Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση, στάθηκε το παρακάτω δημοσίευμα σχετικά με καταγγελίες αποκλεισμού μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες από ιδιωτικά σχολεία.

Ως ψυχολόγος που εργάζομαι σε δημόσια παιδοψυχιατρική κλινική, ομολογώ ότι δεν με εξέπληξε.

Τα τελευταία χρόνια, έχω συναντήσει γονείς που φέρνουν τα παιδιά τους για αξιολόγηση ΔΑΦ ή ΔΕΠΥ σε ηλικίες μόλις 3,5 ή 4 ετών, όχι επειδή οι ίδιοι ανησυχούν απαραίτητα για την ανάπτυξή τους, αλλά επειδή μεγάλα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια ζητούν ή υπονοούν ότι μια τέτοια αξιολόγηση είναι απαραίτητη προκειμένου το παιδί να γίνει δεκτό στο… προνήπιο.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι κάποια ιδιωτικά σχολεία αποκλείουν ανάπηρα παιδιά ή/και παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Το πρόβλημα είναι πως το κράτος προφανώς και γνωρίζει πως αυτό συμβαίνει.

Στη φιλοσοφία, υπάρχει ο όρος της «σκόπιμης άγνοιας» (wilful ignorance): η επιλογή να μην γνωρίζεις κάτι που βρίσκεται μπροστά σου, επειδή η αναγνώρισή του θα απαιτούσε δράση.

Κάτι αντίστοιχο φαίνεται να συμβαίνει και εδώ.

Η πολιτεία διαθέτει νόμους, εγκυκλίους και διακηρύξεις περί συμπερίληψης, όμως η πραγματικότητα δείχνει ότι πολλά παιδιά εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητα όταν δεν ταιριάζουν στο προφίλ του «εύκολου», «αρτιμελούς», «κανονικού» και πάει λέγοντας μαθητή.

Μια οργανωμένη απόκρυψη της ανθρώπινης ποικιλομορφίας.

Αν δεν βλέπουμε το παιδί, δεν χρειάζεται να προσαρμόσουμε το σχολείο.

Αν το παιδί μείνει εκτός, το σύστημα, παραμένει ανέπαφο.

Η υπόθεση που αναφέρεται στο άρθρο αφορά μαθητή με δυσλεξία, όμως το ζήτημα είναι πολύ ευρύτερο.

Στην πράξη αποκλείονται όχι μόνο ανάπηρα παιδιά με αναπηρία αλλά συχνά και παιδιά με ήπιες μαθησιακές, αναπτυξιακές, συμπεριφορικές ή κοινωνικοσυναισθηματικές δυσκολίες.

Με άλλα λόγια, αποκλείονται παιδιά επειδή είναι παιδιά: επειδή αναπτύσσονται με διαφορετικούς ρυθμούς και δεν χωρούν πάντα στα προκαθορισμένα καλούπια της «κανονικότητας». Η συμπερίληψη δεν δοκιμάζεται όταν όλα κυλούν ομαλά.

Δοκιμάζεται όταν εμφανίζεται η διαφορά.

Αν ένα σχολείο δέχεται μόνο τα παιδιά που δεν χρειάζονται καμία προσαρμογή, τότε δεν μιλάμε για εκπαιδευτική αριστεία.

Μιλάμε για εκπαιδευτική επιλογή πελατών.

Και ίσως το πιο ανησυχητικό ερώτημα είναι το εξής: Τι μαθαίνουν τα υπόλοιπα παιδιά όταν βλέπουν ότι όσοι δυσκολεύονται μένουν έξω από την πόρτα; Διότι η εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τη μετάδοση γνώσεων.

Αφορά και το ποιοι θεωρούνται άξιοι να ανήκουν σε μια κοινότητα.

Αν δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε ότι ακόμη και ένα τετράχρονο παιδί θα βρει μια θέση σε μια σχολική κοινότητα ανεξάρτητα από τις δυσκολίες του, τότε ίσως το ερώτημα δεν είναι γιατί κάποιοι δεν θέλουμε να κάνουμε παιδιά.

Το ερώτημα είναι γιατί είστε τόσο βέβαιοι πως αυτός ο κόσμος είναι έτοιμος να τα δεχθεί; https://www.ipaidia.gr/paideia/idiotika-scholeia-katangelies-gia-apokleismo-mathiton-me-mathisiakes-dyskolies/?fbclid=IwZnRzaAScumNleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEe4ZbDTjIXm4U1SCx6fbwxVww1dC9QmdVnTOzG-cI72PO1eGOwCmG8yUg6RMA_aem_g43uJ2--5_66DEd8P4n75w

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους