Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο κόσμος ξεχνάει την ψυχή του, μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να κοιτάξεις γύρω σου χωρίς να αποστρέψεις το βλέμμα σου.

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός, οικονομολόγος, ιερέας ή προφήτης.

Απλώς άνθρωπος.

Απλώς ζωντανός.

Και σήμερα, όταν κοιτάμε τον κόσμο με λίγη ειλικρίνεια, πέντε πληγές ξεπηδούν προς το μέρος μας σαν κραυγές που αρνούμαστε να ακούσουμε.

Πρώτον, το κλίμα. Η Γη ασφυκτιά ενώ μια χούφτα άνθρωποι μετράνε τα κέρδη τους πάνω από τις φλόγες.

Οι εποχές γίνονται άστατες, τα ποτάμια πεθαίνουν, τα δάση καίγονται και, παρά όλα αυτά, κάποιοι συνεχίζουν να μιλάνε για την ανάπτυξη σαν να ήταν ιερή θρησκεία.

Μετατρέπουμε τη ζωή σε εμπόρευμα.

Ακόμα και ο αέρας γίνεται προϊόν.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη βιομηχανική βουή, υπάρχουν ακόμα απλοί άνθρωποι που φυτεύουν δέντρα, που προστατεύουν ένα ποτάμι, που μαθαίνουν στα παιδιά τους να αγαπούν τη φύση.

Ίσως είναι οι τελευταίοι φύλακες του πραγματικού κόσμου.

Έπειτα, υπάρχει η φτώχεια.

Αυτή η σιωπηλή βία κρυμμένη πίσω από στατιστικά στοιχεία.

Οι οικογένειες παραλείπουν γεύματα ενώ άλλοι σπαταλούν φαγητό χωρίς δεύτερη σκέψη.

Οι εργαζόμενοι μοχθούν όλη τους τη ζωή χωρίς ποτέ να μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Τα παιδιά μεγαλώνουν φοβούμενα το αύριο, παρόλο που ο πλανήτης δεν έχει παράγει ποτέ τόσο πλούτο.

Αυτό το σύστημα δημιουργεί αφθονία αλλά διανέμει ταπείνωση.

Και το χειρότερο είναι ότι μερικές φορές προσπαθούν να κάνουν τους φτωχούς να πιστέψουν ότι είναι υπεύθυνοι για τη δυστυχία τους.

Σαν να ήταν επιλογή η ταλαιπωρία.

Έπειτα, υπάρχουν οι πόλεμοι.

Πάντα η ίδια λογική.

Πάντα οι ίδιες ισχυρές φιγούρες παίζουν σκάκι με ανθρώπινες ζωές.

Αυτοί που ξεκινούν τις συγκρούσεις κοιμούνται μακριά από τις βόμβες.

Αυτοί που πεθαίνουν συχνά δεν έκαναν τίποτα για να το αξίζουν.

Πίσω από κάθε πόλεμο, υπάρχουν συμφέροντα, αγορές, πετρέλαιο, εδάφη, πολιτικά εγώ.

Και ανάμεσα στα ερείπια, υπάρχουν μητέρες που κλαίνε για τα παιδιά τους, διαλυμένοι λαοί, τραύματα που θα στοιχειώνουν τις επόμενες γενιές.

Μας λένε για ασφάλεια ενώ τα όπλα κατασκευάζονται σαν καταναλωτικά αγαθά.

Η ρύπανση είναι παντού.

Στους ωκεανούς, στον αέρα, στα σώματά μας, στα πιάτα μας.

Δηλητηριάζουμε τον πλανήτη στο όνομα της άμεσης άνεσης.

Οι πολυεθνικές καταστρέφουν ολόκληρα οικοσυστήματα και στη συνέχεια χρηματοδοτούν «πράσινες» καμπάνιες δημοσίων σχέσεων για να καθησυχάσουν τις συνειδήσεις τους.

Όλα έχουν γίνει μιας χρήσης: αντικείμενα, φύση, μερικές φορές ακόμη και άνθρωποι.

Κι όμως, παρά την τρέλα αυτή, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι ικανοί να επισκευάζουν αντί να πετάνε, να μοιράζονται αντί να συσσωρεύουν, να επιβραδύνουν σε έναν κόσμο που σκέφτεται μόνο τη βιασύνη.

Και μετά υπάρχουν οι ανισότητες.

Το δηλητήριο που κατατρώει τα πάντα.

Κάποιοι ζουν σε γυάλινους πύργους, ενώ άλλοι επιβιώνουν σε ανθυγιεινές κατοικίες.

Κάποιοι κερδοσκοπούν με τρόφιμα, ενώ άλλοι περιμένουν στην ουρά στις τράπεζες τροφίμων.

Αυτός ο κόσμος παράγει δισεκατομμυριούχους πιο γρήγορα από ό,τι προστατεύει τα παιδιά του.

Και το πιο τρομερό είναι ότι προσπαθούμε να ομαλοποιήσουμε αυτήν την αδικία.

Σαν ο εγωισμός να έχει γίνει αρετή.

Αλλά παρά όλα αυτά... παρά τη βαρβαρότητα αυτού του συστήματος, παρά την απληστία που καταβροχθίζει τα πάντα, αρνούμαι να πιστέψω ότι η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη.

Γιατί εξακολουθώ να βλέπω ανθρώπους να βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Βλέπω αγνώστους να μοιράζονται ένα γεύμα.

Βλέπω εργαζόμενους να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον.

Βλέπω απλωμένα χέρια σε έναν κόσμο που πιέζει για ατομικισμό.

Και εκεί βρίσκεται ακόμα η δύναμή μας.

Η ανθρώπινη καρδιά αξίζει απείρως περισσότερο από όλες τις χρηματοπιστωτικές τους αγορές.

Την ημέρα που οι άνθρωποι θα καταλάβουν ότι έχουν περισσότερα κοινά μεταξύ τους παρά με εκείνους που τους εκμεταλλεύονται, τότε ίσως κάτι πραγματικά αλλάξει.

Μέχρι τότε, ένα ουσιώδες πράγμα απομένει: ποτέ μην γίνουμε τόσο ψυχροί όσο θέλει να μας κάνει αυτός ο κόσμος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους