Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Είμαι γέννημα δύο ανθρώπων που δε συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός από τη στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου.

Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού.

Από την Ξάνθη μ' έφεραν το '31 στην Αθήνα, απ' όπου έλαβα την Αττική Παιδεία, όταν ακόμα υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα, ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου.

Δε σπούδασα σε ωδείο και συνεπώς γλίτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

Δε χρειαζόμουν τα μαθήματα της μουσικής γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο, και ύπουλα με απομάκρυναν από τους αρχικούς μου στόχους, που ήταν: Να διοχετευτώ, να επικοινωνήσω και να εξαφανιστώ.

Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια.

Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ό,τι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Δε μελαγχολώ για τα χρόνια που περνάνε.

Αν μου έλεγαν να τα ξαναζήσω, θα με μελαγχολούσε περισσότερο.

Να αντιμετωπίσω τα ίδια λάθη και την ίδια άγνοια για μια ακόμα φορά; Δεν το θέλω.

Δε μετανοώ για τα λάθη μου αλλά δε θα 'θελα να τα ξανακάνω, όπως δε μετανιώνω για τις ωραίες στιγμές μου, αλλά δε θα ήθελα να τις ξαναζήσω.

Με ενδιαφέρουν οι στιγμές που θέλω να ζήσω, παρά οι στιγμές που έζησα.

Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθιά και απόλυτα, θέλω να μάθω ποιος υπήρξα, τι σκέφτηκα, πώς έζησα, και τι είναι αυτό που συνθέτει τη μελλοντική μου απουσία". --- "Οι εφημερίδες αναγγέλλουνε το θάνατό μου Λεν, όμως, από «αμεροληψία» πως μπορεί και να μην πέθανα ακόμη Κι ακόμη, από εξυπνάδα, πως ίσως γλιτώσω οριστικά Αποσιωπούν, όμως, τη μόνη αλήθεια Ότι ποτέ μου δεν υπήρξα άρρωστος κι ότι θα ζήσω στους αιώνες να ψάλλω το τραγούδι μου Για σένα που δεν ξέρεις να διαβάζεις Για σένα που δεν με ξέρεις Για να μ’ αγαπάς.

Πρέπει να πω ότι δεν μ’ αρέσει η αναμνησιολογία.

Την απεχθάνομαι.

Είναι χειρότερη και από μνημόσυνο.

Τι πάει να πει μνημόσυνο; Κάποιον που δεν θυμάμαι και μια δεδομένη στιγμή, καθορισμένη, οφείλω να τον θυμηθώ.

Τους ανθρώπους που έχουν φύγει, αλλά παραμένουν ζωντανοί, τους έχουμε τοποθετημένους καθημερινά μέσα μας και τους κουβαλάμε σε όλη μας τη ζωή.

Η αναμνησιολογία σχετίζεται με το θάνατο και τον απεχθάνομαι.

Σκοτώστε τη μνήμη! Ξεκινείστε απ’ την αρχή! Άλλα δεν έχω να σας πω, προς το παρόν.

Ίσως ξαναβρεθούμε, αν δεν βυθιστώ κι εγώ ζαλισμένος σε κάποιο κίτρινο ποτάμι, προσπαθώντας ν’ αγκαλιάσω ένα φεγγάρι". --- "Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω Μη φοβηθείς Και θα με βρείς είτε σαν άστρο Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος". "Ερωτικό" | Μυθολογία και Μυθολογία Δεύτερη | εκδόσεις Άγρα | --- "Ο κάθε έρωτας πρέπει να έχει την υποψία ενός μεγάλου.

Ο έρωτας για μένα σήμερα δεν είναι αποκλειστικά σεξουαλικός μηχανισμός.

Ο έρωτας είναι συνυφασμένος με την έννοια ζωή.

Ο έρωτας δεν είναι ερωτική πράξη.

Είναι η άλλη διάσταση της επικοινωνίας.

Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ό,τι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Δε μελαγχολώ για τα χρόνια που περνάνε.

Αν μου έλεγαν να τα ξαναζήσω, θα με μελαγχολούσε περισσότερο.

Με ενδιαφέρουν οι στιγμές που θέλω να ζήσω,παρά οι στιγμές που έζησα.

Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθιά και απόλυτα,θέλω να μάθω ποιος υπήρξα, τι σκέφτηκα, πώς έζησα,και τι είναι αυτό που συνθέτει τη μελλοντική μου απουσία.

Πρέπει να πω ότι δεν μ’ αρέσει η αναμνησιολογία.

Την απεχθάνομαι.

Η αναμνησιολογία σχετίζεται με το θάνατο και τον απεχθάνομαι.

Σκοτώστε τη μνήμη! Ξεκινείστε απ’ την αρχή! Άλλα δεν έχω να σας πω, προς το παρόν.

Ίσως ξαναβρεθούμε, αν δεν βυθιστώ κι εγώ ζαλισμένος σε κάποιο κίτρινο ποτάμι, προσπαθώντας ν’ αγκαλιάσω ένα φεγγάρι". ➖Μάνος Χατζιδάκις, | 23 Οκτωβρίου 1925 - 15 Ιουνίου 1994 | #In_Loving_Memory Ο "Μεγάλος Ερωτικός", o "Άνθρωπος - Φως", o κορυφαίος μας συνθέτης, ποιητής, τραγουδοποιός, μαέστρος και πιανίστας και ο πάντα επίκαιρος Μάνος Χατζιδάκις, #σαν_σήμερα στις 15 Ιουνίου του 1994, ξεκίνησε το ταξίδι του για την "Οδό Ονείρων" και μας αποχαιρέτησε για πάντα. Έργο: Ntinos Petratos.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους