Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Σκοπεύεις να φύγεις με άλλη; Τότε πάρε και τη μαμά σου μαζί», είπε ήρεμα η Λιουντμίλα.

Ο σύζυγός της έκλεισε σιγά-σιγά τη βαλίτσα.

Η βαλίτσα βρισκόταν ανοιχτή πάνω στο κρεβάτι, σαν στόμα έτοιμο να καταπιεί τα πάντα. Ο Σεργκέι τακτοποιούσε προσεκτικά τα πουκάμισα σε ομοιόμορφες στοίβες — το ένα πάνω στο άλλο, σαν να ετοίμαζε μια έκθεση και όχι να κατέστρεφε δώδεκα χρόνια κοινής ζωής. Η Λιουντμίλα στεκόταν στην πόρτα, ακουμπώντας τον ώμο της στο πλαίσιο, παρακολουθώντας τον. — Δεν σε ενδιαφέρει καν πού πηγαίνω, — είπε εκείνος, χωρίς να γυρίσει το κεφάλι. — Ξέρω πού πηγαίνεις, Σεργκέι.

Το ξέρω εδώ και τέσσερις μήνες. Η Κριστίνα, έτσι; Παγώσε για μια στιγμή.

Το πουκάμισο στα χέρια του τσαλακώθηκε ελαφρώς, αλλά το ίσιωσε γρήγορα και το έβαλε προσεκτικά στη βαλίτσα. — Πώς το ξέρεις… — Σταμάτησες να διαγράφεις τα μηνύματα από το τηλέφωνο τον Νοέμβριο.

Είτε ξέχασες πώς να το κάνεις, είτε σταμάτησες να το θεωρείς απαραίτητο. Ο Σεργκέι γύρισε αργά προς το μέρος της.

Περίμενε δάκρυα, κραυγές, κατηγορίες που θα έπεφταν βροχή.

Αλλά δεν συνέβη τίποτα τέτοιο. Η Λιουντίλα στεκόταν ήρεμη, και ακριβώς αυτή η ηρεμία του προκαλούσε περισσότερη ανησυχία από οποιοδήποτε σκάνδαλο. — Λιούντα, δεν ήθελα να γίνει έτσι.

Σκέφτηκα ότι θα μπορούσαμε να μιλήσουμε κανονικά, να καθίσουμε, να το συζητήσουμε. — Και μιλάμε κανονικά.

Εσύ πακετάρεις τα πράγματά σου, εγώ παρακολουθώ.

Όλα ήρεμα. — Μην γίνεσαι ειρωνική. — Δεν είναι ειρωνεία, Σεργκέι.

Είναι γεγονός.

Φεύγεις — δεν θα σε κρατήσω.

Το διαμέρισμα ήταν δικό μου πριν το γάμο και θα παραμείνει δικό μου μετά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία.

Κούνησε το κεφάλι, σαν να ένιωσε ανακούφιση.

Κλείδωσε την πλαϊνή τσέπη της βαλίτσας, έβγαλε το χειμερινό μπουφάν και το έριξε πάνω από τον ώμο του.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους