Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Πράσινο Ακρωτήρι έγραψε ιστορία, καθώς στην παρθενική του εμφάνιση σε τελική φάση Μουντιάλ, κράτησε στη λευκή ισοπαλία την πρωταθλήτρια Ευρώπης και ένα εκ των φαβορί για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, Ισπανία.

Οι "Φούριας Ρόχας" βραχυκύκλωσαν απέναντι στην πολυπρόσωπη άμυνα του Κάπε Βέρντε και στις κλασικές ευκαιρίες που δημιούργησαν βρήκαν απέναντί τους τον Ζοσιμάρ Ντίας, κατά κόσμον Βοζίνια, ο οποίος πραγματοποίησε ηρωική εμφάνιση καριέρας με επτά αποκρούσεις, αποσοβώντας 1,45 γκολ σε σχέση με όσα θα δεχόταν ένας "μέσος" τερματοφύλακας.

Η πορεία ζωής του εμφανώς συγκινημένου 40χρονου γκολκίπερ είναι ήδη μια από τις αλησμόνητες ιστορίες του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Αγωνίζεται στην Τσάβες της δεύτερης κατηγορίας της Πορτογαλίας, έγινε ο δεύτερος γηραιότερος ποδοσφαιριστής που ντεμπουτάρει σε αγώνα Μουντιάλ μετά τον Εσάμ Ελ Χαντάρι της Αιγύπτου, και, το κυριότερο, μέχρι τα 25 του χρόνια δεν έπαιζε επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Το δε όνομά του έχει ποδοσφαιρικές ρίζες, καθώς το όνομα Ζοσιμάρ προέρχεται από τον ομώνυμο αμυντικό της εθνικής Βραζιλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, ενώ αρχικά ο πατέρας του ήθελε να τον ονομάσει Βαλντάνο προς τιμήν του άσου της Ρεάλ Μαδρίτης και της εθνικής Αργεντινής.

Με τα δικά του λόγια σχετικά με τα δάκρυα στα οποία ξέσπασε μετά το τέλος του αγώνα: "Έκλαψα γιατί μεγάλωσα με τους παππούδες μου και δυστυχώς δεν ήταν εδώ, πέθαναν πριν λίγα χρόνια, ήταν τα πάντα για μένα, τα πάντα για τη ζωή μου.

Κι επίσης έκλαψα για τη μαμά μου.

Δεν κατάφερε να είναι εδώ γιατί είχε προβλήματα με τη βίζα.

Τα χρήματα που απαιτούνταν για να πληρώσει για τη βίζα ήταν πολλά και δεν κατάφερε να τα μαζέψει εγκαίρως.

Θα ήθελα πολύ να είναι εδώ σήμερα.

Το μεγαλύτερό μας όπλο είναι η ενότητα, το ότι φερόμαστε ο ένας στον άλλο στην ομάδα σαν να είμαστε οικογένεια είναι η μεγαλύτερη μας δύναμη".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους