Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠ’ ΑΛΛΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ, ΑΛΛΟΥ ΜΟΥ ΗΡΘΕ! Εδώ κ 3 περίπου χρόνια που ασχολούμαι με τα κοινά (αποτάσσω το «πολιτεύομαι» διότι παραπέμπει σε κατ’ εξακολούθηση- συνήθως αποτυχημένους- υποψηφίους, οι οποίοι προσδένονται στο άρμα ενός μεγάλου κόμματος- συνήθως εξουσίας- προκειμένου να βολέψουν ευαίσθητα ανατομικά τους σημεία, συχνότατα χωρίς πραγματική διάθεση προσφοράς) η φιλική/ οικογενειακή σύσταση «πού πας κ μπλέκεις;» έχει βαθμιαία αντικατασταθεί από το «δε φοβάσαι;» κ εσχάτως το «να προσέχεις!». Βλέπετε, όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο κ πιο φανερό το αδιέξοδο στο οποίο μας οδηγούν οι ανερμάτιστες, ψηφοθηρικές πολιτικές της παρούσας κυβέρνησης- λέγε με «οτιδήποτε- pass», ένας ευφημισμός για τα κουπόνια της ΕΣΣΔ κ τα δελτία αλά Τσαουσέσκου κατ’ ουσίαν- με αποτέλεσμα προσωπικά να γίνομαι όλο κ πιο αιχμηρός έναντι (ακόμα μιας) κυβέρνησης που όχι απλά δεν εφάρμοσε το προεκλογικό της πρόγραμμα, αλλά πράττει τα ακριβώς αντίθετα των υπεσχεμένων, αφού αντί «επιτελικού Κράτος των αρίστων» κατέληξε συνώνυμο της ευνοιοκρατίας, της παρεοκρατίας κ της κλεπτοκρατίας.

Ως συνήθη απόκριση, λοιπόν, σ’ αυτό το «να προσέχεις» έχω καθιερώσει το «δεν πειράζει, το πολύ- πολύ να γίνω πλατεία» (υπονοώντας κατ’ αντιστοιχία με τους Λαμπράκη, Καραολή κ Δημητρίου κ άλλων ηρώων ων ουκ εστίν αριθμός- προς Θεού, δεν συγκρίνω τα δικά μου πεπραγμένα κ γραφόμενα με τον ηρωισμό αυτών των ανθρώπων, αλλά υποθέτω ούτε ο μακαρίτης Καραϊβάζ το έκανε). ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ Στη ζωή ο καθείς θέτει τις προτεραιότητές του κ για μένα «το βόλεμα» δεν υπήρξε ποτέ μια εξ αυτών: με την παλέτα κομματικών επιλογών να ξεπερνούν πλέον τις 40 (κ με το 1/3 αυτών να έχουν έστω κάποια αμυδρή προοπτική εισόδου στη Βουλή), είναι προφανές πως αν το επιθυμούσα κ ως: - τέως πρόεδρος κόμματος, - Πλαστικός Χειρουργός, - ομορφάντρας (κατά το γνωστό ανέκδοτο με το λαγό κ το λιοντάρι: «λέμε κ καμιά μ…κία να περνά η ώρα…». Πλάκα κάνω, απλά δοκιμάζω ό,τι νέα θεραπεία βγαίνει πάνω μου κ οι περισσότερες μοιάζει να δουλεύουν, πχ το 3ο χέρι που έβγαλα βολεύει αν είσαι χειρουργός, ενώ απεναντίας η ουρά είναι κάπως άβολη κ δεν μου πολυπηγαίνει… όλο κ κάπου θα έβρισκα να τρουπώσω με κάποια- αμυδρή έστω- προοπτική εισόδου/ βολέματος στη Βουλή/ Γ. Γραμματεία/ Νομαρχεία/ έστω κυλικείο στο Καυτανζόγλειο, να βλέπω κ τζάμπα την Ηρακλάρα/ κατιτίς ξέρω ‘γω. Όμως τα προσωπικά κίνητρα ενασχόλησής μου με τα κοινά διαφέρουν.

Η μακαρίτισσα Γλύκατζη- Αρβελέρ έλεγε πως «αν κυβερνάν οι ανίκανοι, είναι επειδή τους το επιτρέπουν οι ικανοί». Προσωπικά κρύβω μιαν άλλη «ιδιοτέλεια»: επιθυμώ διακαώς τα παιδιά μου να μεγαλώσουν κ να ζήσουν σε μια δικαότερη, αξιοκρατικότερη, μια καλύτερη, #άλλη_Ελλάδα.

Υπάρχει μεγαλύτερη «ιδιοτέλεια» από το να επιθυμείς την πρόοδο των σπλάχνων κ της πατρίδας σου, άλλωστε;! ΔΟΝΚΙΧΟΤΙΣΜΟΣ(:) …κ επειδή στο μάταιο τούτο κόσμο ΤΙΠΟΤΑ δεν γίνεται από μόνο του, αποφάσισα να εκκινήσω το μακρύ αυτό ταξίδι #μέχρι_να_βρούμε_νερό.

Πριν 3 χρόνια, λίγο πριν κλείσω μισό αιώνα ζωής- νωρίς το θυμήθηκα, αλλά από την άλλη «ποτέ δεν είναι αργά»- είχα την τιμή να μ’ εμπιστευθεί ως υποψ. Βουλευτή Α’ Θες/κης με τη Δημιουργία ο ιδρυτής της Θ. Τζήμερος.

Ακολούθησε η ανάληψη της προεδρίας του κόμματος (μετά από διαδικτυακό συνέδριο με μαζική συμμετοχή 600 ατόμων , παρακαλώ) μέχρι τις ευρωεκλογές του ’24, των οποίων το άσχημο αποτέλεσμα (0,35%) με οδήγησε αναπόφευκτα στην παραίτηση.

Έκτοτε μαζί με μια ομάδα ομοειδώς σκεπτόμενων πολιτών έχουμε λανσάρει τον *αστερίσκο #κοινότητα_πολιτών, μια νέα φιλελεύθερη πλατφόρμα που μακριά από ακραίες ρητορικές πρεσβεύει όλα όσα λείπουν από το δημόσιο διάλογο κ χώρο: την αυτενέργεια, την ατομική πρωτοβουλία κ την πολιτική/ κοινωνική/ οικονομική Ελευθερία.

Σε όλες αυτές τις απόπειρές μου γνώριζα εκ των προτέρων τις απειροελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.

Αλλά από την άλλη, αφενός η ελπίδα πεθαίνει τελευταία κ αφετέρου κάποιος πρέπει να κρατήσει αναμμένο το καντήλι του φιλελευθερισμού, του εκσυγχρονισμού κ της μεταρρύθμισης έναντι ενός παλαιοκομματικού συμπιλήματος που απαξάπαν πρεσβεύει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΆ το περισσότερο Κράτος κ «αγωνίζεται» με νύχια κ με δόντια για τη διατήρηση κίβδηλων, κλεμμένων από τις επόμενες γενιές προνομίων, όπως περισσότερων εφάπαξ, για τους 14ους μισθούς κ για περισσότερα ΕΚΑΣ κ επιδόματα, αντί του πώς επιτέλους θα γίνουμε πιο παραγωγικοί κ ελκυστικοί ως χώρα για τα ίδια μας τα παιδία, τα οποία αν έχουν ίχνος αξιοπρέπειας ή φιλοδοξίας είναι ουσιαστικά αναγκασμένα να φύγουν στην ξενιτιά. ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΡΙΑ … κ κάπου εκεί προέκυψε η Κα Καρυστιανού.

Με την ιδιότητα του τέως πρ. κόμματος (αλλά κ του παλιού συμφοιτητή της) επεδίωξα μια συνάντηση μαζί της ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΆΡΙΟ του τρέχοντος έτους, όταν η δυναμική κ το μομέντουμ ήταν μαζί της κ πάντως ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ στρίψει το καράβι προς άλλα, πιο παγερά λιμάνια- σαν αυτό του Βλαδιβοστόκ- κ σε πιο σκοτεινές, μη- κοσμικές ατραπούς- βλ γραφείο της βασικής της συνεργάτιδος, που μοιάζει περισσότερο με μοναστήρι, παρά με δικηγορικό γραφείο.

Η συνάντηση εκείνη είχε σκοπό να της εκθέσω τη γνώμη μου για το πώς θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά κ αντί για ΑΛΛΟ ΕΝΑ κόμμα διαμαρτυρίας να διεμβολίσει την κυβέρνηση «πουλώντας» το δικό της «εμπόρευμα» κ πολεμώντας την με τα δικά της όπλα: #κυβερνησιμότητα, κύρος, σοβαρότητα, με λίγα λόγια με στιβαρή πολιτική επένδυση.

Δεν θεώρησα ποτέ ιδιαίτερα πιθανό να υιοθετηθούν όσα πρότεινα, αλλά άξιζε τον κόπο, δεδομένου ότι αφενός η Μ. Καρυστιανού εκείνο τον καιρό διέθετε ότι έλειπε από τη Δημιουργία, τα κόμματα Μάνου κ τα λοιπά φιλομεταρρυθμιστικά εγχειρήματα του παρελθόντος που εν τέλει απέτυχαν, δηλ ευρεία αποδοχή δημοσιότητα κ προβολή, αφετέρου επειδή έχω σαν προσωπικό αξίωμα πως «άμα δεν ρωτήσεις, δεν θα μάθεις». Οι εξελίξεις των τελευταίων 6 μηνών επιβεβαίωσαν την απαισιοδοξία μου, αφού πλέον το «Κίνημα για την ελπίδα, τη δημοκρατία, την πίστη κ τον Πούτιν- Θανάσης Αυγερινώφ» (ή όπως αλλιώς το βαφτίσανε στις όχθες του Μόσχοβα ποταμού) έχει απωλέσει τη δυναμική του κ ασθμαίνοντας θα καταφέρει να εισέλθει άπαξ στη Βουλή, με εξαιρετικά αμφίβολη την επανεκλογή του σε επόμενες εκλογές- άλλωστε ΠΟΣΑ ΠΙΑ φιλορωσικά κόμματα να χωρέσουν στην Ελλάδα, δεν (υπερ-) αρκούσαν τα υπάρχοντα 3 (, 4 ή κ 5!) ΕΝΤΟΣ κοινοβουλίου;! Ο ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΚΑΪΛΑΣ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ Με τον μέγκα- έξτρα- γκίγκα ινφλουένσερ εξ Ολλανδίας, που εσχάτως προλειαίνεται για μεγαλοστέλεχος του κινήματος, πρωτοήρθαμε σ’ επαφή παραμονές των ευρωεκλογών του ’24, όταν με φιλοξένησε στο κανάλι του στο γιουτιούμπ.

Μετά από μια αρκετά μεγάλη αναμονή μέχρις ότου στρώσει επαρκώς η χωρίστρα του/ ο γιακάς/ το πουκάμισο, να ‘ ναι σένιος τέλος πάντων, όπως αρμόζει σε έναν επηρεαστή των ΜΚΔ του βεληνεκούς του, ξεκίνησε τη συνέντευξη σαν να ήταν ο ίδιος ένα θβρίδιο ιεροεξεταστή κ Πρύτανη, με ερωτήσεις του τύπου «πόσος είναι ο πληθυσμός της ΕΕ;» (αν κ είμαι καλός στη γεωγραφία σάστισα κ απάντησα λάθος, νομίζω 330 εκ, ενώ είμαστε 440 ή τ’ ανάποδο, τέλος πάντων.

Υποθέτω τώρα θα με ρωτούσε ποιες είναι οι πρωτεύουσες πασών Ρωσιών), ποια θεωρία ανέπτυξε ο Ζαν Ζακ Ρουσώ κ γενικά με ένα επιτηδευμένο στυλ τύπου «δείτε με πώς ξεφτιλίζω έναν πρόεδρο κόμματος, δεν είμαι γαμάτος: ουάου!» Διατηρήσαμε μια χλιαρή επαφή μέχρι που έκανα το «λάθος» να του επισημάνω πως όταν έχεις έναν κομματάνθρωπο διορισμένο σταθμάρχη, μια σύμβαση 717 να σέρνεται για μια δεκαετία κ ένα παραπαίοντα σιδηρόδρομο κ παραπαίουσα χώρα εν γένει, είναι ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΆ ΛΑΘΟΣ να επιμένεις στο αμφίβολο ξυλόλιο, αφού σε περίπτωση που αποδειχτεί φιάσκο, κινδυνεύεις να χάσεις όλο το αφήγημα της (προφανούς) πολιτικής ευθύνης- όπως κ έγινε.

Έκτοτε σχολίαζα αναρτήσεις του εξαιρετικά σπάνια, μέχρι που ένα επικριτικό σχόλιό μου σε ανάρτησή του αναφορικά με το κόμμα Καρυστιανού «τόλμησε» ν’ αποσπάσει σχεδόν διπλάσιο αριθμό λάιξ από τη δική του απάντηση: τί ήθελε να τον βρει τέτοιο κακό, μαύρο φίδι που μ’ έφαγε, αφού η δημοσιότητα, τα βιούζ κ τα λάιξ είναι για το Δημητράκη Καϊλα του Ρότερνταμ, αυτό το ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ κ τ’ άξιο παλικάρι, που μας κρατά ΠΑΝΤΑ ενήμερους για το πόσα χρήματα έδωσε κ πού, πόσο σπουδαίος είναι στη δουλειά του, πόσο ωραία βάφει το σπίτι του κ πόσο κοντά στο να γίνει υπερήρωας είναι, ό,τι είναι για μας τουε υπόλοιπους το οξυγόνο.

Αποκορύφωμα του ανοιχτού, πλέον πολέμου που μου κήρυξε ήταν ένα άλλο επικριτικό σχόλιο, στο οποίο ο σύγχρονος πανεπιστήμων Ντα Βίντσι τα έβαζε με τον καθ. Λοιμ/γίας Τσιόδρα- τον γνωστό- αποκαλώντας τον «γρανάζι του συστήματος Μητσοτάκη» ή κτ τέτοιο- έκτοτε μεσολάβησε ένα μπλοκ κ δεν έχω πρόσβαση πλέον στο απαύγασμα της καθολικής γνώσης που αποτελεί η σελίδα του- ενημερώστε τον κάπως πως έχω ήδη βάλει τη γάτα μου κ κλαίει! Το μέγεθος της ανηθικότητας του ανδρός ανεδείχθη όμως στην ολότητά του χτες (14/6/26), όταν τεχνηέντως απέσπασε με σκρινσότ το (περιπαιχτικό, ομολογουμένως) σχόλιό μου για τον Τσιόδρα κ το ενέπλεξε με κάποιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο πατέρας του, διαστρεβλώνοντας έτσι το νόημά του (κ εμφανίζοντάς το σαν χλεύη στο οικογενειακό του πρόβλημα, λες κ είμαι ο οικογενειακός ιατρός του πατέρα του κ όφειλα να γνωρίζω αν χαίρει υγείας κ πράγμα που αδυνατεί ν’ αντιληφθεί η συντριπτική πλειοψηφία των σχολιαστών/ ακολούθων του: ομοίος ομοίω αεί πελάζει (ενίοτε, όπως εν προκειμένω κ «βελάζει»). …κ κάπως έτσι κ κατά προέκταση ξέσπασε η κόντρα «μου» (τους με ‘μένα, για την ακρίβεια) με το Π.Κ.Ε. (Πουτινικό Κόμμα Ελλάδος, είπαμε, το κίνημα Ελπίδας πασών Ρωσιών έχει δύσκολο όνομα που μου διαφεύγει), της οποίας το γαϊτανάκι ανέλαβε πλέον ένας φροντιστής από το Λένινγκραντ, ο οποίος τον (άπειρο) ελεύθερο χρόνο του τελεί υμνητής ενός καθεστώς που εκπαραθυρώνει αντιφρονούντες κ υποστηρίζει βομβαρδισμούς νηπιαγωγείων, με τα πειθήνια ορκς/ πραιτοριανούς του ξανθού γένους να (κάνουν το μόνο πράγμα που γνωρίζουν, που είναι ν’) ακολουθούν σε ύβρεις, απειλές κ συκοφαντίες: ένα πραγματικό κυνήγι μαγισσών. …οπότε, στην περίπτωση που με χάσετε αναζητείστε με στο πυρ το εξώτερον- ως άλλη μάγισσα- στη χειρότερη ή στις όχθες του Βόλγα ποταμού στην καλύτερη (δηλ πρέπει να διαλέξω ανάμεσα σε ζέστη κ κρύο;! Εκτός αν πάθω «ατύχημα» στην Β. Όλγας εδώ στη Θες/κη, που είναι πιο βολική, μοιάζει με το Βόλγα- Βόλγας- Β. Όλγας- η οποία επιπλέον ήταν κ μέλος του ξανθού γένους κ αυτή: «ντα γκαζπαζά»!). Εάν πάλι εκπαραθυρωθώ, ΟΛΟΙ γνωρίζετε πως θα πρόκειται για κλασική περίπτωση ατυχήματος (κατά την «κλασική περίπτωση βλάβης» του Τσάκωνα!). «ΤΊ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;» (τίτλος βιβλίου του Ίλιτς Ουλιάνωφ) ΑΝ υπάρχουν 2 πράγματα που πετύχαμε ως έθνος στη σύγχρονη Ιστορία μας, αυτά είναι: Α. Να ανήκουμε στον «ελεύθερο κόσμο» μεταπολεμικά Β. Να έχουμε εμπεδώσει μια στοιχειώδη Δημοκρατία (με ΑΠΕΙΡΑ τρωτά, αλλά σαφώς καλύτερη καθεστώτων που εκλέγουν ηγέτες με ποσοστά 80%, με το 20% να σπάει πέτρες στα νταμάρια) Η ελληνική κοινωνία, μετά τις αλλεπάλληλες διαψεύσεις περί εκσυγχρονισμού, επανίδρυσης του Κράτους, πράσινης ανάπτυξης, Ζαππείων 1 κ 2, νταουλιών κ ζουρνάδων, ανάπτυξης μ’ ένα νόμο, σ’ ένα άρθρο κ επιτελικού Κράτους, που τελικά κατέληγαν ΠΑΝΤΑ στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλ την ανυποληψία του πολιτικού συστήματος, τη στυγνή κομματοκρατία κ τη φτωχοποίηση της κοινωνίας, με αποτέλεσμα να οδηγούνται εξακολουθητικά χιλιάδες ελληνόπουλων στη ξενιτιά, είναι λογικό να έχει απηυδήσει κ ν’ αναζητεί εναλλακτικές. ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ όμως: επ’ ουδενί αυτές οι εναλλακτικές δεν πρέπει να θέτουν εν αμφιβόλω αυτά τα δυο, ΜΟΝΑΔΙΚΑ μας επιτεύγματα.

Αν κάτι μας λείπει, αυτό είναι να γίνουμε περισσότερο ΕΥΡΩΠΗ (κ όχι Μ. Ανατολή, με το ρόλο των μουλάδων να παίζουν ιερομόναχοι), με περισσότερη ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ (κ όχι το πνευματικό κ πολιτικό σκότος που επικρατεί πέραν των ανατολικών συνόρων της ΕΕ), περισσότερη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (απ’ αυτή που μας στερεί ΚΑΙ Η ΠΑΡΟΥΣΑ κυβέρνηση, τόσο σε πολιτικό - βλ διολίσθησή μας στη διεθνή κατάταξη για το Κράτος Δικαίου- όσο κ σε οικονομικό επίπεδο- 50οι μεταξύ 69 χωρών σε δυσκολία στο επιχειρείν, σύμφωνα με το ΚΕΦΙΜ (Ιούνιος ’26). Θέλω να πω πως αν είναι ν’ αντικαταστήσουμε πάνω στα νεύρα μας το σημερινό παλαιοκομματισμό με έναν εξ ανατολών εμπνευσμένο αυταρχισμό, μήπως να το ξανασκεφτόμασταν;.. ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ (ΕΠΕΙΔΗ ΣΑΣ ΚΟΥΡΑΣΑ Κ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ Κ ΓΩ…): TO OUTSIDER Σε προσωπικό επίπεδο, η όλη μου ενασχόληση με τα κοινά έχει το νόημα να διατηρηθεί άσβεστη η φλόγα του ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ, της κοινής λογικής (μην την μπερδεύετε με τη φερώνυμη «φωνή», που αποτελεί μια μικροπολιτική φωνή παλαιοκομματικού λαϊκισμού, ένα φερέφωνο αντιγραφής ή όποιο άλλο συμπέρασμα βγάλετε εσείς πατώντας το σχετικό λινκ στα σχόλια) κ της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ: σε αυτή τη χώρα (της οποίας ο εθνικός αποτελεί «ύμνο εις την Ελευθερίαν», την οποία ο εθνικός ποιητής θεωρεί προφανώς ιερότερη κ από την ίδια την πατρίδα) καταφέραμε να επιβιώσουμε Περσών/ Ρωμαίων/ Τούρκων/ Γερμανών/ Ιταλών κ κινδυνεύουμε να (αν-) αλωθούμε από το ίδιο το στρεβλό, αδηφάγο, φαύλο Κράτος- πατερούλη που δημιούργησε σύσσωμη η πολιτική κάστα που μας διαφεντεύει εδώ κ (τουλάχιστον) μισό αιώνα.

Μια #άλλη_Ελλάδα είναι όντως εφικτή, αλλά στην Ιστορία η πρόοδος συνήθως (αν όχι πάντα) προέρχεται από τους λίγους (ή κ τον έναν). Σήμερα το ζητούμενο είναι η ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΗ μειοψηφία που σαφέστατα υφίσταται εντός- κ κυρίως ΕΚΤΟΣ συνόρων- να γνωριστεί, να συντονιστεί, ν’ αναλάβει δράση κ να διεκδικήσει τη μετατροπή μας σε μια #κανονική_χώρα.

Μετά από μια δεκαετή Κρίση (χρεοκοπία, κατ’ ουσίαν) κ κοντά στα μέσα άλλης μιας, κατά την οποία βράζουμε στο ζουμί μας, ήρθε η ώρα οι δημιουργικές δυνάμεις αυτής της χώρας να συντονιστούν, να ενώσουν τις φωνές κ δυνάμεις κ να διεκδικήσουν το δικαίωμα σε περισσότερη αξιοπρέπεια, περηφάνια κ ΕΛΕΥΘΥΕΡΙΑ απέναντι σε έναν υπερτροφικό κρατισμό κ έναν παλαιοκομματικό πελατειασμό, που περισσότερο παραπέμπει στον 19ο, παρά τον 21ο αι. Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, ουδείς Δημήτρης, Βλαδίμηρος, Κυριάκος, Μαρία ή Βαγγέλης δεν πρόκειται να παίξει το ρόλο του σωτήρα.

Μόνο η κοινωνία μπορεί να σώσει την κοινωνία: #εσύ_κ_εγώ. …κ επειδή από μόνο του τπτ δεν γίνεται (κ άμα δεν ρωτήσεις, δεν θα μάθεις, είπαμε), #συν_Αθηνά κ χείρα κίνει: #κι_όμως_γυρίζει, ο συντονισμός μας λείπει (κ μακριά από το κακό συναπάντημα). Αυτό ακριβώς επιχειρεί ο *αστερίσκος #κοινότητα_πολιτών, #πολιτική_από_πολίτες: ν' αποτελέσει ένα αναχωμα στον λαϊκισμό, έναν πόλο συσπείρωσης της Ελλάδας της Δημιουργίας, της παραγωγής κ της καινοτομίας κ μια πυξιδα ορθολογισμού σ' ένα πέλαγος ΑΝορθολογισμού, εχθροπάθειας κ φωνών ανέξοδης διαμαρτυρίας.

Βοηθήστε τον να το πετύχει: η Ιστορία θα μας δικαιώσει! V ΥΓ Δεν το ζητώ συχνά (τώρα που το σκέφτομαι, ίσως δεν το ‘χω ζητήσει ΠΟΤΕ- Κ μπράβο μου!) να κοινοποιήσετε κάποια ανάρτησή μου διότι εμπιστεύομαι την κρίση του καθενός εξ υμών των αναγνωστών/ θεατών μου, οπότε το θεωρώ λίαν άκομψο.

Αν όμως υπάρχει ΜΙΑ ανάρτησή μου που θα σας το ζητούσα αυτό, είναι η συγκεκριμένη, επειδή έχει τρομάξει το μάτι μου κ αισθάνομαι ευάλωτος απέναντι στον (κόκκινο) στρατό μοχθηρών ορκς που έχουν ξαμοληθεί κ με βάλλουν πανταχόθεν.

Θα το εκτιμούσα! Επίσης, δεδομένων των συνθηκών ίσως χρειαστεί να απόσχω/ αραιώσω από τα ΜΚΔ: τπτ δακρύβρεχτο κ δραματικό σαν τις βαρύγδουπες δηλώσεις του ενορχηστρωτή των ορκς, που προαναγγέλλει αποχές οι οποίες διαρκούν τελικά κάποιες… ώρες, απλά λίγη αποστασιοποίηση από τόση τοξικότητα, δεν βλάπτει, n' est pas, mes amis? Σε όσους λείψω πολύ, το κανάλι μας στο Γ/Τ βρίθει βίντεο με πολύ μεράκι φτιαγμένων, κάποια από αυτά σας τα βάζω σε λίνκ στα σχόλια, για να σας κάνω τη ζωή λίγο ευκολότερη: εις το επανιδείν, το καλό (αλλά κ ο τολμών) νικά! *(απαραίτητη υποσημείωση: ΝΑ ΤΟΝΙΣΤΕΙ πως ΦΥΣΙΚΑ δεν έχω τίποτα κ τιμώ απεριόριστα τον πολύπαθο ρωσικό λαό, εκφράζοντας παράλληλα την αλληλεγγύη μου για τα διαχρονικά δεινά που έχει υποστεί κάτω από τις αλλεπάλληλες αιμοσταγείς «μπότες» τσάρων, μπολσεβίκων, μπεκρήδων κ ενός αυταρχικού ηγεμόνα που δεν διστάζει να θυσιάζει τα ίδια τα νιάτα της πατρίδας του χάριν της προσωπικής του ατζέντας, «μεριμνώντας» για την υστεροφημία του (εδώ ο υπόλοιπος κόσμος γελάει κ Ρώσοι κ Ουκρανοί κλαίνε…) Spaciba!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους