Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λένε πως η θάλασσα έχει ψυχή κι όταν τη νύχτα το φεγγάρι λούζει τα νερά, μπορείς να την ακούσεις.

Ψιθυρίζει με λέξεις αρχαίες, ύμνους χαμένους σαν θησαυρούς στον πάτο των βυθών.

Άλλοτε ήσυχη σαν πρωινή μπουνάτσα στο καστρινό λιμάνι, με φλόκους να κοιμούνται, σκοινιά δεμένα στους δέτες και πανιά διπλωμένα σαν παλιές υποσχέσεις.

Κι άλλοτε θεριό ξεσπασμένο, τραμουντάνα θεοκατάρατη, που σπάει τραμπάκουλα, σηκώνει αφρούς και ξεριζώνει κάβους, ρίζες ναυτικών ονείρων.

Τη μια, λεν, την είδαν να σέρνει το κύμα σαν σάριο σε χορό, με βήμα απαλό και μυστήριο, σαν γοργόνα ντυμένη με κοράλλια, ρουμπίνια και μαργαριτάρια.

Την άλλη, την είδαν αγριεμένη να χτυπά τις πλώρες και να καταπίνει μαούνες μες στη μαύρη της οργή.

Περνούν τα χρόνια, περνούν γενιές ναυτικών κι όποιος επιστρέφει απ’ την αρμύρα κουβαλά στα μάτια του βυθούς.

Καραβίδες μεγάλες, σαν αλάργινες σκιές, τρυπώνουν στα ρηχά και στις σπηλιές του πελάγους.

Μα δεν είναι απλές καραβίδες, λεν.

Είναι φύλακες αρχαίων μυστικών, ψυχές πνιγμένων καραβιών που δεν ξέχασαν τον δρόμο.

Κι όταν πέσει ο μαΐστρος και η δύση βαφτεί μωβ, βγαίνει το τραγούδι του γέρου σκαριού, βαρκαρόλα για τα καΐκια που δεν γύρισαν ποτέ, για τα λιμάνια που περίμεναν άδικα με τα φανάρια τους αναμμένα ως το πρωί.

Η θάλασσα, αδερφέ, δεν ξεχνά.

Μα ούτε και χαρίζεται.

Είναι μάνα και θεριό μαζί, δασκάλα και τιμωρός, ακριβοδίκαιη.

Γι’ αυτό και οι παλιοί, πριν ανοίξουν πανιά, φιλούσαν το κατάστρωμα και σιγοψιθύριζαν: «Άγιε Νικόλα, φύλαγέ μας· κι εσύ, γοργόνα, μη μας πλανέψεις». Κι έτσι πάει ο θρύλος της, σαν κύμα που γλείφει τον βράχο και ποτέ δεν κουράζεται, σαν ιστορία που λες στα εγγόνια σου κι εκείνα την κρατούν σαν φυλαχτό από κοράλλι και άρμη.

Η θάλασσα, σαν τη ζωή, δεν θέλει να την πάρεις αψήφιστα.

Θέλει μέτρο, σεβασμό και νου καθαρό.

Με ταπεινότητα να βγεις στα βαθιά, πριν σε κουρσέψει, πριν σε δοκιμάσει.

Ακούει τις προσευχές των ναυτικών, καθώς τα πρόσωπά τους, σκασμένα απ’ τον ήλιο και την αρμύρα, μοιάζουν με βράχια που άντεξαν καιρούς.

Της θυμίζουν κοχύλια του βυθού, πείνες, ναυάγια και κοραλλένιους τάφους.

Είναι μάνα κι αν τη νοιαστείς με τρυφερότητα, θα σε νανουρίσει με χάδια αφρισμένα.

Μα αν της φερθείς με ύβρη κι αλαζονεία, καλύτερα να μη μάθεις ποτέ τι σε περιμένει.

Γιατί η θάλασσα, όπως κι η ζωή, δεν συγχωρεί εκείνον που ξέχασε να φοβηθεί, ούτε εκείνον που μπήκε στα νερά της χωρίς ψυχή να ταξιδέψει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους