Διαβάσαμε και προτείνουμε: 🟥 Αγκάθια και γαρύφαλλα, Γιαχία αλ-Σινουάρ Η έκδοση του μυθιστορήματος του Γιάχια αλ-Σινουάρ "Αγκάθια και γαρύφαλλα" από τη Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή...

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάσαμε και προτείνουμε: 🟥 Αγκάθια και γαρύφαλλα, Γιαχία αλ-Σινουάρ Η έκδοση του μυθιστορήματος του Γιάχια αλ-Σινουάρ "Αγκάθια και γαρύφαλλα" από τη Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση έχει δύο ιδιαιτερότητες: Πρώτον, ο συγγραφέας του δεν είναι λογοτέχνης· όπως αναφέρει ο ίδιος προλογίζοντας το έργο, δεν είναι ούτε αυτοβιογραφία ούτε μυθοπλασία, όσα όμως αφηγείται και αναφέρει είναι πραγματικά γεγονότα και περιστάσεις.

Δεύτερον, η Δικτύωση δεν είναι εκδοτικός οίκος· όπως εξηγεί η εκδοτική ομάδα στην εισαγωγή, το βιβλίο εκδόθηκε για να μας γνωρίσει τον παλαιστινιακό λαό και να μας θυμίσει ότι οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες δεν μπαίνουν σε καλούπια, σε μια συγκυρία που η αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη είναι αδήριτη.

Στα 30 κεφάλαια του βιβλίου τηρείται μια χαλαρή μόνο χρονική συνέχεια.

Ο αναγνώστης εξοικειώνεται με την καθημερινότητα των προσφυγικών οικισμών - και το πώς αυτή αλλάζει με τον χρόνο· συμμετέχει στα όνειρα, τις ανησυχίες και τα πάθη των χαρακτήρων, την εξέλιξη τους, τις δοκιμασίες - ατομικές και συλλογικές, τις οικογενειακές διενέξεις και συμφιλιώσεις, όλα μέσα στην ασφυξία της κατοχής και της τρομοκρατίας, με την ανασφάλεια και την ένδεια που αυτές προκαλούν.

Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο· ξεκινά την επαύριο του πολέμου των έξι ημερών, ο αφηγητής ήταν ένα πεντάχρονο παιδί τότε, και φτάνει μέχρι τη δεύτερη Ιντιφάντα.

Όπως ενηλικιώνεται ο ήρωας, εμπλουτίζεται και η αφήγηση: από την προσμονή της καραμέλας φιστικιού που του δώριζε ο Αιγύπτιος στρατιώτης, στην αποτίμηση των συνθηκών πολύ μετά από τις συμφωνίες του Όσλο.

Πολλά πραγματικά - κάποια εμβληματικά - περιστατικά συνυφαίνονται στην αφήγηση, με ρεαλισμό αλλά και αποστασιοποίηση.

Από το κείμενο απουσιάζουν ο διδακτισμός, ο ιστορικός ντετερμινισμός και η ηθική αιτιολόγηση.

Εδώ βρίσκεται και η πρόκληση για τον αναγνώστη: τι είναι σωστό και τι λάθος, αποδεκτό ή κατακριτέο; γιατί η εξέλιξη της Αντίστασης είχε "μία πορεία και όχι μιαν άλλη"; ποια συμπεράσματα να εξάγουμε; Ερωτήματα που απαιτούν διάλογο, όπως ακριβώς επιδιώκει η εκδοτική ομάδα. Ο Γιάχια μας έδωσε ένα τεκμήριο προφορικής ιστορίας σε μορφή παραμυθιού.

Το μόνο που μας λέει ο ίδιος, μπορεί να συνοψιστεί στα παρακάτω: "Μετά την κατατροφή του '48, η κατοχή όχι μόνο παρέμεινε αλλά εντάθηκε.

Έτσι, σχεδόν όλοι οι Παλαιστίνιοι επιθυμούσαν πάνω από όλα ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Στην πορεία του αγώνα διαπιστώσαμε ότι ο καθένας μόνος του λίγα και εφήμερα πετύχαινε· ο αγώνας έγινε συλλογική υπόθεση.

Με λύπη - και κάποιες φορές με οδύνη - καταλάβαμε ότι στην απολύτρωση μας δεν θα μας συνδράμουν "συμπαθούντες σύμμαχοι". Συνεχίζουμε τον αγώνα, περιφρονώντας τις δήθεν εγγυήσεις και αψηφώντας τους κανόνες των αμέτοχων σωτήρων".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους