Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια μικρή ωδή σε όσους απαντούν με πάθος σε κείμενα που δεν άνοιξαν, καθοδηγούμενοι από το σχόλιο κάποιου που επίσης δεν τα άνοιξε.

Υπάρχει ένα σπορ που παίζεται καθημερινά κάτω από αναρτήσεις και δεν χρειάζεται προπόνηση, εξοπλισμό ή την παραμικρή σχέση με το αντικείμενο.

Ανεβαίνει κάτι, ένα ρεπορτάζ, μια είδηση, μια απλή φωτογραφία, και πριν προλάβει να φορτώσει η σελίδα έχει ήδη γραφτεί το πρώτο σχόλιο.

Πάντα σίγουρο, πάντα έτοιμο, πάντα γραμμένο από κάποιον που σταμάτησε στον τίτλο επειδή το υπόλοιπο κείμενο του φάνηκε υπερβολική απαίτηση.

Αυτός ο πρώτος σχολιαστής είναι ήρωας.

Δεν διάβασε, αλλά κατάλαβε.

Δεν ξέρει, αλλά έχει άποψη.

Και η άποψή του, όσο άσχετη κι αν είναι με το αρχικό κείμενο, αποκτά αμέσως κύρος επειδή απλώς πρόλαβε.

Από εκεί και πέρα ξεκινά η μαγεία.

Περνούν δεκάδες χρήστες, διαβάζουν εκείνο το πρώτο σχόλιο, νιώθουν πλήρως ενημερωμένοι και απαντούν με θέρμη σε κάτι που ποτέ δεν ειπώθηκε.

Σχολιάζουν το σχόλιο νομίζοντας ότι σχολιάζουν την είδηση, αγανακτούν για λόγια που δεν υπάρχουν και τσακώνονται με φαντάσματα.

Το ωραίο είναι η αυτοπεποίθηση.

Από την άνεση μιας πολυθρόνας, με ένα τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι και το τηλέφωνο στο άλλο, ο μέσος σχολιαστής αποφαίνεται για τα πάντα.

Οικονομία, δικαστικές υποθέσεις, διεθνείς σχέσεις, ιατρική, όλα ξεκαθαρίζουν μέσα σε επτά λέξεις και ένα θαυμαστικό.

Όποιος τολμήσει να επισημάνει ότι το κείμενο έλεγε κάτι εντελώς διαφορετικό, αντιμετωπίζεται ως ταραξίας που ήρθε να χαλάσει το κλίμα.

Στο τέλος, η ίδια η είδηση μένει εκεί, αδιάβαστη και μόνη, ενώ από πάνω της οργιάζει μια συζήτηση που στήθηκε σε μια παρανόηση και χτίστηκε με ζήλο.

Το διάβασμα, βλέπετε, θέλει χρόνο.

Το σχόλιο θέλει μόνο θράσος. Και το θράσος, ευτυχώς για όλους μας, διατίθεται δωρεάν και σε απεριόριστη ποσότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους