Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτω από την περσινή μου ανάρτηση, σχετικά με το τέλος του δημοτικού και τη μετάβαση στο γυμνάσιο, μια μανούλα μου είχε γράψει - μεταξύ άλλων - πως στο τέλος της Ά γυμνασίου, αυτό που μένει σαν γεύση είναι το χάσμα από τη μία βαθμίδα στην άλλη... Και ήταν μεγάλη αλήθεια.

Αυτή ακριβώς η αίσθηση έμεινε φέτος.

Ένα τεράστιο χάσμα από το "αγκάλιασμα", την προστασία και το κανάκεμα του δημοτικού, στην απότομη ανεξαρτητοποίηση και στις πιο αυστηρές προσδοκίες σε όλα τα επίπεδα.

Και είναι οκ, έτσι πρέπει - μην με παρεξηγήσετε.

Όμως είναι ένα μικρό σοκ και αυτό από μόνο του και για γονείς και για τα παιδιά.

Δεν γνωρίζει ο κάθε καθηγητής τα ονόματα όλων των παιδιών, όπως στο δημοτικό.

Εμένα κάποιοι καθηγητές ακόμα και στο τέλος της χρονιάς, έπρεπε να δουν τον Δημήτρη για να θυμηθούν ποιος είναι. (Μόνο τα παιδιά που δημιουργούν εντάσεις - είναι αυτά που δεν ξεχνιούνται). Στη βαθμολογία δεύτερου τετραμήνου, κανένας καθηγητής δεν ήταν εκεί για "ενημέρωση". Θεωρείται δεδομένο ότι έχεις έρθει στις μηνιαίες συναντήσεις.Δεν υπάρχουν οι βαθμολογίες την τελευταία ημέρα μαζί με την ανταλλαγή ευχών με τους εκπαιδευτικούς.

Δεν έχω καν ιδέα αν η τελική βαθμολογία θα δοθεί δια ζώσης ή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Στο τέλος της πρώτης γυμνασίου, αν το παιδί έχει αλλάξει σχολείο και συμμαθητές, δεν υπάρχει ακόμα το δέσιμο που θα υπάρξει στο μέλλον.

Δεν υπάρχει ομαδική εξόρμηση ή ομαδικά μπουγέλα.

Δεν υπάρχουν τα παρεάκια των μαμάδων έξω από το σχολείο - δεν υπάρχουν καν κατά τη διάρκεια της χρονιάς.

Τα παιδιά συνεννοούνται ως επί το πλείστον μόνα τους - ακόμα και για την ύλη ή πιθανά κενά.

Και έχει και αυτό τη γλύκα του, όμως ήταν ωραία που γνωρίζαμε καθεμία οικογένεια των συμμαθητών μας ξεχωριστά.

Ήταν ωραία που είχαμε αυτή την "κοινότητα" να απευθύνουμε την κάθε μας ανησυχία.

Γλυκόπικρο λοιπόν το τέλος του πρώτου κεφαλαίου της εισαγωγής μας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Γλυκόπικρο για μένα νομίζω αποκλειστικά.

Ο έφηβος αυτός, τρέχοντας σχεδόν βγήκε από το σχολείο, ΠΑΝΕΤΟΙΜΟΣ για το πιο συγκλονιστικό καλοκαίρι της ζωής του! Και ΣΙΓΟΥΡΑ πιο έτοιμος για το δεύτερο κεφάλαιο.

Μέχρι τότε όμως έχουμε τρεις μήνες.

Διακοπές ίσον διακοπή από τη ρουτίνα.

Τίποτα σχολικό δεν θα μας απασχολήσει μέχρι το Σεπτέμβριο.

Τώρα μετράμε αποκλειστικά μπάνια, παγωτά, (ΠΑΝΤΑ), εξορμήσεις, ταινίες στο σινεμά και κάψιμο σε βιντεοπαιχνίδια με φίλους. ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ! #ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους