Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φαντάζεσαι να θες να αγκαλιάσεις κάτι και να το καταφέρνεις μετά από 53 χρόνια; Αυτήν την αγκαλιά εγώ τη φαντάζομαι σαν σπείρα. Το Larry O'Brien Trophy το αγκαλιάζει ο Jalen Brunson και αυτόν τον αγκαλιάζουν οι συμπαίκτες του και αυτούς τους αγκαλιάζουν όσοι τους αγαπάνε και αυτή η σπείρα μεγαλώνει και μεγαλώνει και ξεχύνεται στους δρόμους της Νέας Υόρκης, εκεί που βρίσκονται αγκαλιασμένοι χιλιάδες φίλοι των Knicks.

Η αγκαλιά ως πράξη έχει μέσα της πάρα πολύ την έννοια της αποδοχής.

Σε αφήνω και με αφήνεις να γίνω μέρος της.

Δεν ξέρω αν ψάχνουμε κάτι περισσότερο στις ζωές μας από πραγματικές αγκαλιές.

Γι’ αυτό με το που τελείωσε το Game 5, τα μάτια μου ήταν καρφωμένα σε δύο ανθρώπους.

Ο ένας ήταν ο Jalen Brunson.

Είναι και το physique του τέτοιο, όπως του πατέρα του, που είναι σαν δύο αρκούδοι.

Tough, ανθεκτικοί στον πόνο αλλά και τρυφεροί χωρίς να θέλουν να το δείξουν.

Θα άφηναν για λίγο κάτω τις άμυνες τους; Ο Brunson προχωράει προς τον πάγκο των Spurs για να τους χαιρετήσει σαν να μην είχε κάνει μόλις πραγματικότητα τα δικά του όνειρα αλλά και τα όνειρα γενιών και γενιών φίλων μίας από τις πιο αγαπημένες ομάδες παγκοσμίως.

Χαιρετάει τον αντίπαλο προπονητή, γυρίζει από την άλλη και εκεί είναι ο μπαμπάς του.

Και οι αρκούδοι ανοίγουν τα χέρια τους και χάνονται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.

Όταν μία σχέση βασίζεται τόσο στην πίεση για τελειότητα, όλα γίνονται για αυτήν την αγκαλιά.

Μπαμπά, τα κατάφερα.

Είτε στην παγκόσμια σκηνή του NBA, είτε στις καθημερινότητες μας, όλα γίνονται για αυτές τις αγκαλιές.

Η αποδοχή δεν πρέπει να είναι συνώνυμο της επιτυχίας.

Δεν πρέπει να είναι τρόπαιο η αγκαλιά.

Η αγκαλιά πρέπει να είναι η σταθερά που σου δίνει δύναμη να κυνηγήσεις τα όνειρα σου.

Πιστεύω αυτοί οι δύο... αρκούδοι έχουν αγκαλιαστεί πολλές φορές στη ζωή τους.

Είτε πραγματικά είτε συμβολικά.

Έχει, όμως, κάτι λυτρωτικό η αγκαλιά στο τέλος του δρόμου, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.

Είναι πολύτιμη.

Ο δεύτερος άνθρωπος στον οποίον είχα καρφωμένα τα μάτια μου ήταν ο KAT.

Οι αγκαλιές ως πράξη έχουν επίσης μέσα τους πάρα πολύ τη δύναμη ενός εφοδίου.

Σ’ αγκαλιάζω τώρα αλλά σ’ αγκαλιάζω για πάντα.

Οι αγκαλιές της ζωής μας είναι σαν γέφυρα μετάδοσης ενέργειας.

Από τη μία ψυχή στην άλλη.

Αν ήθελε ένα άτομο κοντά του στη λήξη του ματς ο ΚΑΤ, αυτή θα ήταν η μαμά του που λάτρευε και έφυγε από τη ζωή απρόσμενα το 2020.

Δεν μπορούσε να την έχει αλλά η αγκαλιά της τον συνόδευε στο χαμόγελο του όταν ακούστηκε η κόρνα της λήξης.

Ήταν μαζί του στα χρόνια της αμφισβήτησης και τον βοήθησε να συνεχίσει, ήταν μαζί του στη συναισθηματική διαχείριση της μεγάλης ευκαιρίας, θα είναι μαζί του για πάντα. Ο ΚΑΤ είναι κι αυτός ένα... αρκουδάκι.

Ξέρει ότι οι αρκούδες είναι σκληρές και γι’ αυτό καμιά φορά κάνει πιο μπάσα τη φωνή του στις συνεντεύξεις για να δείχνει κι αυτός πιο μεγάλος.

Η σκληράδα όμως δεν είναι το πόσο μάγκας δείχνεις, η σκληράδα είναι η ανθεκτικότητα.

Και κανείς στο NBA δεν είναι πιο ανθεκτικός από εκείνον.

Η ευτυχία στο πρόσωπο του στο τέλος του ματς αγκάλιασε και μένα από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Κι επειδή, τέλος, αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στη Νέα Υόρκη είναι βγαλμένα από παραμύθι, ο τύπος με τη... σοσιαλιστική αστερόσκονη είναι ο δήμαρχος της.

Η ανθρώπινη απόδειξη ότι η αγκαλιά είναι πιο δυνατή από τα κλωτσομπουνίδια.

Σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται σε μια μόνιμη και σχεδιασμένη αντιπαράθεση σε όλα τα επίπεδα ώστε να πλουτίζουν οι πλούσιοι, η Νέα Υόρκη του Zohran Mamdani και του Jalen Brunson αποδεικνύει ότι ο κόσμος αλλάζει μέσα από αγκαλιασμένες κοινότητες. Με μουσουλμάνο δήμαρχο και εβραϊκά μπέιγκελς, η πόλη αυτή τα σπάει, Knicks in MF five! #dominikos

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους