Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρεις αρκούδες βρέθηκαν νεκρές και ξαφνικά η χώρα γέμισε από αυτόκλητους επιθεωρητές της υπαίθρου.

Απαιτούν ελέγχους, ζητούν φύλαξη, καταγγέλλουν την απουσία του κράτους και αναρωτιούνται ποιος προστατεύει την άγρια ζωή.

Είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη.

Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα ζητούν επιτήρηση και προστασία, είναι συχνά εκείνοι που για χρόνια αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση όσους βρίσκονται πραγματικά στην ύπαιθρο.

Εκείνοι που χλευάζουν τους ανθρώπους που περπατούν βουνά και δάση χειμώνα καλοκαίρι, μέρα και νύχτα.

Εκείνοι που θεωρούν τους κυνηγούς «εχθρούς της φύσης» και αδυνατούν να καταλάβουν ότι χωρίς παρουσία στο πεδίο δεν υπάρχει ούτε προστασία ούτε έλεγχος ούτε εφαρμογή της νομιμότητας.

Και αν κάποιοι αναρωτιούνται ποιοι είναι εκεί έξω όταν πέφτει το σκοτάδι, όταν εμφανίζονται οι λαθροθήρες, όταν η παρανομία σηκώνει όπλο, ας θυμηθούν έναν άνθρωπο των κυνηγών που πλήρωσε με τη ζωή του αυτή την αποστολή. 📌 Ο Θηροφύλακας Θοδωρής Παπασπυρόπουλος που έπεσε στο καθήκον Η απόλυτη απάντηση σε όλους τους γραφειοκράτες, τους κρατικοδίαιτους «φύλακες της φύσης» με τη στολή ατσαλάκωτη και το πληκτρολόγιο για τουφέκι.

Μπορεί να μιλούν ακατάπαυστα για βιοποικιλότητα, προστασία οικοσυστημάτων και «κρίσιμα είδη», αλλά όταν πέφτουν πυροβολισμοί στο σκοτάδι, κανείς τους δεν βρίσκεται εκεί. Ο Θοδωρής Παπασπυρόπουλος δεν ήταν διαχειριστής ευρωπαϊκού προγράμματος, δεν ήταν παρατηρητής λύκων από θερμική κάμερα, ούτε υπάλληλος γραφείου με φυλλάδια και ημερίδες.

Ήταν θηροφύλακας, παιδί του κυνηγετικού κόσμου, που βγήκε νύχτα στην ύπαιθρο για να σταματήσει έναν οπλισμένο λαθροθήρα.

Και το πλήρωσε με τη ζωή του.

Τόσο απλά.

Αυτός ήταν ο πραγματικός φύλακας της φύσης.

Όχι εκείνοι που δεν μπορούν να περπατήσουν πέντε χιλιόμετρα χωρίς GPS και 4Χ4.

Όχι οι επαγγελματίες της «οικολογίας», που το μόνο που προστατεύουν είναι τη χρηματοδότησή τους.

Όχι τα δασαρχεία, που δεν έχουν κάνει ούτε μία σύλληψη λαθροθήρα τα τελευταία χρόνια (ελάχιστες εξαιρέσεις), αλλά βρίσκουν χρόνο να κάνουν συστάσεις και βαρύγδουπες εξαγγελίες.

Όταν η φύση χρειάστηκε ήρωα, δεν έστειλε ούτε ΜΚΟ, ούτε Δασαρχείο… έστειλε Θηροφύλακα Το χρονικό Το βράδυ του Σαββάτου, 5 Σεπτεμβρίου 2009, δύο θηροφύλακες, ο Θοδωρής Παπασπυρόπουλος και ο Γιώργος Λάττας, περιπολούν σε αγροτική περιοχή της Αμαλιάδας για λαθροθήρες.

Δεν είναι σε γραφείο, δεν κάνουν «καταγραφή ειδών», δεν ετοιμάζουν καμπάνιες.

Είναι έξω, μόνοι, με θάρρος και αυταπάρνηση.

Μέσα στο σκοτάδι, εντοπίζουν τον λαθροθήρα (δράστη) και του φωνάζουν να παραδοθεί.

Η απάντησή του: ένας πυροβολισμός στο κεφάλι του Θοδωρή, που έπεσε νεκρός στα 31 του.

Ένας ακόμα πυροβολισμός χτυπά τον Γιώργο Λάττα στο πρόσωπο και παραλίγο να τον αφήσει για πάντα τυφλό.

Ο δράστης; Πήγε σπίτι του, καθάρισε το όπλο του και κοιμήθηκε σαν να μην είχε αφαιρέσει ζωή.

Οι «προστάτες» της φύσης; Ούτε εκεί, ούτε πουθενά.

Μόνο την επόμενη μέρα, σε αναλύσεις επί αναλύσεων σε γυαλιστερά πάνελ για το «περιβαλλοντικό έγκλημα» της λαθροθηρίας.

Απόντες ήταν (και είναι) οι λαλίστατοι αντικυνηγοί, που κατηγορούν συλλήβδην όσους υπηρετούν τη θήρα, μιλώντας για «δολοφόνους» και «σαδιστές». Μα όταν ένας κυνηγός θηροφύλακας σκοτώνεται υπερασπίζοντας τη νομιμότητα, ξαφνικά σιωπούν.

Γιατί η αλήθεια τους εκθέτει.

Oι μόνοι που φυλάνε την ελληνική ύπαιθρο, είναι εκείνοι που την ξέρουν και την αγαπούν.

Όχι από τα βιβλία, μα από τη πέτρα, την βροχή και το αίμα. Ο Θοδωρής ήταν θηροφύλακας, παιδί των κυνηγών και της υπαίθρου.

Δεν πληρωνόταν από επιδοτήσεις, δεν ήταν δημόσιος υπάλληλος, δεν έψαχνε την κάμερα.

Έκανε το καθήκον του, και το πλήρωσε με το αίμα του.

Ήταν πατέρας.

Πατέρας ενός βρέφους μερικών μόλις μηνών.

Και δεν γύρισε ποτέ πίσω.

Δεν του ξαναχαμογέλασε το παιδί του.

Δεν το είδε να μεγαλώνει.

Έφυγε επειδή στάθηκε όρθιος μπροστά στην παρανομία, τη νύχτα, στο σκοτάδι.

Γιατί αυτό κάνουν οι άνθρωποι που δεν παριστάνουν τους προστάτες της φύσης, την υπερασπίζονται με το κορμί τους.

Αν θέλετε να ξέρετε ποιοι πραγματικά φυλάνε τη φύση, ψάξτε στα βουνά.

Εκεί που πέφτουν πυροβολισμοί.

Όχι στις αίθουσες με κλιματισμούς και υποκρισία.

Τιμή και μνήμη στον Θοδωρή Παπασπυρόπουλο αλλά και σε όλα τα παιδιά των Κυνηγετικών Οργανώσεων που φυλάνε εκεί έξω μέρα νύχτα! Υ.Γ.: Κι εσείς, οι χαρτογιακάδες της οικολογίας, που μιλάτε για φύση από την ασφάλεια των γραφείων και των κονδυλίων… σκύψτε το κεφάλι.

Όχι από ντροπή.

Aυτό προϋποθέτει αξιοπρέπεια.

Aλλά γιατί οι πραγματικοί φύλακες της φύσης όπως ο Θοδωρής σας ξεπερνούν σε ήθος, σε θάρρος και σε πράξη.

Μην τολμήσετε ποτέ να οικειοποιηθείτε τη θυσία του.

Δεν ήσασταν εκεί.

Δεν είστε ποτέ εκεί. Είστε απόντες όταν η φύση κινδυνεύει και παρόντες μόνο όταν πέφτει η χρηματοδότηση. ~ Ι. Αμπατσίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους