Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η (Α)ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΆΣΚΗΣΗ Όλοι γνωρίζουμε ότι η άθληση βελτιώνει την υγεία μας, τη μακροβιότητα, τη φυσική και πνευματική μας κατάσταση.

Μια δόση από τις δικές μας ενδορφίνες είναι συχνά καλύτερη από σχεδόν κάθε "μαγική λύση" που μπορεί να βρεθεί σε ένα ράφι ή σε ένα χάπι.

Έχω όμως μια ένσταση με τη γενική και αόριστη συμβουλή: "αθλήσου". Γιατί πολλές φορές δεν αθλούμαστε πραγματικά.

Απλώς τινάζουμε τα κορμιά μας πέρα δώθε.

Κάνουμε βαθιά καθίσματα, σπρώχνουμε, τραβάμε, κλοτσάμε και ροκανίζουμε μύες με την ελπίδα ότι κάπου εκεί, ανάμεσα στην πέμπτη και έκτη προπόνηση της εβδομάδας, θα εμφανιστούν οι πολυπόθητοι κοιλιακοί και μαζί τους η ευτυχία.

Βλέπω συχνά ανθρώπους να τρέχουν επιτόπου σε έναν διάδρομο για μία ώρα, ακούγοντας podcast, χαζεύοντας ειδήσεις ή απαντώντας σε μηνύματα, ενώ το μυαλό τους βρίσκεται εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από εκεί που πατούν τα πόδια τους.

Το σώμα βρίσκεται στο γυμναστήριο.

Η προσοχή βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε μια επαγγελματική εκκρεμότητα, έναν πρώην σύντροφο και τον λογαριασμό της ΔΕΗ.

Και φυσικά υπάρχουν και οι ήρωες των αριθμών.

Άνθρωποι που κάνουν 1000 κοιλιακούς σε τρία λεπτά, λες και συμμετέχουν σε κάποιον διαγωνισμό εναντίον της σπονδυλικής τους στήλης.

Το σώμα όμως δεν συγκινείται ιδιαίτερα από τα κατορθώματα του εγωισμού.

Έχει τον δικό του τρόπο να ζητά τον λόγο αργότερα.

Πολλές φορές μάλιστα χρησιμοποιούμε την άσκηση για να το βάλουμε κυριολεκτικά στα πόδια.

Ξυπνάμε στις έξι το πρωί και τρέχουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε, όχι προς κάτι, αλλά μακριά από τα άβολα συναισθήματα και τις σκέψεις.

Μακριά από την ανησυχία, τη θλίψη, τη μοναξιά, τις σκέψεις που δεν θέλουμε να ακούσουμε.

Το πρόβλημα είναι ότι οι εσωτερικές φωνές δεν κουράζονται τόσο εύκολα όσο οι τετρακέφαλοι.

Συνήθως μας περιμένουν υπομονετικά στον τερματισμό.

Δεν γράφω αυτά για να κρίνω την άσκηση, ακόμα και η ασυνείδητη μπορεί να έχει ωφέλοι.

Το σώμα γεννήθηκε για να κινείται.

Να περπατά, να χορεύει, να σκαρφαλώνει, να τεντώνεται, να ιδρώνει.

Αλλά αξίζει να θυμόμαστε ότι η κίνηση δεν είναι μόνο μηχανική διαδικασία.

Είναι και μια σχέση που αν την φροντίσεις συνειδητά γίνεται τόσο θρεπτική, που σε κάνει πραγματικά υγιή.

Είναι μια σχέση με την αναπνοή μας.

Με τις αισθήσεις μας.

Με τα όρια μας.

Με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Χόρεψε, πήδα, σκύψε, κλότσα όσο θέλεις.

Απόλαυσε τη δύναμη και την ευλυγισία σου.

Αλλά μην ξεχνάς να είσαι παρών μέσα σε αυτό που κάνεις.

Γιατί κάποια στιγμή μπορεί να ανακαλύψεις ότι δεν ήταν το σώμα που χρειαζόταν περισσότερη άσκηση, αλλά η προσοχή σου.

Και τότε η άσκηση παύει να είναι ένας τρόπος να ξεφύγεις από τον εαυτό σου και γίνεται ένας τρόπος να επιστρέψεις σε αυτόν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους