Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΕΞΟΔΑ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΥΝ, ΤΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ Το διαρκές «αγκάθι» με τα στρατιωτικά μυστικά στο διαδίκτυο – Όταν η διαφάνεια και η επικοινωνία γίνονται «δώρο» στην Άγκυρα Στο μικροσκόπιο της πολιτικής αντιπαράθεσης και των αμυντικών αναλυτών βρίσκεται τα τελευταία χρόνια μια δομική παθογένεια του συστήματος αμυντικών προμηθειών και της επικοινωνιακής διαχείρισης της χώρας.

Το κρίσιμο ερώτημα που πλανάται πάνω από τα εξοπλιστικά προγράμματα είναι σαφές: Πού σταματά η ανάγκη για διαφάνεια ή πολιτική προβολή και πού ξεκινά η εθνική έκθεση; Η ανάγκη τήρησης των ευρωπαϊκών κανόνων για ανοιχτούς διαγωνισμούς, αλλά και η τάση για επικοινωνιακή προβολή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχει οδηγήσει επανειλημμένα σε «ανοιχτά παράθυρα» ενημέρωσης προς την αντίπαλη πλευρά, αποκαλύπτοντας τις επιχειρησιακές δυνατότητες και τις υποδομές κρίσιμων οπλικών συστημάτων της Ελλάδας.

Το πρόσφατο φιάσκο Δένδια με τα «αποκαλυπτήρια» των drones (Ιούνιος 2026). Το πιο πρόσφατο και εξαιρετικά σοβαρό επεισόδιο στη μακρά λίστα των διαρροών καταγράφηκε μέσω των επίσημων λογαριασμών του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, στα social media.

Στο πλαίσιο της προβολής της εγχώριας αμυντικής καινοτομίας, το Υπουργείο έδωσε στη δημοσιότητα ευαίσθητα στοιχεία για την παραγωγή και ανάπτυξη των ελληνικών drones.

Οι σφοδρές αντιδράσεις εστιάζουν στο γεγονός ότι δημοσιοποιήθηκαν ακριβείς τοποθεσίες εργοστασίων (όπως στις Αχαρνές και τη Μαλακάσα), συγκεκριμένοι παραγωγικοί στόχοι (από 1.000 σε 4.000 μονάδες ετησίως), καθώς και πλάνα βίντεο όπου εμφανίζονταν πεντακάθαρα τα πρόσωπα των εξειδικευμένων τεχνικών που εργάζονται στις ευαίσθητες αυτές εγκαταστάσεις χωρίς καμία επεξεργασία θολώματος.

Αναλυτές ασφαλείας σημειώνουν με νόημα ότι η Αθήνα «σερβίρισε» στο πιάτο των ξένων υπηρεσιών πληροφοριών τους πρώτους στόχους πιθανών εχθρικών πληγμάτων, αλλά και τα πρόσωπα-κλειδιά του ελληνικού προγράμματος UAVs.

Η ακτινογραφία των παραβιάσεων: Ποια πρωτόκολλα ασφαλείας κατέρρευσαν; Η προβολή των προσώπων του τεχνικού και επιστημονικού προσωπικού στα εργοστάσια παραγωγής drones δεν αποτελεί απλώς μια επικοινωνιακή αστοχία, αλλά μια βαριά παραβίαση των βασικών πρωτοκόλλων στρατιωτικής ασφάλειας και αντικατασκοπείας: 1. Πρωτόκολλο Προστασίας Προσωπικού Υψηλής Αξίας: Οι εξειδικευμένοι μηχανικοί λογισμικού, οι σχεδιαστές αεροναυπηγικής και οι τεχνικοί ηλεκτρονικών συστημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων θεωρούνται «στρατηγικό κεφάλαιο». Η αποκάλυψη της ταυτότητάς τους τους μετατρέπει αυτόματα σε στόχους ξένων υπηρεσιών πληροφοριών για απόπειρες στρατολόγησης, εκβιασμού, ψηφιακής παρακολούθησης (cyber-stalking) ή ακόμα και φυσικής εξόντωσης σε περίπτωση πολεμικής σύρραξης. 2. Πρωτόκολλο OPSEC (Operations Security - Ασφάλεια Επιχειρήσεων): Το OPSEC επιβάλλει τον αυστηρό έλεγχο κάθε πληροφορίας που μπορεί να εκμεταλλευτεί ο εχθρός για να συνθέσει το «παζλ» των ελληνικών δυνατοτήτων.

Με τη χρήση σύγχρονων λογισμικών αναγνώρισης προσώπου (Facial Recognition), οι αντίπαλες υπηρεσίες πληροφοριών μπορούν πλέον να ταυτοποιήσουν τους εικονιζόμενους, να βρουν τα προφίλ τους στα social media, να χαρτογραφήσουν τις κοινωνικές τους επαφές και να εντοπίσουν τις ακριβείς μετακινήσεις τους ανάμεσα σε διαφορετικές στρατιωτικές δομές. 3. Παραβίαση Πρωτοκόλλων Διαβάθμισης Υλικού (INFOSEC): Κάθε οπτικοακουστικό υλικό που καταγράφεται εντός στρατιωτικών εργοστασίων βάσης (όπως το 306 ΕΒΤ ή το 309 ΕΚΜΜ) πρέπει να περνά από κόσκινο ασφαλείας (Censorship & Blurring) πριν τη δημοσιοποίηση.

Η παράκαμψη του θολώματος των προσώπων δείχνει πλήρη κατάρρευση της αλυσίδας ελέγχου της Διεύθυνσης Ενημέρωσης του ΥΠΕΘΑ, η οποία θυσίασε την ασφάλεια πληροφοριών στον βωμό της πολιτικής επικοινωνίας (PR). Το «Crash Test» των Ελληνικών Drones (2021-2022). Η αρχή του κακού, σε ό,τι αφορά τη νεότερη περίοδο, γράφτηκε επί υπουργίας Νίκου Παναγιωτόπουλου. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανήρτησε σε δημόσια διαβούλευση το πλήρες τεύχος των τεχνικών προδιαγραφών για την αγορά νέων στρατιωτικών UAVs.

Η αντίδραση της αντιπολίτευσης και της αμυντικής αγοράς ήταν ακαριαία: Κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι παρέδωσε στην Τουρκία έναν πλήρη «οδηγό» με τις συχνότητες, την εμβέλεια και τα ηλεκτρονικά συστήματα των drones, επιτρέποντας στην Άγκυρα να προσαρμόσει άμεσα τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου (jamming) για να τα «τυφλώνει» στο Αιγαίο. Απόρρητοι Χάρτες σε «Πρώτο Πλάνο» (2023). Το επόμενο μεγάλο φιάσκο ασφαλείας σημειώθηκε κατά την επιθεώρηση του τότε Υφυπουργού Άμυνας, Νίκου Χαρδαλιά, στην 111 Πτέρυγα Μάχης στη Νέα Αγχίαλο.

Στις επίσημες φωτογραφίες που διανεμήθηκαν στα ΜΜΕ, εμφανίζονταν σε πλήρη ευκρίνεια απόρρητοι στρατιωτικοί χάρτες με την ακριβή γεωγραφική θέση των αποθηκών καυσίμων της βάσης. Το Υπουργείο έτρεχε εκ των υστέρων να αποσύρει το υλικό, έχοντας όμως ήδη προσφέρει έτοιμα στοιχεία στοχοποίησης.

Το «Παράθυρο» του Έβρου και του Αιγαίου (2024-2026) Το πρόβλημα μεταφέρθηκε γρήγορα και εκτός των στενών ορίων των Ενόπλων Δυνάμεων: 1. Πρόγραμμα «ΑΙΓΙΣ»: Το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης δημοσιοποίησε τις συχνότητες και τους τύπους καμερών για drones επιτήρησης δασών.

Αναλυτές προειδοποίησαν ότι τα drones αυτά, επιχειρώντας στον Έβρο και τα νησιά, γίνονται εύκολος στόχος, καθώς τα τεχνικά τους όρια είναι πλέον κοινό μυστικό. 2. Σύστημα ΕΣΟΘΕ: Το Υπουργείο Ναυτιλίας έβγαλε σε δημόσια διαβούλευση το δίκτυο ραντάρ και καμερών του Λιμενικού Σώματος στο Αιγαίο.

Η αμυντική βιομηχανία αντέδρασε έντονα, τονίζοντας ότι η αποκάλυψη των προδιαγραφών «φωτογραφίζει» τα τυφλά σημεία της ελληνικής αποτροπής στο αρχιπέλαγος.

Η χρυσή τομή ανάμεσα στη διαφάνεια για την αποφυγή της διαφθοράς και την απόλυτη μυστικότητα που απαιτεί η εθνική άμυνα παραμένει το μεγάλο ζητούμενο, την ώρα που η ψηφιακή εποχή και η ανάγκη για πολιτικό «αφήγημα» στα social media μετατρέπουν τις ευαίσθητες στρατιωτικές πληροφορίες στο πιο εύκολο θύμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους