Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία του Ευαγόρα Παπαχριστοφόρου είναι γεμάτη από αγωνιστικό πάθος, παράτολμες αποδράσεις, αλλά και το πιο πικρό πρόσωπο της προδοσίας.

Ένας 20χρονος ηλεκτροτεχνίτης από τον Κάτω Αμίαντο, που εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο καταζητούμενα και ικανά στελέχη του αγώνα στις περιοχές της Πιτσιλιάς και της Σολέας. ​Ο Ευαγόρας βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στην πρώτη γραμμή, συμμετέχοντας σε ιστορικές επιχειρήσεις και βοηθώντας καθοριστικά στην ασφαλή διαφυγή της ηγεσίας της Οργάνωσης προς τα Σπήλια. Τον Ιανουάριο του 1956 συνελήφθη, αλλά οι δοκιμασίες δεν λύγισαν το φρόνημά του. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, πέτυχε το ακατόρθωτο: δραπέτευσε από τα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς μαζί με άλλους έξι συναγωνιστές του και βγήκε αμέσως στο βουνό, ενώνοντας τις δυνάμεις του με τις αντάρτικες ομάδες της Πιτσιλιάς.

Έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη των συμπολεμιστών του, ο Ευαγόρας ανέλαβε υπεύθυνες θέσεις, επέζησε από σκληρές συγκρούσεις και τον Μάιο του 1957 έλαβε εντολή να οργανώσει μια νέα ανταρτική ομάδα στην περιοχή της Σολέας, στήνοντας το κρησφύγετό του κοντά στη Γαλάτα. ​ Η μοίρα του όμως γράφτηκε με τον πιο σκληρό τρόπο μέσα στο ίδιο του το καταφύγιο.

Στις 8 Οκτωβρίου 1957, ο Ευαγόρας Παπαχριστοφόρου χάνει τη ζωή του από ενέργεια ενός ανθρώπου που βρισκόταν μέσα στην ομάδα του, ο οποίος αμέσως μετά στράφηκε και εναντίον του τροφοδότη και εξαδέλφου του Ευαγόρα, Χρύσανθου Μυλωνά. ​Η είδηση συγκλόνισε το νησί.

Η κηδεία του νεαρού αντάρτη πήρε τη μορφή εθνικού προσκυνήματος.

Οι αρχές δεν επέτρεψαν ούτε στον ιερέα πατέρα του, που βρισκόταν υπό κράτηση, να παραστεί για το τελευταίο αντίο.

Αυτή η απόφαση πυροδότησε ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης και έντονων διαμαρτυριών μέσα στα ίδια τα κρατητήρια, αποδεικνύοντας πόσο βαθιά είχε αγγίξει τον κόσμο η θυσία του 20χρονου παλικαριού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους