οι Βοσκοί της Αρκαδίας)" (1637/38, Λούβρο) Η παραφιλολογία γύρω από τον πίνακα και την επιγραφή του τάφου "Et in Arcadia ego" που διαβάζει ο νεαρός βοσκός θυμίζει τον «Κώδικα Ντα Βίντσι» του Ντα Μπράουν.

Σύμφωνα με τον Τζιοβάνι Πιέτρο Μπελόρι που έγραψε Βιογραφία του Νικολά Πουσέν, η ιδέα για τον πίνακα ήταν του Επισκόπου - Καρδιναλίου Giulio Rospigliosi από την Τοσκάνη και αποτελεί το πρώτο μέρος μιας «τριλογίας». Το δεύτερο θέμα της Τριλογίας ήταν «Οι Ώρες σώζουν την Αλήθεια» και το τρίτο μέρος ήταν «Ο χορός των Ωρών». Το έργο χρηματοδότησε η Βασίλισσα της Σουηδίας Χριστίνα. Ο Rospigliosi το 1667 εξελέγη Πάπας με το όνομα Κλήμης Θ΄ και υποστήριξε με όλες του τις δυνάμεις τις Τέχνες και τα Γράμματα.

Με την υποστήριξή του και με χρήματα της Βασίλισσας της Σουηδίας Χριστίνας, ιδρύθηκε στη Ρώμη η «Ακαδημία της Αρκαδίας» απέναντι στον Άγιο Αυγουστίνο κοντά στην Plaza Navona.

Ιδρυτικά μέλη υπήρξαν ο Νικολά Πουσέν, ο λόγιος Καρδινάλιος Φρανζέσκο Μπαρμπερίνι, ο Καρδινάλιος Μαφφέο Μπαρμπερίνι που αργότερα έγινε Πάπας κ.ά. Η Αρκαδία είναι ένας ειδυλλιακός τόπος.

Πεζογράφοι και ποιητές όλων των εποχών, από την αρχαιότητα και το μεσαίωνα μέχρι τα νεότερα χρόνια, εξυμνούν τις φυσικές της καλλονές.

Κόμπαζε εκείνος που μπορούσε να πει ότι είχε την τύχη να ζει ανάμεσα στους Αρκάδες.

Στα χρόνια ανάμεσα στο 16ο και 17ο αιώνα ενθουσίαζε τον τότε ρομαντικό κόσμο, πεζογράφους, ποιητές, καλλιτέχνες και τους έκανε συχνά να λένε την φράση: "Et in Arcadia ego" Στο βιβλίο τους Holy Blood and the Holy Grail οι Lee και Lincoin διατύπωσαν τη θεωρία ότι η επιγραφή είναι αναγραμματισμός.

Εάν δηλαδή τα γράμματα τοποθετηθούν διαφορετικά, σχηματίζεται η φράση I Tego arcana Dei που μεταφράζεται Εγώ κρατάω τα μυστικά της Θεότητας.

Γύρω από το νόημα της φράσης έχει ξεσπάσει ολόκληρος πόλεμος ανάμεσα στους ερευνητές.

Όποιο όμως και εάν είναι το νόημα των λέξεων, γεγονός παραμένει ότι ο πίνακας αποπνέει μελαγχολία και προκαλεί το στοχασμό και την εσωτερική αναζήτηση.

Η φράση, σαν το μίτο της Αριάδνης, οδηγεί σε λαβύρινθο νοημάτων και κρυμμένων διαστάσεων, καθώς υπάρχει ολόκληρο κίνημα που περιστρέφεται γύρω από την Αρκαδία και το βαθύτερο συμβολισμό της

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους