Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Σίγουρα βλέπουμε τη γέννηση ενός διεθνούς κινήματος για τη φορολόγηση των υπερπλουσίων, από τον Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη μέχρι τον Λούλα στη Βραζιλία και τον Πολάνσκι στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ξεκίνησε το 2024, όταν η ομάδα του G20, υπό την προεδρία της Βραζιλίας, έθεσε αυτό το ζήτημα στην ημερήσια διάταξή της.

Συνεχίστηκε πέρυσι όταν η γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε την πρόταση για ελάχιστο φόρο 2% για τους υπερπλουσίους.

Και θα συνεχίσει να κερδίζει έδαφος τους επόμενους μήνες και χρόνια, επειδή η άνοδος του πλούτου και της δύναμης των υπερπλουσίων είναι ένα από τα πιο πιεστικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα», λέει στην «Κ» ο Γάλλος οικονομολόγος Γκαμπριέλ Ζουκμάν, εμπνευστής του ομώνυμου φόρου (ύψους 2% επί της καθαρής περιουσίας των υπερπλουσίων), που επηρέασε πολλούς πολιτικούς σε όλο τον κόσμο.

Το βιβλίο του «Οι δισεκατομμυριούχοι δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος, εμείς όμως μπορούμε να τους σταματήσουμε» κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά.

Σε ερώτηση της «Κ» για το ίδιο θέμα, ο Γάλλος συνάδελφός του Τομά Πικετί, συγγραφέας του «Κεφαλαίου στον 21ο αιώνα» (εκδ.

Πόλις, 2014), παραπέμπει στην «Εκθεση για την Παγκόσμια Δικαιοσύνη». Την εκπόνησε από κοινού με 200 διεθνείς ερευνητές και, μεταξύ άλλων, θεωρεί εφικτή την καθιέρωση ενός μέσου μηνιαίου κατά κεφαλήν εισοδήματος της τάξης των 5.000 ευρώ σε ολόκληρο τον κόσμο έως το τέλος του αιώνα. «Ταιριάζει απολύτως με αυτό το κίνημα, που έχει στόχο την οικονομική δικαιοσύνη και τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, ενώ ταυτόχρονα απομακρύνεται από ζητήματα ταυτότητας.

Υπάρχει όντως μια τάση, και είναι πολύ θετική εξέλιξη: ο μόνος τρόπος για να καταπολεμήσουμε τους “τεχνο-εθνικιστές” (σ.σ.: ορισμός του Αμερικανού συγγραφέα Αλεξ Κάπρι για όσους υποστηρίζουν το δόγμα ότι η τεχνολογική υπεροχή ενός κράτους συνδέεται με την εθνική ασφάλεια, την ευημερία και την κοινωνική συνοχή του) είναι να προτείνουμε ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης και μια οικονομική πλατφόρμα που προσφέρει υψηλότερη ευημερία για όλους», επισημαίνει στην «Κ». Πικετί και Ζουκμάν αποτελούν τους γκουρού των νέων σοσιαλιστών, αφού αμφότεροι οι Γάλλοι οικονομολόγοι δεν περιορίζονται στην ανάδειξη των ανισοτήτων, αλλά παρουσιάζουν απτές, αν και κατά πολλούς συναδέλφους τους μη ρεαλιστικές, προτάσεις για τη γεφύρωσή τους. «Η φορολόγηση των πλουσίων είναι ένα σημαντικό μέρος (σ.σ.: αυτής της συζήτησης), αλλά το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο από το να κάνουμε τους πλούσιους να πληρώσουν το δίκαιο μερίδιό τους.

Αυτή είναι μια παλιά ατζέντα από πολλές απόψεις.

Το ζητούμενο είναι μια αντιφασιστική οικονομία που εμποδίζει την άνοδο της Ακροδεξιάς, αναλαμβάνοντας τη δέσμευση ότι οι δημοκρατίες μπορούν να εγγυηθούν μια βιώσιμη ζωή για όλους, διασφαλίζοντας μια προσιτή καθημερινότητα καθώς και την προμήθεια βασικών αγαθών.

Εχω πρωτοστατήσει σε αυτήν την προσέγγιση εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά το κίνημα έχει γιγαντωθεί επειδή οι καιροί μας απαιτούν αυτήν την αλλαγή», υπογραμμίζει στην «Κ» η Ιζαμπέλα Βέμπερ, Γερμανίδα οικονομολόγος και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στο Αμχερστ.

Το 2021 είχε προκαλέσει σάλο όταν δημοσίευσε άρθρο στον Guardian, με το οποίο ζητούσε κρατικό έλεγχο των τιμών για να συγκρατηθεί ο πληθωρισμός, όπως συνέβη στις ΗΠΑ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, επηρεάζοντας την πολιτική στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Σήμερα είναι σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης στο πλευρό του σοσιαλδημοκράτη αντικαγκελαρίου Λαρς Κλινγκμπάιλ με αντικείμενο τη μεταρρύθμιση του φρένου χρέους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους