Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΘΑ ΕΙΧΕ «Δωρεάν αστικές συγκοινωνίες για τους κάτω των εικοσιπέντε» προτείνει το Πασόκ. «Δωρεάν για όλους!» υπερθεματίζει η Ελάς του Τσίπρα. «Εκτός από τους τουρίστες…» διευκρινίζει. «Δεν θα μπαίνεις άρα αβλεπεί στα λεωφορεία» συμπεραίνω εγώ. «Θα πρέπει να επιδεικνύεις ελληνική ταυτότητα ή άδεια παραμονής… Κι αν δεν είσαι τουρίστας αλλά πρόσφυγας; Πού πήγε η αλληλεγγύη της Αριστεράς για όσους φτάνουν στην πατρίδα μας διωγμένοι από πολέμους, δικτατορίες, κλιματικές καταστροφές;» Η κουβέντα είναι αυτόχρημα αστεία.

Λίγη επαφή με την πραγματικότητα των αθηναϊκών τουλάχιστον δρόμων εάν είχαν οι Αη Βασίληδες της πολιτικής, θα ήξεραν ότι το μείζον πρόβλημα δεν έγκειται τόσο στην τιμή του εισιτηρίου όσο στην ελλειπή δικτύωση της πόλης.

Και στα αραιά δρομολόγια, που αναγκάζουν τον κόσμο να ξεροσταλιάζει στις στάσεις.

Τρία λεωφορεία άλλαξα, μιάμιση ώρα ξόδεψα για να πάω από την Κυψέλη στην Άνω Νέα Σμύρνη.

Και μιάμιση για να επιστρέψω.

Θα έπρεπε τουλάχιστον να αποθαρρύνονται οι επιβάτες από το να σπαταλούν τον χρόνο τους σκρολάροντας στα κινητά.

Να τους προσφέρονται βιβλία.

Να στέκει πλάι στον οδηγό ένας ακκορντεονίστας, πληρωμένος από τον ΟΑΣΑ, και να τους ψυχαγωγεί με ωραίες μουσικές.

Ή ένας ηθοποιός, που να απαγγέλλει ποιήματα, να λέει μονολόγους, κατά προτίμηση από το θέατρο του παραλόγου.

Οι υποσχέσεις δεσμεύουν μονάχα όσους τους ακούν και τις παίρνουν τοις μετρητοίς, φρονούσε ο Φρανσουά Μιτεράν.

Στην πολιτική και στον έρωτα δικαιούσαι να τάζεις ανώγια και κατώγια.

Αρκεί να έχεις συνείδηση ότι ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται.

Ανήγγειλε ο κύριος Τσίπρας πως όταν θα ξανάρθει στα πράγματα, θα καταργήσει τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Δεν γνωρίζει άραγε ότι από όσους μαθητές γενικών λυκείων συμπληρώνουν μηχανογραφικά, το 97% εισάγεται σε κάποιο πανεπιστήμιο; Πρώην ΤΕΙ έστω, τα ΤΕΙ η κυβέρνησή του τα προήγε ανεξαιρέτως σε ΑΕΙ… Δεν έχει αντίληψη ότι το κρίσιμο ζήτημα, προϊόντος του 21ου αιώνα, δεν είναι να πάρεις πτυχίο μα να αποκτήσεις δεξιότητες που θα σε κάνουν χρήσιμο εν μέσω τεχνολογικού αρμαγεδώνος; Μη αντικαταστάσιμο ως εργαζόμενο από την τεχνητή νοημοσύνη; Πως ο εφιάλτης για ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού διεθνώς είναι να βγει εκτός παραγωγής, να περιέλθει σε μακροχρόνια -ισόβια ίσως- ανεργία; Να εξαρτάται από τα επιδόματα; Να βιοπορίζεται από ένα κατώτατο εγγυημένο εισόδημα; Ίσως βεβαίως κάτι τέτοιο τις κυβερνήσεις να τις συνέφερε.

Θα έκανε τον λαό ακόμα πιο χειραγωγήσιμο.

Ο κύριος Τσίπρας, από την πλευρά του, ορθώς πράττει.

Ουδείς φαλήρισε πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Μπορεί να μην ξαναπεράσει, στο ορατό μέλλον, την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου.

Θα βρεθούν ωστόσο κάμποσοι αφελείς ή απληροφόρητοι για να του δώσουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό στις εκλογές.

Ξέρει άλλωστε να κάνει άλλη δουλειά; Εκείνο που με εκπλήσσει και με θλίβει είναι που το Πασόκ παρασύρεται στον χορό των έωλων υποσχέσεων.

Και κινδυνεύει έτσι να χάσει την αξιοπιστία που είχε με τίμημα βαρύτατο κατακτήσει κατά την προηγούμενη δεκαετία.

Αποτελεί το Πασόκ εξαιρετική περίπτωση.

Οι ιστορικοί θα μελετήσουν πώς εξέφρασε κατά την πρώιμη Μετολίτευση τους «μη προνομιούχους», τους δεύτερης κατηγορίας Έλληνες.

Κι έπειτα, στις αρχές των ‘90ς, πέρασε ομαλότατα από τον εθνικολαϊκισμό, στον εκσυγχρονισμό.

Έμπνευση ήταν του Ανδρέα Παπανδρέου που υλοποιήθηκε από τις κυβερνήσεις Σημίτη.

Πώς, μέσα σε μια οκταετία, άλλαξε την θέση και την όψη της χώρας, με την ένταξη στην ευρωζώνη και με τα μεγάλα έργα – αττικό μετρό, αττική οδός, αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», γέφυρα Ρίο-Αντίρριο… Πώς παρέδωσε, το 2004, μια οικονομία απολύτως διαχειρίσιμη και πώς παρέλαβε, το 2009, μια χώρα πρακτικά χρεοκοπημένη.

Πώς ενεργοποίησε τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και σήκωσε, μόνο του στην αρχή, το φοβερό βάρος των μνημονίων.

Πώς προέταξε από το κομματικό το εθνικό συμφέρον.

Το να μην καταστραφεί η πατρίδα.

Και βέβαια έπεσε εκλογικά στα τάρταρα.

Έβδομο ήρθε τον Ιανουάριο του 2015, με λιγότερο από 5%. Ενώ όσοι έταζαν ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και θα μας επιστρέψουν στις ανέμελες ημέρες, όσοι κορόιδευαν χυδαία τους χειμαζόμενους πολίτες, κάλπαζαν.

Προφανώς έκανε και τεράστια λάθη το Πασόκ.

Εκχυδάισε ένα τμήμα του πληθυσμού.

Το εκπαίδευσε στην ήσονα προσπάθεια, στα κεκτημένα -δήθεν- δικαιώματα.

Παρήγε σκάνδαλα, εκλαϊκευσε τη διαφθορά, εκφράστηκε για ένα διάστημα από τη φασίζουσα «Αυριανή». Κατάφερνε ωστόσο, με στραβοτιμονιές έστω και με αστοχίες, να ξαναβρίσκει τον δρόμο του.

Και να φαίνεται χρήσιμο, τις κρίσιμες ιδίως ώρες, στην εθνική προσπάθεια.

Όπως μπορεί να αποδειχθεί και σήμερα και στο επόμενο διάστημα, βάζοντας χαλινάρι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Συγκρατώντας την οίησή της.

Θα ήταν ανατριχιαστικό το Πασόκ να διατηρεί την οποιαδήποτε πολιτική σχέση με τον Πάνο Καμμένο… Άλλο τόσο εξωφρενικό μού φαίνεται ότι ανέχεται, ότι εξυφαίνουν κάποια στελέχη του, σενάρια πιθανής συνεργασίας με τη νεοπαγή Ελάς.

Ποιοι λωτοφάγοι έχουν λησμονήσει τα τρολ της Κουμουνδούρου που δολοφονούσαν χαρακτήρες; Τους «γερμανοτσολιάδες», το «Παπανδρέου Πινοσέτ» που ειπώθηκε εκ χειλέων Τσίπρα; Τις αήθεις επιθέσεις στον Θεόδωρο Πάγκαλο και στον Ευάγγελο Βενιζέλο; «Τρώει η Άννα Διαμαντοπούλου σε μια ταβέρνα στην Καισαριανή! Πάμε να τη γιαουρτώσουμε!» Το άκουσα με τα αυτιά μου, το 2011.

Πήγαν, οι «αγανακτισμένοι» πολίτες.

Και τη γιαούρτωσαν.

Η βαρβαρότητα, η αλητεία, ίσως και να συγχωρείται.

Δεν λησμονιέται όμως.

Δεν νοείται να συνομιλείς με τους υβριστές σου, που μόνο προσχηματική, αποσπασματική, λειψή μεταμέλεια έχουν δείξει. «Είστε ψεύτης! Εκ στόματος κοράκου “κρα”!» θα έπρεπε να λέει το Πασόκ, κάθε φορά που θα μιλούσε ο Αλέξης Τσίπρας. Ή -ακόμα καλύτερα- να τον περιφρονεί σιωπηλά. Μονάχα να κερδίσει θα είχε.-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους