Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🌹 Άρης Βελουχιώτης | επίκαιρος 81 χρόνια μετά τον θάνατό του Σαν σήμερα 81 χρόνια πριν στην Μεσούντα της Άρτας, στην χαράδρα του Φάγγου άφηνε την τελευταία του πνοή, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Άρης Βελουχιώτης. Ο Άρης κυκλωμένος από τους διώκτες του και τραυματισμένος αφού έδωσε οδηγίες στους αντάρτες που τον ακολουθούσαν για τον απεγκλωβισμό τους, έβαλε τέλος στη ζωή του με το ατομικό του περίστροφο.

Το είχε πεί άλλωστε εγώ ζωντανός στα χέρια του δεν θα πέσω . Στο πέρασμα στην αιωνιότητα τον ακολούθησε ο μαυροσκούφης Τζαβέλας . Όταν οι παρακρατικοί αντίκρισαν τα πτώματα του Αρη και του Τζαβέλα μια ανέλπιστη χαρά τους κυρίευσε δεν μπορούσαν να το πιστέψουν πως ο Αρης ήταν νεκρός τέτοιος ήταν ο τρόμος που τους προκαλούσε . Μόλις το συνειδητοποίησαν ΄΄κανιβάλησαν΄΄ τα πτώματα έκοψαν τα δύο κεφάλια και με νταούλια και ζουρνάδες τα περιέφεραν από χωριό σε χωριό ωσπού κατέληξαν στα Τρίκαλα , έκει τα κρέμασαν στο φανοστάτη της κεντρικής πλατείας αναβιώνοντας ένα απάνθρωπο έθιμο που ίσχυε στην Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες και θα συνεχιζόταν τα επόμενα χρονία με τα παλουκώματα των κεφαλιών των δοξασμένων αγωνιστών του Δημοκρατικού Στρατού . Όλα αυτά βέβαια έγιναν με τις ευλογίες και την καθοδήγηση των επίσημων αρχών του κράτους . Ας κάνουμε όμως μια μικρή αναδρομή στη ζωή και τη δράση του Άρη. Ο Άρης Βελουχιώτης γεννήθηκε στη Λαμία το 1905, το πραγματικό του όνομα ήταν Θανάσης Κλάρας.

Ήταν γόνος αστικής οικογένειας.

Σπούδασε γεωπόνος και διορίστηκε σε διάφορα μέρη της Ελληνικής επαρχίας.

Μην μπορώντας όμως να αντικρίζει τις τραγικές συνθήκες ζωής των αγροτών, να αντέξει τις αδικίες που υφίσταντο και να συμμετέχει λόγω της θέσης του σε αυτές τα παράτησε και γύρισε στη γενέτειρα του Λαμία.

Εκεί ο πατέρας του του προσέφερε την οικογενειακή περιουσία για να την διαχειριστεί, ο Άρης όμως είχε πάρει την απόφαση του απαντώντας του πως αν αναλάμβανε τη διαχείριση των κτημάτων της οικογένειας δεν θα μπορούσε να νιώσει του φτωχούς αγρότες.

Τα παράτησε όλα και κατέβηκε στην Αθήνα.

Εκεί αφού πρώτα ήρθε σε επαφή με ομάδες λόγιων και διανοουμένων αλλά και με φτωχούς εργάτες το 1924 ήρθε για αυτόν η πιο σημαντική στιγμή στη ζωή του όπως ο ίδιος έλεγε « Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρον μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες.

Έκτοτε δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική.

Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση». Ο Άρης μέσα από τη δράση του αναδείχτηκε σε ένα έμπιστο στέλεχος του κόμματος.

Στο οποίο ανατίθεντο σημαντικές και δύσκολες αποστολές όπως η περιφρούρηση των διαδηλώσεων του αλλά και η οργάνωση αποδράσεων στελεχών του κόμματος από τις φυλακές, μεταξύ αυτών και η απόδραση του γενικού γραμματέα του κόμματος Νίκου Ζαχαριάδη.

Εκτός αυτών το κόμμα του ανέθεσε επίσης τις εξίσου έμπιστες αποστολές της λειτουργίας του βιβλιοπωλείου του (όσο το ΚΚΕ ήταν νόμιμο) αλλά και της αρχισυνταξίας του Ριζοσπάστη.

Όπως και στα υπόλοιπα μέλη του κόμματος δεν έλειψαν και σε αυτόν οι φυλακίσεις και οι εξορίες.

Φυλακίστηκε στου Συγγρού, στην Αίγινα, στη Μυτιλήνη, στη Γυάρο και εξορίστηκε στη Γαύδο. Τον Ιούνιο του 1939 μεταφέρθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας.

Εκεί ο Άρης υπέγραψε την περίφημη δήλωση μετανοίας και αποποίησης του κομμουνισμού η οποία τον σημάδεψε στη υπόλοιπη ζωή του.

Για τις συνθήκες που τον οδήγησαν στην υπογραφή της δήλωσης πολλά έχουν γραφτεί μεταξύ των οποίων το ότι δεν άντεχε την απομόνωση και ήθελε να βγει έξω και να δράσει ή ότι ήταν εντολή του Νίκου Ζαχαριάδη που ήταν κρατούμενος στις ίδιες φυλακές ώστε να βγει έξω και να ανασυγκροτήσει το κόμμα το οποίο είχε χτυπηθεί από τους μηχανισμούς της δικτατορίας του Μεταξά και στις τάξεις του βρισκόταν μεγάλος αριθμός χαφιέδων.

Τελικά η πιο πειστική εκδοχή ύστερα από στοιχεία που πρόσφατα δημοσίευσε το ίδιο το ΚΚΕ είναι πως ο Άρης παραπλανήθηκε από τον Μιχάλη Τυριμό (μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ), ο οποίος είχε σπάσει (χωρίς ο Άρης να το γνωρίζει) και περάσει με το μέρος των διωκτικών αρχών. Ο Τυριμός επικαλέστηκε πως ήταν εντολή του Ζαχαριάδη να υπογράψει εικονική δήλωση μετανοίας, να βγει από τη φυλακή και να συμβάλει στην αναδιοργάνωση του κόμματος.

Την εξαπάτηση του Άρη την επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο Τυριμος στην ανάκριση που του έγινε χρόνια αργότερα όταν συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ ως συνεργάτης της Γκεστάπο.

Μετά την αποφυλάκιση του και αφού κατάλαβε πως η εντολή ήταν πλαστή και το κόμμα τον έθεσε στο περιθώριο σαν δηλωσία πέρασε πολύ δύσκολες μέρες.

Αυτό δεν τον εμπόδισε όμως να ασχοληθεί με την εξιχνίαση της υπόθεσης της προσωρινής διοίκησης και να αναδείξει τον προδοτικό της ρόλο. Προσωρινή Διοίκηση: Επρόκειτο για ένα όργανο της Ασφάλειας του Μανιαδάκη, που παρουσιαζόταν ως καθοδηγητικό όργανο του ΚΚΕ, εκδίδοντας ταυτόχρονα και πλαστό «Ριζοσπάστη». Έτσι, οι κομμουνιστές βρέθηκαν μπροστά σε δύο καθοδηγητικά όργανα και σε δύο «Ριζοσπάστες». Το ένα ήταν η λεγόμενη «Παλιά ΚΕ», συνέχεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, που αποτελούνταν από τίμια στελέχη του Κόμματος και που συνέχιζε να τυπώνει τον γνήσιο «Ριζοσπάστη». Το άλλο όργανο – στο οποίο είχαν εμπλακεί και τίμιοι κομμουνιστές, δίχως να το καταλαβαίνουν, φυσικά – είχε καθοδηγητικό νου τον Τυρίμο, δηλαδή τον Μανιαδάκη και τους ασφαλίτες Παξινό, Χαραλαμπίδη) Με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρέτησε σε μια μονάδα πυροβολαρχίας στο Μακεδονικό μέτωπο παίρνοντας το βαθμό του δεκανέα.

Με την κατάρρευση του μετώπου τον Απρίλη του 1941 και την εισβολή των Γερμανών επιστρέφει στην Αθήνα και έχοντας διαγνώσει τη νέα μορφή του αγώνα μιλάει από τις πρώτες μέρες για την ανάγκη συνέχισης του.

Στην ιστορία έχει μείνει η σύσκεψη των δώδεκα παλαιών κομμουνιστών στο αλσύλλιο της Καισαριανής όπου ο Άρης μίλησε στους παλιούς του συντρόφους με τα παρακάτω λόγια: — Την ιστορία δεν την δημιουργούν οι «ημίθεοι», αλλά οι πρωτοπόρες δυνάμεις του Έθνους.

Ο ίδιος ο λαός.

Εμείς και όλοι οι άλλοι, που θα ακολουθήσουν.

Θα οργανωθεί ο λαός.

Και θα ανασυντάξει όλες τις δυνάμεις του για να ορθωθεί το λαϊκό κίνημα.

Μην αμφιβάλλετε – προσθέτει – πως γρήγορα θα το σκάσουν και τα παλληκάρια του Κόμματος από τα ξερονήσια και τις φυλακές και θα βρεθούν στις πρώτες γραμμές του εθνικολαϊκού αγώνα, που θα αρχίσουμε» Στη συνέχεια ξανασυνδέεται με το ΚΚΕ στο οποίο παραδίδει έναν πολύγραφο τον οποίο είχε ΄΄δανειστεί΄΄ από ένα τυπογραφείο και ο οποίος φάνηκε πολύ χρήσιμος στις πρώτες μέρες της κατοχής. Το ΚΚΕ εκείνη την περίοδο έχει αρχίσει και αναδιοργανώνεται τα στελέχη του κόμματος έχουν δραπετεύσει από τις φυλακές και τις εξορίες και έχουν πέσει με τα μούτρα στη δουλειά για την ανασυγκρότηση του και την δημιουργία οργανώσεων για την πάλη για το ψωμί του λαού που υποφέρει κάτω από την Γερμανοϊταλική «μπότα». Την 1 Ιουλίου του 1941 συνέρχεται η 6η ολομέλεια της κεντρικής επιτροπής η οποία αποφασίζει μεταξύ άλλων την πάλη για το διώξιμο της Γερμανοιταλικής κατοχής και καλεί κόμματα και οργανώσεις να την ακολουθήσουν σε αυτό.

Ακόμα από τις 21 Μαΐου έχει ιδρυθεί η Εθνική Αλληλεγγύη, οργάνωση που φρόντισε άστεγους πεινασμένους δραπέτες , εξόριστους, φυλακισμένους, πυρόπληκτους από τους κατακτητές.

Οργάνωσε ιατρεία και νοσοκομεία.

Στις 16 Ιούλη θα ιδρυθεί το Εργατικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο που θα είναι ο προπομπός του ΕΑΜ και στις 27 Σεπτέμβρη του 1941 με πρωτοβουλία του ΚΚΕ θα ιδρυθεί το ΕΑΜ η οργάνωση που θα ψυχώσει και θα καθοδηγήσει το λαό στην πάλη ενάντια στους κατακτητές και τους συνεργάτες τους με στόχο μια λαοκρατική Ελλάδα.

Όλη αυτή την περίοδο ο Άρης που έχει ξανασυνδεθεί και συμμετέχει στην αναδιοργάνωση των μηχανισμών του κόμματος θέτει τις απόψεις του στο Πολιτικό Γραφείο πως ο ένοπλος αγώνας πρέπει να ξεκινήσει και να ενταθεί στα Ελληνικά βουνά. Το ΚΚΕ από την 8η ολομέλεια του το Γενάρη του 1942 έχει αποφασίσει πως κύρια μορφή πάλης πρέπει να είναι ο ένοπλος αγώνας (από τις 16 Φεβρουαρίου έχει ιδρύσει τον ΕΛΑΣ και έχει στείλει τον Άρη στη Ρούμελη και στη Θεσσαλία να διερευνήσει τις συνθήκες για την έναρξη του ένοπλου αγώνα). Έτσι το Μάρτη του 1942 θα του δώσει την εντολή για την έναρξη του αντάρτικου.

Η πρώτη επίσημη εμφάνιση του λαϊκού στρατού θα γίνει στην Δομνίστα της Ευρυτανίας στις 7 Ιουνίου του 1942 εκεί ο Άρης θα εκφωνήσει λόγο και μπροστά στους συγκινημένους κατοίκους του χωριού θα κηρύξει την επανάσταση ενάντια στους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Το νερό είχε ήδη μπει στο αυλάκι, ο ΕΛΑΣ θα γίνει ο μεγαλύτερος εθελοντικός στρατός της Ελληνικής ιστορίας και ένας από τους μεγαλύτερους αντάρτικους στρατούς στην Ευρώπη γράφοντας λαμπρές σελίδες λαϊκής δόξας, ένας λαογέννητος στρατός που κατάφερε να γίνει σάρκα από τη σάρκα του λαού μας.

Ο όρκος των μαχητών του ΕΛΑΣ που συντάχθηκε από τον ίδιο τον Άρη συμπυκνώνει όλες τις αξίες τα ιδανικά και τις προθέσεις των μαχητών του. «Εγώ παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη.

Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του Λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του». Ο Άρης σε όλη αυτή τη δίχρονη εποποιία του Ελληνικού λαού αναδείχτηκε σε ένα λαογέννητο ηγέτη που καθοδηγούσε το πιο τρανό δημιούργημα του λαού, τον ΕΛΑΣ.

Όλα αυτά όμως δεν έγιναν τυχαία και ο Άρης δεν αποτελεί παρθενογένεση. Ο Άρης άξιο τέκνο του ελληνικού λαού, γαλουχημένος με τις αρχές του Μαρξισμού – Λενινισμού ανδρώθηκε και αναδείχτηκε μέσα από τις γραμμές του επαναστατικού ΚΚΕ. Ο ΕΛΑΣ έφτασε την περίοδο της απελευθέρωσης να αριθμεί 70.000 μαχητές και άλλους 30.000 έφεδρους.

Αποτελώντας φόβητρο για τους εχθρούς του λαού ντόπιους και ξένους.

Αυτό θα το διακηρύξει και ο Άρης μέσα από τον ιστορικό λόγο που εκφώνησε στην απελευθέρωση της γενέτειρας του της Λαμίας λέγοντας ΄΄σεβόμαστε την λαϊκή θέληση και αν αυτή αμφισβητηθεί εμείς θα ξαναβγούμε στο βουνό ΄΄. Ο λόγος της Λαμίας παραμένει ένα πολιτικό κειμήλιο, επίκαιρος ακόμα και σήμερα. «Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια.

Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.

Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας.

Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.

Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; » Οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές είχαν όμως άλλα σχέδια δεν θα άφηναν το προτεκτοράτο που είχαν δημιουργήσει από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους να χαθεί έτσι εύκολα .Έχοντας φυσικά και την αμέριστη βοήθεια της δουλοπρεπούς παρασιτικής αστικής τάξης της χώρας.

Έπρεπε πάση θυσία για τους αποικιοκράτες και τους λακέδες τους να τσακιστεί το Εαμικό κίνημα το μόνο που ήταν ικανό να χαλάσει τα σχέδια τους. Ο Άρης έχοντας διαβλέψει τα σχέδια αυτά θα καλέσει τον Νοέμβριο του 1944 την περίφημη σύσκεψη των καπεταναίων στη Λαμία.

Εκεί θα προσπαθήσει να πείσει τους υπόλοιπους καπεταναίους του ΕΛΑΣ για την ανάγκη συνέχισης της ένοπλης δράσης, η προβοκατόρικη όμως στάση του Μάρκου Βαφειάδη καπετάνιου των μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ θα ΄΄τορπιλίσει΄΄ τη σύσκεψη.

Έτσι φτάνουμε στο Δεκέμβρη του 1944 και την ένοπλη αντίσταση του λαού της Αθήνας απέναντι στα Βρετανικά τανκς και τις στρατιές του Σκόμπι.

Πάρα την αντίσταση των 33 ημερών που έδωσε ο Αθηναϊκός λαός και ο ηρωικός ΕΛΑΣ της Αθήνας, η μάχη θα χαθεί.

Η ηγεσία του κόμματος υπό τους Σιάντο-Ιωαννίδη θα κάνει το τραγικό λάθος να μην κατεβάσει της μπαρουτοκαπνισμένες δυνάμεις του ΕΛΑΣ υπό τον Άρη και το Σαράφη στην πρωτεύουσα.

Έτσι θα οδηγηθούμε στη συμφωνία της Βάρκιζας το Φεβρουάριο του 1945 και την παράδοση των όπλων από τον ΕΛΑΣ. Ο Άρης αρχικά θα αρνηθεί να υπογράψει την αποστράτευση του ΕΛΑΣ κατηγορώντας τους Σιάντο-Ιωαννίδη για προδοσία.

Παρόλα αυτά και μετά τη δήλωση του Σαράφη ότι δεν θα υπογράψει ούτε αυτός αν δεν υπογράψει ο Άρης, θα πειθαρχήσει και θα την υπογράψει. Ο ΕΛΑΣ θα παραδώσει τα όπλα.

Αμέσως μετά την παράδοση των όπλων θα ξεκινήσουν διώξεις, φυλακίσεις και δολοφονίες μελών του κόμματος και του ΕΑΜ. Ο Σιάντος με τον Ιωαννίδη θα καλέσουν τον Άρη στην Αθήνα αλλά αυτός θα αρνηθεί.

Μετά από πολλές διαμάχες μεταξύ τους θα συμφωνήσουν να του δώσουν μια κομματική βεβαίωση με την οποία θα μπορεί να μεταβεί σαν αρχηγός του ΕΛΑΣ στις γειτονικές λαϊκές δημοκρατίες και να εκθέσει της απόψεις του περί συνέχισης του αγώνα. Ο Άρης εν αναμονή του χαρτιού θα φτάσει στα σύνορα με την Αλβανία αλλά το χαρτί δεν έχει σταλεί σε καμιά κομματική οργάνωση.

Τότε θα γυρίσει πίσω παίρνοντας την ανέλπιδη απόφαση να ξεκινήσει με τους λίγους πιστούς του αντάρτες καινούργιο αντάρτικο.Οι σχέσεις του Άρη με το κόμμα έχουν πλέον διαρραγεί οριστικά.

Θα ιδρύσει τον Νέο ΕΛΑΣ και θα πορευτεί στρατολογώντας μαχητές.

Η προσπάθεια αυτή χωρίς τη στήριξη του κόμματος δεν θα έχει καμία τύχη.

Αποσπάσματα εθνοφυλακής, παρακρατικοί και παλιοί Εδεσίτες των καταδιώκουν.

Το τμήμα του περνάει από μάχη σε μάχη.

Ο κλοιός θα στενέψει στο Μυριόφυλλο της Ηπείρου.

Εκεί το τμήμα του Άρη θα κυκλωθεί και στη χαράδρα του Φάγγου τραυματισμένος μην θέλοντας να τον πιάσουν ζωντανό θα δώσει τέλος στη ζωή του.

Το είχε πει άλλωστε: «Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν.

Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους.

Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει». Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν και παρέμεινε μέχρι και την τελευταία μέρα της ζωή του επαναστάτης κομμουνιστής, αδιάλλακτος εχθρός των ξένων ιμπεριαλιστών και των ντόπιων λακέδων τους.

Γι αυτό αγαπήθηκε και δοξάστηκε από τον Ελληνικό λαό.

Δοσμένος ολοκληρωτικά στον αγώνα για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ.

Με τα προτάγματα αυτά και με αγώνα για να γίνει ΄΄Ο ΛΑΟΣ ΑΦΕΝΤΗΣ ΚΑΙ ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΄΄ οφείλουμε οι σημερινοί αγωνιστές και αγωνίστριες να τιμούμε την μνήμη του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους