Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αλαζονεία του Δικαστή Ο άνθρωπος έχει μια παράξενη αδυναμία. Για τον εαυτό του είναι πάντα συνήγορος.

Για τους άλλους είναι πάντα δικαστής.

Τα δικά του λάθη τα ονομάζει αδυναμίες.

Τα δικά του ψέματα τα ονομάζει ανάγκες.

Τις δικές του προδοσίες τις βαφτίζει συγκυρίες.

Τις δικές του παραλείψεις τις εξηγεί με κούραση, πίεση και δύσκολες στιγμές.

Όταν όμως έρθει η ώρα να μιλήσει για τον άλλον, οι εξηγήσεις τελειώνουν.

Τότε εμφανίζονται οι ταμπέλες. «Ανήθικος.» «Εγωιστής.» «Ανάξιος.» «Κακός άνθρωπος.» Πόσο εύκολα βγαίνουν οι λέξεις από στόματα που δεν γνωρίζουν.

Πόσο εύκολα στήνονται δικαστήρια από ανθρώπους που δεν θα άντεχαν να δικαστεί η δική τους ζωή με την ίδια αυστηρότητα.

Η υποκρισία δεν είναι ανθρώπινο ελάττωμα.

Έχει γίνει κοινωνικό επάγγελμα.

Άνθρωποι γεμάτοι ρωγμές περιφέρονται σαν μνημεία τελειότητας.

Άνθρωποι που κρύβουν τα δικά τους σκοτάδια μιλούν ασταμάτητα για τις σκιές των άλλων.

Και όσο πιο πολλά έχουν να κρύψουν, τόσο πιο πρόθυμοι γίνονται να καταδικάσουν.

Γιατί η καταδίκη του άλλου λειτουργεί σαν πλυντήριο συνείδησης.

Νιώθουν καθαρότεροι όταν λερώνουν κάποιον άλλον.

Νιώθουν ανώτεροι όταν υποτιμούν.

Νιώθουν ηθικοί όταν εξευτελίζουν.

Και κάπου εκεί βρίσκεται η πραγματική ανηθικότητα.

Όχι στα λάθη που κάνει ένας άνθρωπος προσπαθώντας να ζήσει.

Αλλά στην αλαζονεία εκείνων που πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να τον μετρούν.

Γιατί χρειάζεται ελάχιστος χαρακτήρας για να γελάσεις με μια ζωή.

Χρειάζεται όμως ψυχή για να την καταλάβεις.

Και η εποχή μας βρίθει από γέλια.

Αλλά διψά από ψυχή.

Οι πιο σκληροί δικαστές είναι συνήθως εκείνοι που δεν άντεξαν ποτέ να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη.

Γι' αυτό κοιτούν συνεχώς τους άλλους.

Για να μην αναγκαστούν να αντικρίσουν αυτό που πραγματικά τους τρομάζει: Τη δική τους γύμνια. Τη δική τους υποκρισία. Τη δική τους σαπίλα. Λιλίκα Άρνακη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους