Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι που τα έχω συνδυάσει με την παιδική μου ηλικία. Τότε που όλοι στη γειτονιά έβγαζαν έξω την τηλεόραση.

Έκανα βόλτες αμέριμνη και άκουγα την περιγραφή του εκφωνητή.

Άκουγα φωνές χαράς ή απογοήτευσης κι όπου κι αν περπατούσα, ο δρόμος μύριζε γιασεμί.

Οκ, τώρα η μυρωδιά του γιασεμιού μπορεί να έχει αντικατασταθεί με ένα διπλό γύρο απ΄ όλα, αλλά νομίζω το πιάσατε το νόημα.

Αυτό γίνεται και σήμερα στη γειτονιά.

Οι τηλεοράσεις, οι φωνές, οι παρέες.

Η τρυφερή ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων ξεπηδά σε κάθε στενό.

Σήμερα και να 'μαι πάλι, χρόνια μετά, στο ίδιο στενό.

Η τηλεόραση δεν είναι πια μια ασπρόμαυρη στην αυλή του κυρ-Μιχάλη.

Είναι μια μεγάλη οθόνη έξω από το καφενείο, αλλά η μαγεία είναι ίδια.

Ίσως και μεγαλύτερη.

Τα παιδιά τρώνε παγωτό και τρέχουν με πατατάκια στο ένα χέρι και κινητό στο άλλο, δείχνοντας το γκολ σε replay πριν το δείξει η τηλεόραση κι όμως, τα μάτια τους γυαλίζουν το ίδιο.

Περιμένουν το «Γκοοοολ» για να ουρλιάξουν όλοι μαζί.

Ο δρόμος δεν μυρίζει μόνο γιασεμί.

Μυρίζει και λαδόκολλα από τα σουβλάκια που ψήνει ο Θανάσης στη γωνία.

Διπλό γύρο απ' όλα, κέρασμα στον πιτσιρικά που μάντεψε το σκορ. «Έτσι γινόταν και στα δικά μας χρόνια», μου κλείνει το μάτι.

Ακούω τον εκφωνητή.

Η φωνή του μπλέκεται με γέλια, με βρισιές για το οφσάιντ, με το «άσ' το ρε φίλε, δεν το βλέπεις;». Ακούω μια γιαγιά στο μπαλκόνι να φωνάζει «Μήτσο, ανέβα πάνω, θα κρυώσει το φαγητό», κι ο Μήτσος να απαντά «Έλα ρε μάνα, πέναλτι έχουμε!». Και ξαφνικά, γίνεται.

Γκολ στο 90'. Το στενό εκρήγνυται.

Καρέκλες σέρνονται, μπύρες υψώνονται, άγνωστοι αγκαλιάζονται.

Τα παιδιά τρέχουν ουρλιάζοντας με τις φανέλες τους.

Ένας παππούς δίπλα μου σκουπίζει ένα δάκρυ και μου λέει «σαν το '94 παιδί μου, ακριβώς το ίδιο». Καταλαβαίνω τότε.

Δεν είναι το Μουντιάλ που αγαπήσαμε.

Είναι η αφορμή.

Η αφορμή να βγούμε όλοι έξω.

Να γίνουμε πάλι γειτονιά.

Να μοιραστούμε την ίδια αγωνία, την ίδια χαρά, στην ίδια άσφαλτο.

Να θυμηθούμε ότι κάτω από τα φώτα του δρόμου, είμαστε όλοι παιδιά που περιμένουν το επόμενο γκολ και ναι, ο δρόμος μυρίζει ακόμα γιασεμί. Απλά τώρα, το γιασεμί έχει παρέα το σουβλάκι και είναι μια χαρά έτσι. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους