Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα. Η καταστροφή δεν είναι. Χθες, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν τις ανησυχίες και τις διαφωνίες τους σχετικά με τη Σύνοδο των G7 στο Εβιάν.

Η ειρηνική διαμαρτυρία είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Είναι η φωνή των πολιτών, το δικαίωμα να ακουστεί μια διαφορετική άποψη.

Κι όμως, για ακόμη μία φορά, κάποιοι επέλεξαν έναν άλλο δρόμο.

Ντυμένοι στα μαύρα, κρυμμένοι πίσω από κουκούλες και μάσκες, άφησαν πίσω τους σπασμένες βιτρίνες, καμένα αυτοκίνητα και εικόνες που δεν θυμίζουν διεκδίκηση, αλλά καταστροφή.

Μια πόλη που ξύπνησε πληγωμένη. Μια Γενεύη που δεν έφταιξε σε τίποτα.

Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι το εξής: πώς η υπεράσπιση μιας ιδέας μετατρέπεται σε επίθεση απέναντι σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με το πρόβλημα; Πώς η οργή για τις αποφάσεις των ισχυρών καταλήγει να πληρώνεται από τον μικρό καταστηματάρχη, τον εργαζόμενο, τον απλό πολίτη; Η ιστορία έχει δείξει ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν γεννήθηκαν από τις σπασμένες βιτρίνες ούτε από τις φλόγες.

Γεννήθηκαν από ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι, μίλησαν, διεκδίκησαν και έπεισαν.

Η καταστροφή δεν ενισχύει το μήνυμα.

Το σβήνει.

Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες του «πριν» και του «μετά», δεν βλέπω μια νίκη απέναντι στην εξουσία.

Βλέπω μια όμορφη πόλη να πληρώνει το τίμημα μιας βίας που παρουσιάζεται ως πολιτική πράξη.

Και αναρωτιέμαι: Αν για να ακουστεί η φωνή σου πρέπει πρώτα να σπάσεις, να κάψεις και να καταστρέψεις, μήπως τελικά έχει χαθεί το πραγματικό νόημα της διαμαρτυρίας; La contestation est un droit.

La destruction ne l’est pas.

Hier, des milliers de personnes sont descendues dans la rue pour exprimer leurs inquiétudes et leurs désaccords à propos du sommet du G7 qui se tiendra à Évian.

La manifestation pacifique est un droit fondamental dans une société démocratique.

C’est la voix des citoyens, la possibilité de faire entendre une opinion différente.

Et pourtant, une fois de plus, certains ont choisi une autre voie.

Vêtus de noir, cachés derrière des cagoules et des masques, ils ont laissé derrière eux des vitrines brisées, des véhicules incendiés et des scènes qui ne ressemblent plus à une revendication, mais à de la destruction.

Une ville blessée. Une Genève qui n’avait rien demandé.

Ce que j’ai du mal à comprendre, c’est ceci : comment la défense d’une idée peut-elle se transformer en attaque contre des personnes qui n’ont aucun lien avec le problème ? Comment la colère dirigée contre les décisions des puissants finit-elle par être payée par le petit commerçant, le salarié, le simple citoyen ? L’histoire nous a montré que les grands changements ne naissent pas des vitrines cassées ni des flammes.

Ils naissent de femmes et d’hommes qui s’expriment, argumentent, convainquent et font avancer les choses par la force de leurs idées.

La destruction ne renforce pas un message.

Elle l’affaiblit.

En regardant les photos du « avant » et du « après », je ne vois pas une victoire contre le pouvoir.

Je vois une belle ville qui paie le prix d’une violence présentée comme un acte politique.

Et je me pose cette question : Si, pour être entendu, il faut d’abord casser, brûler et détruire, n’est-ce pas que le véritable sens de la contestation a déjà été perdu ? Au final, ce ne sont ni les dirigeants ni les institutions qui ramassent les débris.

Ce sont les habitants, les commerçants, les travailleurs et tous ceux qui aiment leur ville. Une idée mérite d’être défendue. Une ville mérite d’être respectée.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους