Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Εργκίν Αταμάν στο πέρασμα του από τον πράσινο πάγκο είδε ζενίθ και ναδίρ.

Είδε κορυφές και πεδιάδες.

Είδε την άνοδο στον Όλυμπο και την πτώση στον Καιάδα.

Είδε κόσμο να τον αποθεώνει και να τον χειροκροτάει και κόσμο να τον χλευάζει και να τον αποδοκιμάζει.

Είδε κόσμο να τον στηρίζει μέχρι την μάχη ως εσχάτων και είδε κόσμο να τον εγκαταλείπει.

Είδε να τον εκθειάζουν τα media και φέτος να βιάζονται να τον απολύσουν.

Γενικά, η θητεία του στον Παναθηναϊκό ήταν ένα τρενάκι του τρόμου, ένα συναισθηματικό rollercoaster που δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον προπονητή σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα στην Ευρώπη να το βίωσε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.

Φεύγει ως αποτυχημένος; Ούτε καν.

Με 2 Φ4 σε 3 χρόνια όταν την ημέρα που ανέλαβε ο Παναθηναϊκός είχε 0 σε 12 χρόνια με 7 διαφορετικούς full-time προπονητές (Πεδουλάκης, Ιβάνοβιτς, Τζόρτζεβιτς, Πασκουάλ, Βόβορας, Πρίφτης, Ράντονιτς), 3 ενδιάμεσους (τα 2 διαστήματα Πιτίνο και Πεδουλάκη, Κάτας) και 4 υπηρεσιακούς (Χαραλαμπίδης, Σερέλης, ξανά Βόβορας και Μανωλόπουλος). Πήρε Πρωτάθλημα με reverse sweep, πήρε Ευρωπαϊκό, πήρε Κύπελλο, πήρε τα πάντα.

Όχι όλα μαζί όμως.

Θα μου πείτε κι ο Ζέλικο έκανε μόλις 2 triple crown σε 13 χρόνια. Δεκτό.

Τότε ως τι φεύγει; Σίγουρα ως φίλος για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού.

Ως ένας πετυχημένος και ίσως ο πιο πετυχημένος των τελευταίων 10+ ετών για το Τριφύλλι.

Κι ας απέτυχε παταγωδώς φέτος.

Δεν μπορείς από μια χρονιά να κρίνεις έναν άνθρωπο, όπως δεν μπορείς να κρίνεις μια ταινία ή μια σειρά μόνο από το τέλος.

Διαφορετικά, το How I Met Your Mother θα ήταν η χειρότερη σειρά ever μόνο για το τέλος της ή το τελευταίο μέρος της τριλογίας των Πειρατών της Καραϊβικής θα ήταν η καλύτερη ταινία όλων των εποχών, μόνο και μόνο για την επική τελευταία σκηνή της.

Μπορεί να μην μου άρεσε το μπάσκετ που έπαιζε η ομάδα του (και γενικώς οι ομάδες του). Μπορεί να είχε κολλήματα κι εμμονές (Ποιος δεν έχει?). Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που θρέφεται με το να είναι ο "villain" με όλα τα στραβά κι του, ανάποδα του: την μεγαλομανία και μεγαλοστομία του, τον αφιλτράριστο λόγο του, τις χειρονομίες και τους μορφασμούς του.

Μπορεί άνετα να είναι χαρακτήρας σε ταινίες του Γκάι Ρίτσι και του Κουέντιν Ταραντίνο ή να είναι κακός στο σύμπαν του Τζέιμς Μποντ.

Όμως, είναι ένας άνθρωπος που άφησε το στίγμα του στο ελληνικό μπάσκετ, στον Παναθηναϊκό ειδικότερα και οποιοσδήποτε οριστεί ως ο διάδοχός του, σίγουρα θα έχει να χωρέσει σε πολύ μεγάλα παπούτσια ... Εις το επανιδείν!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους