Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Για πολύ καιρό, η σχέση μου με τον χρόνο έμοιαζε με καταδίωξη.

Σαν εκείνος να έτρεχε και εγώ να τον κυνηγούσα από πίσω.

Έπρεπε να προλάβω.

Να χωρέσω.

Να τα κάνω όλα.

Να είμαι εκεί για όλα και για όλους.

Και κάπως έτσι, μέσα στον χρόνο μου προσπαθούσα πρώτα να χωρέσω όλη τη ζωή που δεν ήθελα.

Τις υποχρεώσεις.

Το γνώριμο.

Το πρέπει.

Αυτό που “έπρεπε να γίνει”. Και αν έμενε κάτι, θα έβαζα και αυτό που αληθινά επιθυμούσα.

Σαν η ζωή που ήθελα να έπρεπε πάντα να περιμένει στο τέλος. Στον Χώρο κατάλαβα κάτι που με μετακίνησε βαθιά: ότι δεν με πίεζε αληθινά ο χρόνος.

Με πίεζε η ψευδαίσθηση του πρέπει.

Η ιδέα ότι πρώτα οφείλω να υπηρετήσω ό,τι δεν με χωρά και μετά, μόνο αν περισσέψει κάτι από εμένα, να στραφώ σε αυτό που θέλω.

Και τότε άρχισα να βλέπω αλλιώς τη σχέση μου με τον χρόνο.

Όχι σαν κάτι έξω από εμένα που με ξεπερνά.

Αλλά σαν χώρο που μορφοποιείται ανάλογα με τη βάση από την οποία ζω. Όταν αποσύρομαι από την επιθυμία μου, ο χρόνος δεν φτάνει ποτέ.

Όταν επιστρέφω, αρχίζει να ανοίγει.

Σαν να μην χρειάζεται πια να στριμώξω τη ζωή μου μέσα του.

Σαν ο χρόνος να ανταποκρίνεται σε αυτό που αληθινά επιτρέπω να έχει θέση.

Και για πρώτη φορά, η σχέση μου με τον χρόνο δεν ήταν πια “εκείνος τρέχει κι εγώ από πίσω να προλάβω”. Ήταν: θέλω χρόνο για αυτά που αληθινά θέλω και εκείνος ανοίγει αναλόγως.

Δεν πήρε χρόνο.

Πήρε επιστροφή.» — Μαρτυρία από γυναίκα στον Χώρο (συμπυκνωμένη/ενδεικτική φωνή) Για πολλές γυναίκες, το θέμα με τον χρόνο δεν είναι μόνο ότι “δεν φτάνει”. Είναι ότι μέσα σε αυτόν προσπαθούν πρώτα να χωρέσουν όλη τη ζωή που δεν θέλουν.

Το πρέπει.

Το γνώριμο.

Την υποχρέωση.

Αυτό που μπήκε πρώτο όχι επειδή είναι αληθινό, αλλά επειδή μοιάζει αδιαπραγμάτευτο.

Και τότε, η επιθυμία μένει πάντα για μετά.

Αν περισσέψει χρόνος.

Αν περισσέψει ενέργεια.

Αν περισσέψει η ίδια η γυναίκα.

Μέσα στον Χώρο αρχίζει να φαίνεται κάτι άλλο: ότι πολλές φορές δεν μας εξαντλεί ο χρόνος.

Μας εξαντλεί η ψευδαίσθηση του πρέπει.

Και όταν αλλάζει η βάση, αλλάζει και η σχέση μαζί του.

Ο χρόνος παύει να μοιάζει με κάτι που τρέχει κι εσύ από πίσω.

Αρχίζει να ανοίγει χώρο για αυτό που αληθινά επιτρέπεις να έχει θέση. Χώρος Παραμονής & Ενσωμάτωσης «Η Δημιουργός». Εκεί όπου η παραμονή αρκεί. #ΗΔημιουργός #ΕπιστροφήΤηςΔημιουργού #Παραμονή #Ενσωμάτωση #Επιστροφή

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους