Η παρέα μαζεύτηκε από νωρίς, για να έχει μια καλή θέση κοντά στην τηλεόραση και ο μαγαζάτορας έτρωγε τα μουστάκια του... Μια τέτοια μέρα και 6 πιτσιρίκια του έπιαναν ένα καλό τραπέζι, για να...

Πλήρες Κείμενο:

Η παρέα μαζεύτηκε από νωρίς, για να έχει μια καλή θέση κοντά στην τηλεόραση και ο μαγαζάτορας έτρωγε τα μουστάκια του... Μια τέτοια μέρα και 6 πιτσιρίκια του έπιαναν ένα καλό τραπέζι, για να παραγγείλουν τελικά και στην καλύτερη 6 πορτοκαλάδες, αλλά ευτυχώς, δεν είπε τίποτα.

Ήταν ένα ζεστό Καλοκαιρινό απόγευμα, με το ημερολόγιο να γράφει 14 Ιουνίου 1987.

Το μπάσκετ που παίζαμε δεν ήταν ακόμη το αγαπημένο άθλημα, που σε λίγες ημέρες θα έκανε τα λιγοστά γήπεδα στα σχολεία, αλλά και έξω από το κλειστό γυμναστήριο της πόλης να κατακλυστούν από επίδοξους Γκάληδες.

Μπάλες τις πλάκας πλαστικές που και αυτές βρίσκονταν δύσκολα, παπούτσια σαν all star, με πλαστικές σόλες, adidas οι τυχεροί συνήθως, η Nike δεν υπήρχε ακόμη ή asics οι υπόλοιποι, πληροφορία με το σταγονόμετρο, μαθαίναμε ουσιαστικά τα πάντα από τους παλιότερους παίχτες που και αυτοί με την σειρά τους από τους παλιότερους είχαν μάθει και προπονητές γυμναστές, που συνήθως δεν είχαν ιδέα, παλαίμαχοι της σφαιροβολίας ξέρω'γω που μας έκαιγαν με εξαντλητικές προπονήσεις χωρίς λόγο.

Παρ'όλα αυτά το αγαπούσαμε και προσπαθούσαμε πολύ, πόσο μάλιστα όταν αυτή η ασχολία μας, μας έκανε κάτι σαν τοπικούς ήρωες, μέσα από τους σχολικούς αγώνες βασικά και τις μεταξύ μας κόντρες, για το ποιός είναι ο καλύτερος, με επικές μάχες σε ανοιχτά γήπεδα.

Παλληκαράκια 14 χρονών με την ελπίδα να παίξουν καλά, να γίνουν παιχταράδες και τώρα μέσα από τον τελικό Ελλάδα- ΕΣΣΔ, μια ιστορία απίστευτη που πριν από 2 εβδομάδες αν μας έλεγε κάποιος ότι θα μπορούσε να συμβεί θα τον κοροιδεύαμε, μπορούσαν να ονειρεύονται και να ελπίζουν, βλέποντας και φως μάλιστα στον ορίζοντα... Αν τα κατάφεραν αυτοί, που κανένας δεν τους πίστευε, ίσως κι εμείς να... Πότε άρχισε ο αγώνας, πότε τελείωσε ούτε που το καταλάβαμε, αλλά μετά από ένα σπασμένο τραπέζι και καρέκλες πεταμένες παντού, μετά από αγκαλιές, γέλια και κλάματα, βρεθήκαμε στον κεντρικό δρόμο της πόλης να πανηγυρίζουμε πάνω σε αυτοκίνητα, πάνω σε κολώνες, να ουρλιάζουμε από χαρά.

Μπορεί το μπάσκετ να αλλάξει τον κόσμο; Όλον τον κόσμο, όλον τον πλανήτη δεν ξέρω, αλλά ξέρω γιατί ήμουν εκεί στο σημείο μηδέν, όταν στα σίγουρα άλλαξε μια χώρα που αν το καλοσκεφτείς, ποτέ δεν ήταν η ίδια μετά από εκείνη την νίκη.

Το μπάσκετ δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά σίγουρα άλλαξε χιλιάδες παιδιά δίνοντάς τους το παράδειγμα, το κίνητρο και μια ελπίδα για να πορευθούν, να προσπαθήσουν. Γκάλης, Γιαννάκης, Χριστοδούλου δεν έγινε κανένας από εμάς, αλλά όλοι αισθανθήκαμε λίγο Γκάληδες με εκείνο το φοβερό καλάθι που βάλαμε με σπάσιμο της μέσης, Γιαννάκηδες με το τρίποντο που καρφώσαμε με ταμπλό και Χριστοδούλου, όταν πιάσαμε άμυνα τον αντίπαλο και τον κρατήσαμε άποντο κι ας έγιναν όλα αυτά σε ένα τσιμεντένιο γήπεδο κάτω από τον ήλιο ή στο τοπικό πρωτάθλημα και αυτό και μόνο δεν είναι καθόλου λίγο.

Γιατί αν κάποιος θεωρεί ότι η ελπίδα και το όνειρο δεν είναι αρκετά, τότε δεν έζησε την παιδική του ηλικία τουλάχιστον όπως θα έπρεπε.

Γιατί αν τα παιδιά δεν έχουν την πολυτέλεια της ελπίδας και ένα όνειρο να κυνηγήσουν, να κρατηθούν πάνω του γίνονται δυστυχισμένοι ενήλικες.

Δεν ξέρω αν το μπάσκετ μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά σίγουρα μπορεί να τον κάνει καλύτερο. ΥΓ- Στην φωτογραφία παρακάτω, είναι η ομαδάρα μας τότε, ακριβώς εκείνη την περίοδο, ίσως έναν χρόνο μετά και η πορεία αυτών των παιδιών, όσο διαφορετική κι αν ήταν του καθενός, η εξελιξή τους δείχνει ότι έχω δίκιο σε όσα λέω παραπάνω! Όλοι καλά τα πήγαμε, όλοι καλά είμαστε και είμαι σίγουρος ότι το μπάσκετ μας βοήθησε σημαντικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους