Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καθώς γερνούν τα φεγγάρια μου, νομίζω ότι έχω ζήσει μια ζωή, που ανήκει σε κάποιον άλλον.

Και την θυμάμαι σαν όνειρο που δεν με θέλει μέσα του.

Τα μάτια μου ζωγραφίζουν ακόμη τοπία, εγκαταλειμμένα απ' την πραγματικότητα.

Το μέλλον θα βρει στις ανασκαφές του, αφόρετα καλοκαίρια, σκελετοί άκοπων δειλινών, σπασμένα αγγεία χαμένων ποιημάτων, αλάδωτες επαναστάσεις.

Τα χέρια μου , δεν είναι πια σίγουρα για το τι άγγιξαν.

Η βιβλιοθήκη της αφής μου, μπερδεύει τα ράφια της μνήμης.

Οι βιογραφίες των ήλιων μου, φυλάσσονται πια σε βιβλία παραμυθιών.

Οι θάλασσες μου, στις στεριανές ιστορίες.

Τα ναυάγια μου, στα εγχειρίδια αστρονομίας.

Οι έρωτες μου, σε τόμους, αφιερωμένους στα εξαφανισμένα είδη.

Καθώς γερνούν τα φεγγάρια μου, τα χρόνια πέφτουν αθόρυβα από πάνω μου, σαν ασβέστης από παλιούς τοίχους, αποκαλύπτοντας άλλους τοίχους, παλιότερους, πιο θλιμμένους.

Και πίσω τους άλλους ακόμη.

Καθώς γερνούν τα φεγγάρια μου, διώχνω από μέσα μου την λογική κι όλα τα υπάρχοντά της, και συλλέγω στιγμές που δεν θα ήθελαν να ξυπνήσουν στον κόσμο μας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους