Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν αλήθειες που δεν δυσκολευόμαστε να δούμε. Δυσκολευόμαστε να αντέξουμε. Και τότε τις ντύνουμε.

Τις μαλακώνουμε.

Τις εξηγούμε.

Τις ωραιοποιούμε.

Τις μετατρέπουμε σε παρεξήγηση, σε αδυναμία, σε ασυνείδητο τραύμα του άλλου.

Όχι πάντα επειδή λέμε ψέματα.

Αλλά επειδή η ωμή αλήθεια μάς φέρνει αντιμέτωπους με κάτι που πονάει.

Τις προάλλες, ένα γνωστό μου πρόσωπο, μια νέα κοπέλα, με ρώτησε για τις συμπεριφορές ενός συγγενικού της ανθρώπου.

Συμπεριφορές επαναλαμβανόμενες, όχι ένα στιγμιαίο λάθος, όχι μια κακή στιγμή που μπορεί εύκολα να αποδοθεί στην κούραση ή στην αδυναμία.

Ένα μοτίβο που επανερχόταν ξανά και ξανά. «Οι περισσότεροι μου λένε πως το κάνει άθελά της», μου είπε.

Και η αλήθεια είναι πως αυτή ήταν και η δική μου πρώτη αντίδραση.

Να σταθώ κι εγώ εκεί.

Να εξηγήσω.

Να ερμηνεύσω.

Να αναζητήσω τα ελαφρυντικά.

Να κάνω την πραγματικότητα λίγο πιο υποφερτή.

Ύστερα, όμως, παρατήρησα τον εαυτό μου.

Τι φοβάμαι περισσότερο; Τη δική της συντριβή ή τη δική μου; Τα δικά της συναισθήματα ή τα δικά μου, καθώς έρχομαι αντιμέτωπη με μια αλήθεια που αφορά τη ζωή της; Γιατί υπάρχει ένας πολύ λεπτός, σχεδόν αόρατος ναρκισσισμός στη διάσωση.

Μια ανάγκη να μην υπάρξει πόνος μπροστά μας.

Να μη δούμε τα μάτια του άλλου να γεμίζουν δάκρυα.

Να μη νιώσουμε την αδυναμία μας μπροστά σε μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να διορθώσουμε.

Μερικές φορές δεν φοβόμαστε τη συντριβή του άλλου.

Φοβόμαστε τη δική μας αδυναμία απέναντι στη συντριβή του.

Γιατί αν εκείνη καταρρεύσει, τι θα κάνουμε; Αν κλάψει; Αν θυμώσει; Αν χρειαστεί να πενθήσει την εικόνα που είχε για έναν άνθρωπο; Αν δεν υπάρχει καμία λύση να της δώσουμε; Τότε μένουμε χωρίς τον ρόλο του σωτήρα.

Και αυτό είναι αφόρητο για πολλούς ανθρώπους.

Θέλουμε να ανακουφίσουμε.

Να εξηγήσουμε.

Να βρούμε μια θετική ερμηνεία.

Να προσφέρουμε ένα νόημα που να μειώνει τον πόνο.

Όμως υπάρχουν στιγμές που η πιο βαθιά φροντίδα δεν είναι να μειώσεις τον πόνο.

Είναι να τον σεβαστείς.

Να καθίσεις δίπλα του χωρίς να τον παραμορφώσεις.

Να πεις: «Ναι.

Αυτό που βλέπεις μπορεί να είναι αλήθεια.» «Ναι.

Ίσως αυτή η συμπεριφορά να σημαίνει κάτι που πονάει.» «Ναι.

Ίσως να μην είναι ένα αθώο λάθος.» Και μετά να αντέξεις τη σιωπή.

Χωρίς να τρέξεις να προσθέσεις ένα «αλλά». Γιατί το «αλλά» πολλές φορές είναι η απόδρασή μας.

Όχι η σωτηρία του άλλου.

Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι συνήθως δεν συντρίβονται από την αλήθεια.

Συντρίβονται από τη μακροχρόνια άρνησή της.

Από τα χρόνια που πέρασαν αμφισβητώντας τον εαυτό τους.

Από τις φορές που ένιωσαν κάτι βαθιά μέσα τους και όλοι γύρω τους το εξηγούσαν αλλιώς.

Από τη μοναξιά του να βλέπεις κάτι καθαρά και να σου λένε ότι υπερβάλλεις.

Η αλήθεια πονάει.

Αλλά η παραποίηση της αλήθειας διαβρώνει.

Ο πόνος της αλήθειας είναι οξύς.

Ο πόνος της διάψευσης του εαυτού είναι χρόνιος.

Και κάποτε χρειάζεται τόλμη για να σταθείς απέναντι σε έναν άνθρωπο και να μην του προσφέρεις παρηγοριά μεταμφιεσμένη σε αλήθεια.

Να του προσφέρεις αλήθεια ποτισμένη με αγάπη.

Όχι σκληρότητα.

Όχι βεβαιότητες που δεν δικαιούσαι.

Όχι καταδίκες.

Αλλά ούτε και υπεκφυγές.

Να πεις μόνο αυτό που βλέπεις.

Να ονομάσεις μόνο αυτό που υπάρχει.

Και να μείνεις εκεί.

Γιατί η ωριμότητα δεν είναι να προστατεύεις τους ανθρώπους από την πραγματικότητα.

Είναι να τους συνοδεύεις μέσα σε αυτήν.

Και ίσως η πιο δύσκολη μορφή αγάπης να είναι ακριβώς αυτή: Να μην προσπαθήσεις να σώσεις τον άλλον από τον πόνο του.

Να μην προσπαθήσεις να σώσεις ούτε τον εαυτό σου από τον δικό σου.

Να μείνεις παρών.

Να ακούσεις την οδύνη.

Να αντέξεις την αλήθεια.

Και να ανακαλύψεις ότι η απελευθέρωση δεν έρχεται όταν ο πόνος εξαφανίζεται. Έρχεται όταν παύουμε να ξοδεύουμε τη ζωή μας προσπαθώντας να μην τον κοιτάξουμε. #Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους