Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα από τα χειρότερα πράγματα που έφερε η επανάσταση (το λες και νόσος) του διαδικτύου, και η μεταφορά της ειδησεογραφίας από την εφημερίδα και το χαρτί, στην ψηφιακή μορφή των ιστοσελίδων, είναι ότι κατέστρεφε κυριολεκτικά την ποιότητα των κειμένων στα άρθρα αλλά και ως ένα βαθμό την συνολική ποιότητα που μπορεί να είχε ως ένα βαθμό η δημοσιογραφία εκείνης της εποχής.

Λέω ως ένα βαθμό γιατί οι παλιοί μπορούμε ακόμα να θυμόμαστε τα χάλια εφημερίδων της εποχής που ζούσαν μόνο για ξεφτιλίζουν ανθρώπους και καταστάσεις, απλά τότε ήταν η μειονότητα, τώρα είναι η πλειοψηφία.

Όταν ακόμα οι εφημερίδες μεσουρανούσαν, για να φτάσει κάποια στιγμή τα ξημερώματα το υλικό της επόμενης μέρας στο σημείο να πάει στο τυπογραφείο, είχε ελεγχθεί από δεκάδες μάτια, ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να είναι όλοι σίγουροι ότι και η τελευταία λέξη, τελεία, παράγραφος, φωτογραφία, ήταν σωστή, εκεί που έπρεπε, όπως έπρεπε, Γιατί τα γραπτά μένουν και επειδή από την ώρα που θα τυπωνόταν δεν υπήρχε περιθώριο για διορθώσεις, όλα έπρεπε να είναι τέλεια για να μην γίνεις ρεζίλι το επόμενο πρωί στα περίπτερα όλης της χώρας.

Όχι ότι τότε δεν γινόταν λάθη, απλά ήταν σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με τη σημερινή αηδία που υπάρχει στις ιστοσελίδες του διαδικτύου.

Σήμερα δεν μπορείς να βρεις άρθρο, (ο Θεός να το κάνει άρθρο) που να μην έχει ορθογραφικά, συντακτικά και νοηματικά λάθη.

Ξεκινάς να διαβάζεις και δεν πιστεύεις στα μάτια σου από τις αρλούμπες.

Υπάρχουν φορές που ολόκληρα τμήματα του άρθρου επαναλαμβάνονται.

Που λέξεις λείπουν, που φράσεις κόβονται ξαφνικά χωρίς να ολοκληρώνονται ποτέ.

Και γίνεται όλο και χειρότερο.

Ειδικά από τότε που μπήκε αυτή η χαζή τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλείο, νομίζεις ότι διαβάζεις κείμενα από παιδάκια του δημοτικού.

Όμως δεν τα γράφουν παιδιά του δημοτικού.

Τα γράφουν δημοσιογράφοι, υποτίθεται.

Οι οποίοι αναρωτιέμαι αν ντρέπονται καθόλου για την ποιότητα αυτών των κειμένων.

Δεν αναρωτιέμαι αν τα διαβάζουν δεύτερη φορά πριν τα ανεβάσουν.

Είμαι σίγουρος ότι δεν τα διαβάζουν γιατί τις περισσότερες φορές δεν τους δίνουν τον απαραίτητο χρόνο.

Στόχος είναι η παραγωγή.

Όσο περισσότερα τόσο καλύτερα.

Το έχουμε πει, δεν απευθύνονται σε αναγνώστες αλλά σε πελάτες που πρέπει να τους κρατάς πάνω από μία οθόνη με μία ροή ειδήσεων, ακόμα κι αν δεν τηρούν τους όρους που απαιτούνται για να ορίζονται ως ειδήσεις.

Άλλες φορές ίσως να μην τα διαβάζουν γιατί ποιο το νόημα.

Όταν η δουλειά για τους συντάκτες ροής στις ιστοσελίδες έχει μετατραπεί σε ένα κόψε ράψε και αντιγραφή ειδήσεων από τα πρακτορεία ή άλλες ιστοσελίδες ή αναπαραγωγή ρεπορτάζ από την τηλεόραση και σε έχουν κάνει μία μηχανή που απλά γράφει μηχανικά, ποιος να έχει διάθεση για δημιουργική γραφή ή ποιος να κάτσει σοβαρά να ασχοληθεί για την ποιότητα της δουλειάς του.

Η δημοσιογραφία ειδικά στο διαδίκτυο ζει τις χειρότερες στιγμές της.

Στην πραγματικότητα σχεδόν δεν υπάρχει.

Αυτό που υπάρχει είναι η προπαγάνδα, το κυνήγι του trend, του like, των views.

Ζούμε στην εποχή του reel του επόμενου μισάωρου.

Σημασία έχει το ποιος θα προκαλέσει και θα σοκάρει περισσότερο το κοινό με ένα βίντεο, μία βλακεία που θα δείξει ή θα πει και ένα πιασάρικο τίτλο.

Τίτλο που πολλές φορές θα ξεκινά με τη τις λέξεις: «Σοκ», «Συναγερμός», «Έκτακτο», «Συμβαίνει τώρα», «Δείτε το» ή «Αποκλειστικό» και θα ακολουθεί τις περισσότερες φορές μία κοινή βλακεία είδησης που δεν ενδιαφέρει κανέναν ούτε αυτόν που τη γράφει, ούτε αυτόν που τη διαβάζει, ούτε αυτόν στον οποίο αναφέρεται.

Και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν νοιάζεται.

Όλη αυτή η δημοσιογραφική και αισθητική κατάντια στην είδηση είναι πλέον κανονικότητα.

Άθλιες ειδήσεις, άθλια ρεπορτάζ, άθλια κείμενα.

Ίσως να είναι ο καθρέφτης της ποιότητας της κοινωνίας που έχουμε γίνει. ίσως όχι.

Αλλά σε κάθε περίπτωση ο κόσμος όχι μόνο το ανέχεται, αλλά το επιβραβεύει σε μεγάλο βαθμό αυτό το αίσχος. Και απο μόνη της αυτή η αποδοχή, λέει πολλά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους