Η κραυγή της αδιαφορίας κυλάει στο Σελλινάρι σαν το νερό που χάνεται... Δεκαπέντε ολόκληρες μέρες ένας χείμαρρος σπατάλης και ανευθυνότητας ρέει πάνω από το γεφυράκι στο Σελλινάρι. Η κεντρική...
Η κραυγή της αδιαφορίας κυλάει στο Σελλινάρι σαν το νερό που χάνεται... Δεκαπέντε ολόκληρες μέρες ένας χείμαρρος σπατάλης και ανευθυνότητας ρέει πάνω από το γεφυράκι στο Σελλινάρι.
Η κεντρική υπέργεια πλαστική σωλήνα που υδροδοτεί το Βραχάσι από το Σίσι έχει σπάσει ξανά, αφήνοντας εκατοντάδες κυβικά νερού να χάνονται ανεξέλεγκτα.
Η φωτογραφία που μας έστειλε αγανακτισμένος συγχωριανός μας αποτυπώνει το μέγεθος της εγκατάλειψης, μια εικόνα που προκαλεί την οργή κάθε σκεπτόμενου πολίτη.
Το συγκεκριμένο σημείο έχει μετατραπεί σε μόνιμη πληγή, αφού ο αγωγός σπάει ξανά και ξανά.
Παρόλα αυτά, ο Δήμος και η Κοινότητα επιλέγουν τον ρόλο του θεατή.
Δεκαπέντε μέρες αδράνειας δεν αποτελούν αμέλεια, αποτελούν πλήρη αδιαφορία για τις βασικές ανάγκες του τόπου μας και για τους πόρους που πληρώνουν ακριβά οι δημότες.
Η κατάσταση ξεπερνά τα όρια της οικονομικής και περιβαλλοντικής ζημιάς, καθώς η συνεχής διαρροή στο σημείο εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια των διερχομένων.
Το γεγονός ότι μια τόσο κρίσιμη βλάβη αφήνεται στην τύχη της δείχνει πώς αντιλαμβάνονται οι διοικούντες την ευθύνη τους απέναντι στο Βραχάσι.
Η υπομονή των κατοίκων έχει εξαντληθεί προ πολλού.
Η δικαιολογημένη αγανάκτηση ξεχειλίζει, όχι μόνο για το νερό που χάνεται, αλλά για τη μόνιμη αίσθηση ότι αυτός ο τόπος έχει αφεθεί στη μοίρα του.
Αν οι τοπικές αρχές δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε τα αυτονόητα, τότε η αποτυχία τους είναι ολοκληρωτική. Ας αναλάβει επιτέλους ο Δήμος τις ευθύνες του πριν η αδιαφορία αυτή κοστίσει ακριβότερα...
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους