Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πάει κι' ο David Hockney, άλλος μύθος της ζωγραφικής του 20ου, αλλά και του 21ου αιώνα, μια που παρέμεινε ενεργός μέχρι τα 89 του που έφυγε.

Χάρη στον David Hockney αγάπησα τόσο πολύ τις πισίνες, την ακινησία του νερού, μ'αυτό το σχεδόν φωσφωριζέ artificielle γαλάζιο, μια αναπάντεχη όαση στα ανθρώπινα μέτρα ανάμεσα στο μπετόν και με απενοχοποίσε έτσι, που δεν μου άρεσε να ζωγραφίζω θάλασσες, όπως νόμιζα ότι όφειλα καθότι γεννημένη και μεγαλωμένη στην Μεσόγειο . Όλα αυτά έγιναν πολύ νωρίς, στην κρίσιμη ηλικία που μπαίνουμε στην εφηβεία και αποφασίζουμε τι μας αρέσει και τι δεν μας αρέσει, έτσι απλά, χωρίς αιτιολογίες, τι αγαπάμε με πάθος και προς τα πού βαδίζουμε.

Όταν πρωτοείδα λοιπόν τη σειρά των splash μαγεύτηκα και άρχισα να τον ακολουθώ - όχι, στο Instagram βέβαια, στα mid 70s τα social media δεν είχαν υπονοηθεί ούτε καν ως επιστημονική φαντασία - αλλά στα βιβλία που ήταν τα πάντα: τα μάτια μας στον κόσμο, τ'αυτιά μας, το μυαλό μας.

Άνοιγες ένα βιβλίο τέχνης και μεταφερώσουν αυτομάτως σ' αυτήν τη γοητευτική ραθυμία της Καλιφόρνια, μέσα από το βλέμμα ενός Εγγλέζου με στρογγυλά γυαλιά που κατέγραφε τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο, ή στο Γκραν Κάνυον.

Το εμβληματικό αυτό έργο το είδα σχεδόν σε φυσικό μέγεθος, σε μια retrospective του Hockney στο Μπομπούρ, στο Παρίσι, στο τέλος του περασμένου αιώνα και εκεί κατάλαβα ότι ο Χόκνεϊ πειραματιζόταν πάντα με την 3η διάσταση κι' ότι δεν θα υπάκουε ποτέ στα περιορισμένα όρια του χαρτιού ή του τελάρου.

Πιστεύω πως όλοι αυτοί οι σπουδαίοι καλλιτέχνες που μας καθόρισαν αποτελούν ένα είδος ευρύτερης οικογένειας, εξίσου απαραίτητης με τη βιολογική μας. #davidhockney

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους