Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ENA ANTIO ΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΒΑΣΑΝΙΣΤΉ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ Τέλος ο Αταμάν για τον Παναθηναϊκό, και ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ προπονητή του παρελθόντος που να πόλωσε έτσι τους φίλους του Παναθηναϊκού.

Πολλοί τον αγάπησαν, ακόμα περισσότεροι τον μίσησαν.

Η κοινή συνισταμένη για όλους μας ήταν η εξής: ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ.

Πόσες μα πόσες φορές γράψαμε και εμείς εδώ, και πολύ πιο έγκριτοι αναλυτές, και απλοί φίλοι της ομάδας με ελάχιστη θεωρητική γνώση για το άθλημα: ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ; ΤΙ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ; Πόσες μα πόσες κινήσεις του φάνταζαν ακατανόητες, και καταφεύγαμε σε μεταφυσικές ερμηνείες ή σε βαθιά ψυχογραφήματα για να μπορέσουμε να τις εξηγήσουμε. Ο Αταμάν είχε το μοναδικό, δικό του τρόπο - ερμητικά ανερμήνευτο για όλους μας - και ο τρόπος αυτός έφερε στον Παναθηναϊκό ίσως τη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας του: μια Ευρωλίγκα που ήρθε άμεσα, με μια ομάδα φτιαγμένη εκ του μηδενός και ένα πρωτάθλημα την ίδια χρονιά σμιλεμένο στις ίδιες αντίξοες συνθήκες που πλέον έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.

Και αυτό το MY WAY είναι ο κύριος λόγος που ο Αταμάν πολεμήθηκε με λύσσα από το εγχώριο δημοσιογραφικό κατεστημένο.

Ότι δεν καταλαβαίνουμε, ότι μοιάζει να ακυρώνει την ίδια μας την κατανόηση για το άθλημα νιώθουμε ότι μας προσβάλλει, ότι θέτει εν αμφιβόλω την ίδια μας την ύπαρξη.

Λογικό είναι οι διάφοροι κοντυλοφόροι να καραδοκούν με μανία για την παραμικρή αποτυχία του ώστε να επιβεβαιώσουν το δικό τους αλάθητο.

Μα ναι, το σωστό είναι να μην βγάζεις τους παίκτες σου στα μανταλάκια, να μην τους πετάς έξω στο πρώτο άστοχο σουτ, να κάνεις πιο ευρύ rotation, να μην εξοντώνεις τους παίκτες σου κλπ κλπ.

Έλα μου που με όλο αυτό το "λάθος" είναι που ο Παναθηναϊκός έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης το 2024.

Έλα μου που οι παίκτες του πίστεψαν αυτό το MY WAY ολόψυχα και έφεραν στην ομάδα τη μεγαλύτερη διάκρισή της εδώ και 15 χρόνια.

Έχω προσωπικά καταναλώσει άπειρο χρόνο και δεκάδες χιλιάδες λέξεις όχι απλά για να εξηγήσω αυτό το MY WAY αλλά κυρίως για να το καταλάβω.

Έχω ασκήσει μπόλικη κριτική στον Αταμάν και όσοι με διαβαζουν πιο συστηματικά το γνωρίζουν καλά αυτό.

Ποτέ όμως δεν ξεπέρασα τη γραμμή του να αποκαλέσω τον κόουτς άσχετο ή αστοιχείωτο.

Πολύ απλά γιατί αυτό δεν είναι αλήθεια.

Ο κύκλος του Αταμάν στον Παναθηναϊκό κλείνει σωστά για εμένα, μιας και δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα το πως το υπάρχον υλικό του Παναθηναϊκού μπορεί να εναρμονιστεί με τα θέλω του κόουτς ώστε ο Παναθηναϊκός να οδηγηθεί ξανά στην κορυφή.

Μοιάζει σαν να υπάρχει μια κόπωση στο πως οι παίκτες της ομάδας εισπράττουν το αγωνιστικό και πνευματικό μήνυμα του κόουτς, μια μη-αναστρέψιμη ανισορροπία ανάμεσα στα ζωτικά όργανα της ομάδας.

Αυτό δεν σημαίνει πως ο προπονητής δεν θα είναι για πάντα στις καρδιές των φίλων του Παναθηναϊκού, συνυφασμένος με κάποιες από τις πιο χρυσές σελίδες της ομάδας τις οποίες ο ίδιος πάνω απ' όλα πιστώνεται τη συγγραφή τους.

Ο κύκλος του Αταμάν έκλεισε και ένας νέος κύκλος ανοίγει για τον Παναθηναϊκό.

Καλό είναι και όλοι εμείς να αντλήσουμε τα διδάγματα αυτής της τρικυμιώδους 3ετίας, με πρώτο από όλα αυτό: οι άνθρωποι που φέρνουν τόσο μεγάλες επιτυχίες στην ομάδα, οι άνθρωποι που προσφέρουν ότι έχουν σε αυτή αξίζουν λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη, λίγο περισσότερη αγάπη, λίγο περισσότερο σεβασμό από αυτόν που δείξαμε εμείς στον προπονητή.

Ειδάλλως πάλι χτίζουμε σε θεμέλια σαθρά και ετοιμόρροπα. Κόουτς Εργκίν σε ευχαριστώ για όλα - όχι μόνο γιατί έτσι ανέλπιστα με έκανες να πανηγυρίσω για πράγματα που μόνο στο μακρινό παρελθόν είχα ζήσει και που δεν πολυπίστευα ότι θα ξαναζήσω.

Αλλά γιατί με έκανες και λίγο πιο σοφό και πιο ταπεινό στην προσπάθειά μου να σε καταλάβω. Ή για να καταλάβω ότι δεν θα σε καταλάβω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους