Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για την ιστορία. Σαν σήμερα, στις 15 Ιουνίου του 1945, στη χαράδρα του Φάγγου, στη Μεσούντα Άρτας, ο Άρης Βελουχιώτης, κυκλωμένος και προδομένος, επιλέγει να δώσει ο ίδιος τέλος στη ζωή του.

Με μια πράξη που ήταν ταυτόχρονα απελπισία και συνειδητή άρνηση να παραδοθεί, κλείνει το δικό του κεφάλαιο με τον τρόπο που έζησε, επαναστατικά, αντιστασιακά, ασυμβίβαστα, μέχρι το τέλος.

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, που υπογράφηκε λίγους μήνες νωρίτερα, ο ίδιος μιλούσε ανοιχτά για καταστροφή.

Δεν έβλεπε «ειρήνη», αλλά μια καλοστημένη παγίδα.

Και η ιστορία απέδειξε πόσο δίκιο είχε τελικά.

Ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ άφηνε εκτεθειμένους χιλιάδες αγωνιστές, την ώρα που οι ταγματασφαλίτες και οι συνεργάτες των Γερμανών όχι μόνο γλίτωναν, αλλά επανεντάσσονταν στον κρατικό μηχανισμό.

Την ίδια στιγμή, οι Βρετανοί, που ήδη από τα Δεκεμβριανά είχαν δείξει τις προθέσεις τους, χτυπώντας ανοιχτά τις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Αθήνα, διασφάλιζαν τη νέα τάξη πραγμάτων και την επαναφορά των αστών και του βασιλιά. Ο Άρης το έλεγε καθαρά πως η συμφωνία αυτή ήταν θανατική καταδίκη.

Και πράγματι, οι μήνες που ακολούθησαν γέμισαν διώξεις, φυλακίσεις και εκτελέσεις.

Εκείνοι που πολέμησαν την Κατοχή βρέθηκαν κυνηγημένοι, ενώ οι συνεργάτες των κατακτητών κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, οπλισμένοι και προστατευμένοι.

Από γερμανοτσολιάδες έγιναν βρετανοτσολιάδες. Ο Βελουχιώτης πρότεινε αντίσταση, πρότεινε να μην παραδοθεί το κίνημα αμαχητί.

Όμως το κλίμα είχε αλλάξει.

Η ηγεσία του ΚΚΕ αντέδρασε σκληρά απέναντι του.

Απειλές, απομόνωση και μια διαρκής προσπάθεια να τον αποδυναμώσουν.

Τον έστελναν από τόπο σε τόπο με ψεύτικες υποσχέσεις, σαν να τον οδηγούσαν σκόπιμα σε αδιέξοδο.

Μέσα του, η φθορά ήταν πια βαθιά.

Η στάση ανθρώπων που θεωρούσε δικούς του τον πλήγωσε περισσότερο απ’ όλα.

Η μοναξιά, η πίεση και η αίσθηση προδοσίας τον διέλυαν.

Όταν ήρθε η στιγμή, δεν δίστασε.

Διέταξε τους συντρόφους του να φύγουν για να σωθούν.

Έμεινε πίσω μόνος.

Τον είδαν ακίνητο, με το περίστροφο στο χέρι.

Λίγο μετά, ο πυροβολισμός αντήχησε στη χαράδρα.

Έπεσε νεκρός. Ο Τζαβέλας, που έμεινε κοντά του, δεν άντεξε να τον εγκαταλείψει.

Τον αγκάλιασε, τον θρήνησε και, σε μια ύστατη πράξη αφοσίωσης, απασφάλισε μια χειροβομβίδα και ανατινάχθηκε δίπλα του.

Στις 18 Ιουνίου, στα Τρίκαλα, τα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλα κρεμάστηκαν σε κοινή θέα.

Όχι μόνο ως τιμωρία, αλλά ως μήνυμα.

Ένα μήνυμα φόβου προς όσους είχαν πολεμήσει, προς όσους σκέφτονταν να συνεχίσουν.

Χρειάστηκαν δεκαετίες για να υπάρξει, έστω και μερική, αναγνώριση.

Το 2011 ήρθε η πολιτική αποκατάστασή του από το ΚΚΕ που στις 12 Ιουνίου του 1945 μέσω του Ριζοσπάστη αποκήρυξε με ένα μονόστηλο τον Άρη Βελουχιώτη.

Αργότερα, το 2018, ήρθε και η κομματική του αποκατάσταση.

Όμως η σκιά και το τέλος του Άρη, παραμένουν μέχρι σήμερα βαριά.

Όχι μόνο ως ιστορία, αλλά ως ανοιχτό τραύμα, όχι μόνο για την αριστερά, αλλά για όλο τον λαό που έχει ταξική συνείδηση.

Δεν υπήρξε μεγαλύτερος αγωνιστής κατά του ναζισμού σε αυτή τη χώρα και πολεμήθηκε από τους πάντες.

Ακόμα και από τους δικούς του που θεωρούσε συναγωνιστές και συντρόφους.

Να τον πολεμήσουν οι Βρετανοί, οι δεξιοί, οι δοσίλογοι, ταγματασφαλίτες, και οι αστοί ήταν αναμενόμενο.

Αυτό που πιστεύω τον τσάκισε ήταν πως τον πολέμησε το ίδιο του το κόμμα και το κίνημα.

Περίπου ένα χρόνο μετά ξέσπασε ο εμφύλιος με τις ευλογίες των Αμερικάνων που οι Βρετανοί τους παρέδωσαν το προτεκτοράτο.

Οι υπόλοιποι αγωνιστές του ΕΑΜ ΕΛΑΣ δολοφονήθηκαν, εξορίστηκαν, έφυγαν πολιτικοί πρόσφυγες, έχασαν τα παιδιά τους από τους παρακρατικούς του Καραμανλή και της Φρειδερίκης που τα έστελναν για υιοθεσία σε Αμερική και Αυστραλία.

Αυτοί που επέζησαν μέχρι την εκλογή του ΠΑΣΟΚ είδαν μια μικρή σύνταξη εθνικής αντίστασης μετά το 1981.

Την ίδια σύνταξη που έπαιρναν οι ταγματασφαλίτες συνεργάτες των Ναζί από τη δεκαετία του 50 ως «εθνικόφρονες»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους