Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πιστεύω πραγματικά πως ακόμη πιο πολύ απ ότι τα Χριστούγεννα, το Μουντιάλ είναι μια γιορτή για τα παιδιά.

Γι αυτό και άλλωστε για πολλούς ανθρώπους το Μουντιάλ σημαίνει νοσταλγία.

Η μαγεία του βασίζεται περισσότερο στο παρελθόν, παρά στο σήμερα.

Από το 1982 που εμφανίσθηκαν οι έγχρωμες τηλεοράσεις και ο εκφωνητής έλεγε: "Η ομάδα με τα σκούρα σορτσάκια, για όσους έχετε ασπρόμαυρους δέκτες", στα παιδικά μάτια αυτοί οι γίγαντες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου με τα εξωτικά ονόματα, ήταν μια όαση στην μιζέρια μιας Ελλάδας που άλλαζε σιγά σιγά με τα πρώτα χρόνια του Πασοκ. Νοσταλγία.

Νοσταλγία για το ίδιο το άθλημα, που μακριά από την παγκοσμιοποίηση, η κάθε χώρα έπαιζε το δικό της ποδόσφαιρο.

Οι χορευτές Βραζιλιάνοι, οι ήρωες Αργεντίνοι, οι Σαμπανιζέ Γάλλοι, οι αμυντικοί βράχοι Ιταλοί και οι ακούραστοι εργάτες Γερμανοί, σε κάθε αγώνα έδειχναν τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την μπάλα.

Νοσταλγία και για όλα τα παρελκόμενα του Μουντιάλ.

Τα σιδερότυπα από το "Αγόρι", το γεγονός πως στην επαρχία δεν υπήρχαν Πανίνι που μύριζαν σαν Ντίσνεηλαντ, αλλά "Τύχες" που μύριζαν σαν Κτελ και που αντί για τον Σώκρατες και τον Μπουντραγκένιο σου τύχαινε ο Αρμόδωρος και ο Τάκης ο Περσίας.

Τα φελιζόλ των ομάδων Σουμπουτέο, οι προσωπικότητες των εκφωνητών που έφερναν από ρίγος μέχρι γέλια, ακόμη και τα καρπούζια είχαν διαφορετική γεύση το 82. Το Μουντιάλ, ήταν μια απίστευτη τύχη.

Τα σχολεία είχαν κλείσει, σε περίμεναν τρεις μήνες διακοπές, που τότε τρεις μήνες ισοδυναμούσαν σε δύο χρόνια σημερινής διάρκειας, η μητέρα και ο πατέρας που ζούσαν κι εσύ που έστηνες το δικό σου Σαντιάγκο Μπερναμπέου στην αλάνα πίσω από την οικοδομή φορώντας Κορίνα και Αλυσίδα Ελβιέλα σουτάροντας δερμάτινες μπάλες Ελληνικής κατασκευής, γδαρμένες και παραμορφωμένες, αλλά πάντοτε αντικείμενα λατρείας.

Το κλάμα όταν αποκλείστηκε η Βραζιλία από τους Γάλλους στα πέναλντι το 86, ο αριστεροπόδαρος Σόρεν Λέρμπι της Δανίας, που δεν υπήρχε σπήκερ που να λέει το όνομα του χωρίς να αναφέρει πρώτα πως ήταν αριστεροπόδαρος με αποτέλεσμα στα 11 σου για δύο πράγματα να είσαι σίγουρος στην ζωή, πως Π= 3,14 και πως ο Λέρμπι ήταν αριστεροπόδαρος. Ο Ρινάτ Ντασάεφ, που όλοι στο σχολείο έλεγαν πως ήταν ο καλύτερος τερματοφύλακας του κόσμου, οπότε τον φανταζόσουν να αποκρούει εξωγήινους πλανήτες στο διάστημα, ο Καρλ Χαινς Ρουμενίγκε που έλεγες το όνομα του και ένιωθες πως έμαθες Γερμανικά και ο Ντιέγκο που δεν χρειαζόταν να ακούς τι λένε οι άλλοι γι αυτόν, αλλά μαγευόσουν μόνο και μόνο που τον έβλεπες να περπατάει ανήκουν πλέον στο παρελθόν.

Ίσως πολλοί από εμάς να χαιρόμαστε για κάθε Μουντιάλ που έρχεται, όχι για το θέαμα που θα δούμε, αλλά γιατί συμβολίζει το τελευταίο τρένο που είναι ικανό να σε γυρίσει πίσω. Τότε που είχες όλο τον κόσμο μπροστά σου, στρόγγυλο. Σαν μπάλα. __ Κείμενο: Dimitris Duramanis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους