Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξέρεις, όταν ξεκινάμε να διδάσκουμε, αγαπάμε περισσότερο την ιδέα του παιδιού παρά τα πραγματικά παιδιά.

Αγαπάμε το χαμογελαστό παιδί, το έξυπνο παιδί, το συνεργάσιμο παιδί.

Μετά όμως συναντάμε το παιδί που κλαίει, που κρέμεται από τη μαμά του, που αργεί να μάθει, που μας εκνευρίζει.

Το χαμογελαστό και συνεργάσιμο παιδί είναι εύκολο να το αγαπήσεις.

Σου δίνει αμέσως κάτι πίσω.

Σε κάνει να νιώθεις #καλός_δάσκαλος.

Το παιδί όμως που κλαίει, που αντιστέκεται, που αργεί να μάθει ή που κουβαλά δυσκολίες από το σπίτι, συνήθως μας θυμώνει, μας κουράζει, μας απογοητεύει.

Κι εκεί αρχίζει η πραγματική εκπαίδευση του δασκάλου.

Αρχικά πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί κάποια παιδιά μας δυσκολεύουν τόσο.

Πολλές φορές μας δείχνουν κάτι και για εμάς τους ίδιους. ❤️Το παιδί που κρέμεται συνεχώς από τη μαμά του μπορεί να μας δείχνει πόσο δύσκολα ανεχόμαστε την εξάρτηση ή την #αδυναμία. 💚Το παιδί που αργεί να μάθει μπορεί να μας δείχνει πόσο #ανυπόμονοι είμαστε όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται με τον δικό μας ρυθμό. 💛Το παιδί που διακόπτει συνεχώς μπορεί να μας δείχνει πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε για #έλεγχο. 💙Το παιδί που αμφισβητεί τα πάντα μπορεί να μας δείχνει πόσο άβολα νιώθουμε όταν αμφισβητείται η #αυθεντία μας. 🧡Το παιδί που κλαίει εύκολα μπορεί να μας δείχνει πόσο δύσκολα διαχειριζόμαστε τα #συναισθήματα των άλλων ή ακόμη και τα δικά μας. 🩵Το παιδί που δεν προσπαθεί καθόλου μπορεί να μας θυμίζει ένα κομμάτι του εαυτού μας που κάποτε #τα_παράτησε και δεν θέλουμε να το ξαναδούμε.

Το πιο περίεργο είναι πως τις πιο πολλές φορές δεν θυμώνουμε με το ίδιο το παιδί, αλλά με αυτό που ξυπνάει μέσα μας.

Γι' αυτό δύο δάσκαλοι μπορούν να έχουν εντελώς διαφορετική αντίδραση... στο ίδιο παιδί.

Ο ένας να το βρίσκει γλυκύτατο κι ο άλλος να μην το αντέχει.

Το παιδί πάντως είναι το ίδιο.

Αυτό που αλλάζει είναι Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑ ο κάθε ενήλικας.

Και κάτι ακόμη.

Ο δάσκαλος δεν χρειάζεται να είναι ήρωας.

Δεν χρειάζεται να σώζει τους πάντες, ούτε να δίνει συνεχώς μέχρι να αδειάσει.

Είναι φυσιολογικό να χαίρεται όταν ένα παιδί τον εμπιστεύεται, όταν τον αγκαλιάζει, όταν προοδεύει, όταν του δείχνει αγάπη.

Αυτά είναι πολύτιμα δώρα που παίρνουμε από τη δουλειά μας.

Το σημαντικό είναι να μην αγαπάμε μόνο τα παιδιά που μας κάνουν να νιώθουμε επιτυχημένοι.

Γιατί τότε δεν αγαπάμε πραγματικά το παιδί.

Αγαπάμε κυρίως το... συναίσθημα που μας δημιουργεί.

Μέσα σε κάθε #σχέση υπάρχουν πάντα δύο άνθρωποι.

Και πολλές φορές το παιδί που μας δυσκολεύει περισσότερο δεν αποκαλύπτει μόνο τον χαρακτήρα του, αποκαλύπτει και τον δικό μας.

Μπαίνεις στην τάξη νομίζοντας ότι θα διδάξεις παιδιά και κάποια μέρα συνειδητοποιείς ότι τα παιδιά σε διδάσκουν κι εκείνα... Ο καλός δάσκαλος δεν έχει ανάγκη να τον θαυμάζουν όλοι, να τον αγαπούν όλοι ή να τον επιβεβαιώνουν συνεχώς.

Χαίρεται όταν συμβαίνει, αλλά δεν εξαρτάται από αυτό.

Και κάτι που προσπαθώ να μην ξεχνώ να λέω κυρίως στους καινούριους συναδέλφους.

Δεν χρειάζεται να είμαστε από την αρχή ο δάσκαλος που θέλουμε να γίνουμε.

Κανείς δεν ξεκινά έτσι.

Οι περισσότεροι γινόμαστε δάσκαλοι σιγά σιγά, μέσα από τα παιδιά που μας δυσκολεύουν περισσότερο.

Αυτά κυρίως είναι οι μεγαλύτεροι δάσκαλοί μας.

Συνήθως πιστεύουμε ότι η εμπειρία μάς κάνει καλύτερους επειδή μαθαίνουμε περισσότερες τεχνικές, παιχνίδια, δραστηριότητες ή τρόπους διδασκαλίας.

Αλλά αυτό είναι μόνο η μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή είναι ότι με τα χρόνια δεν αλλάζουν μόνο οι τεχνικές μας. ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ.

Ο δάσκαλος των 25 ετών και ο δάσκαλος των 50 συχνά χρησιμοποιούν παρόμοια βιβλία, παρόμοιες ασκήσεις και παρόμοιες μεθόδους.

Αυτό που αλλάζει είναι η #ματιά.

Το παιδί που κάποτε μας εκνεύριζε, τώρα δεν προσπαθούμε να το "διορθώσουμε" γιατί το καταλαβαίνουμε.

Το παιδί που κάποτε χαρακτήριζαμε τεμπέλη, τώρα αναρωτιόμαστε τι κουβαλάει.

Το παιδί που κάποτε προσπαθούσαμε να αλλάξουμε, τώρα προσπαθούμε πρώτα να το γνωρίσουμε.

Γι' αυτό μερικοί από τους καλύτερους δασκάλους που έχω γνωρίσει δεν ήταν απαραίτητα οι πιο χαρισματικοί, αλλά εκείνοι που ΑΦΗΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑΞΟΥΝ.

Η πραγματική #εμπειρία δεν είναι τα χρόνια που περνούν.

Είναι τα παιδιά που μας μεταμορφώνουν όσο περνούν τα χρόνια.

Δεν είναι όμως όλα τα προβλήματα για να τα λύσουμε και πολλές φορές το ξεχνάμε.

Πολλοί δάσκαλοι πιστεύουν ότι αν αγαπήσουν αρκετά ένα παιδί, θα το σώσουν, θα το κάνουν να διαβάσει, θα το κάνουν να πιστέψει στον εαυτό του, θα το κάνουν να αλλάξει.

Κι όταν αυτό δεν συμβαίνει, νιώθουν αποτυχία.

Με τα χρόνια όμως ανακαλύπτεις πως η δουλειά του δασκάλου δεν είναι να αλλάζει τα παιδιά, αλλά να τους προσφέρει τις #συνθήκες μέσα στις οποίες μπορούν να αλλάξουν. 🔥Κάποια παιδιά θα ανθίσουν αμέσως. 🔥Κάποια μετά από χρόνια. 🔥Κάποια ίσως θυμηθούν μια κουβέντα σου όταν γίνουν τριάντα ετών. 💥Και κάποια μπορεί να μη μάθεις ποτέ τι απέγιναν.

Στην αρχή της καριέρας μας μετράμε την επιτυχία με αυτά που αλλάξαμε.

Αργότερα αρχίζουμε να τη μετράμε με αυτά που φυτέψαμε.

Δεν ξέρω αν το έχετε ποτέ σκεφτεί αλλά οι περισσότεροι δάσκαλοι δεν βλέπουμε ποτέ ολόκληρο τον καρπό της δουλειάς μας.

Φυτεύουμε δέντρα κάτω από τη σκιά των οποίων θα καθίσουν άλλοι άνθρωποι που δε θα ακούσουμε γι' αυτούς ποτέ... Κάποτε νόμιζα ότι η δουλειά μου είναι να βρίσκω τον καλύτερο τρόπο να διδάσκω τα παιδιά.

Σήμερα νομίζω ότι η δουλειά μου είναι να αφήσω τα παιδιά να με διδάξουν πώς να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους