Η συγκεκριμένη φωτογραφία, που εμφανίζεται για πρώτη φορά («Οπισθοπρόοδος», σελ. 476), αποτυπώνει ίσως την πιο θρασύτατη ιδέα που έχει προκύψει σε αυτή τη χώρα, αν και ο ανταγωνισμός παραδοσιακά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 1882 ένας επενδυτής είχε τη φαεινή ιδέα να φέρει τη θάλασσα στην Αθήνα οπότε και έφτιαξε πίσω από τον ναό του Ολυμπίου Διός δύο πισίνες (μία για κάθε φύλο) που συνδεόντουσαν μέσω αγωγών με τη θάλασσα του Φαλήρου.

Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας είχαν ενθουσιαστεί με το σχέδιο και συνέρρεαν έναντι εισιτηρίου για να γευτούν τη δροσερή εμπειρία.

Σύντομα όμως το ζήτημα της υγιεινής άρχισε να συζητιέται καθώς διάφορα παράξενα ζωύφια, μικροοργανισμοί και είδη του φυτικού βασιλείου είχαν εμφανιστεί.

Το νερό της αστικής θάλασσας είχε αλλάξει χρώμα και οσμή.

Ο ενθουσιασμός των Αθηναίων κόπασε.

Το ξέσπασμα της επιδημίας τύφου στην πόλη αποτέλεσε και την ταφόπλακα του εγχειρήματος.

Άλλωστε, στη φωτογραφία (1889) οι πισίνες είναι εμφανώς εγκαταλελειμμένες.

Κοιτώντας τις εγκαταστάσεις να μοιάζουν σαν γιγαντιαίοι τάφοι που χάσκουν, και μάλιστα δίπλα σε έναν δισχιλιετή ναό, παραπέμπουν σε σύμβολα αλαζονείας.

Το μυαλό μου ξάφνου διακτινίζεται στο παρόν και στο επενδυτικό τσιμπούσι στο Ελληνικό, στα υπέρβαρα αναπτυξιακά έργα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στον Ελαιώνα της Αθήνας, στις ανίερες φωτοβολταϊκές θάλασσες της επαρχίας, στις χιλιάδες πισίνες των άνυδρων νησιών του Αιγαίου, στα στροβιλιζόμενα ξυράφια των κορυφογραμμών σε όλο το μήκος της Ελλάδας.

Η λίστα ατελείωτη απ’ άκρη σ’ άκρη.

Κάποτε όμως θα έρθει η στιγμή, και θα είναι ιδιαιτέρως βίαιη, που η έννοια της καπιταλιστικής πρόοδου θα γίνει κατανοητή ως ψύχωση, που επέφερε μια ακραία πνευματική φτώχεια ενώ ο ασύδοτος τεχνολογικός θρίαμβος θα οριστεί ως αυτό ακριβώς που είναι: μια τεράστια υποβάθμιση της αληθούς ζωής.

Μέχρι τότε θα συνεχίσουμε να κολυμπάμε στον μολυσμένο ονειρόκοσμο, πιστεύοντας πως εξελισσόμαστε ραγδαία προς τα εμπρός αλλά απλώς βιώνουμε την κόλαση της επανάληψης: Το γεγονός πως σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά, στο ίδιο σημείο στέκει και πάλι ένα εγκαταλελειμμένο κολυμβητήριο αναδεικνύει τη στοιχειωμένη μας μοίρα. Καλό και απέριττο καλοκαίρι!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους