Πώς να (μην) χρησιμοποιήσετε την Τεχνητή Νοημοσύνη Έβαλα προχθές στην κλειστή ομάδα μου εδώ στο Facebook αυτό το ερώτημα: «Ποιος μεγάλος οικονομολόγος χρησιμοποιεί στίχους του Keats στον πρόλογο του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράψτε μου το όνομα του οικονομολόγου, τον τίτλο του βιβλίου του και τη χρονιά έκδοσης, τους συγκεκριμένους στίχους και τον τίτλο του ποιήματος (μόνο οι πλήρεις απαντήσεις θα μετρήσουν).» Οι νικητές θα κέρδιζαν μεγάλα πολυσέλιδα βιβλία οικονομικών, αρκετά ακριβά και εντελώς αχρησιμοποίητα.

Έλαβα πολύ μεγάλο αριθμό απαντήσεων.

Όλοι απάντησαν λάθος.

Διότι (προφανώς) έβαλαν το ερώτημα στην τεχνητή νοημοσύνη και τους έδωσε μια λάθος απάντηση.

Και χωρίς να ελέγξουν τα ίδια τα βιβλία, αντέγραψαν την απάντηση.

Η τεχνητή νοημοσύνη δίνει συστηματικά λανθασμένες απαντήσεις.

Αναρωτιέμαι πώς δεν το έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει πολλοί που τη χρησιμοποιούν.

Γι’ αυτό (ακόμα) είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσεις αν μια απάντηση, μια εργασία, ένα κείμενο, προέρχεται από εκεί.

Να μην την εμπιστεύεστε, λοιπόν.

Αντίθετα αυτή η ανάρτηση είναι γραμμένη από άνθρωπο – και στο τέλος της θα μάθετε τι θα γίνει και με τα βιβλία που χαρίζω.

Ποια ήταν, λοιπόν, η σωστή απάντηση; Ο Milton Friedman στο βιβλίο του “Price Theory” (στη δεύτερη έκδοση που κυκλοφόρησε το 1976) καταλήγει έτσι στον πρόλογο: I cannot end this preface without recording the great personal satisfaction that I have derived from teaching price theory to successive generations of able and enthusiastic graduate students.

The formal structure of price theory has an aesthetic quality that has always reminded me of the famous last lines of Keats’s “Ode on a Grecian Urn”: “Beauty is truth, truth beauty,” – that is all Ye know on earth, and all ye need to know. Milton Friedman Ely, Vermont August 3, 1975 Αυτό το εξαιρετικό βιβλίο είναι σχεδόν άγνωστο – για πολλούς λόγους.

Καταρχάς γιατί ο Friedman δίδαξε Price Theory από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 μέχρι το 1962, όταν σταμάτησε να τη διδάσκει.

Εκείνη τη χρονιά συγκέντρωσε τις σημειώσεις του και πάνω σ’ αυτές ετοίμασε την πρώτη έκδοση (1962). Τα επόμενα δέκα χρόνια δίδασκε αποκλειστικά Monetary Theory (1962-1972). Το 1972 αποφάσισε να επιστρέψει στην Price Theory και να διδάξει για 4 χρονιές το μάθημα (1972-1976). Έτσι έβγαλε και τη δεύτερη, ανανεωμένη και ενισχυμένη έκδοση το 1976.

Νομίζω δεν επέστρεψε ποτέ στην Price Theory, όπως και δεν επέστρεψε ποτέ στα μεθοδολογικά ζητήματα μετά το θρυλικό του άρθρο του 1953.

Έτσι η συνεισφορά του στη Θεωρία Τιμών δεν είναι τόσο διάσημη όσο εκείνη σε άλλα πεδία, ειδικά στη Θεωρία του Χρήματος – αν και αποτελεί το θεωρητικό υπόβαθρό της.

Το εγχειρίδιο αυτό δεν είναι γραμμένο όπως τα κλασικά αμερικανικά εγχειρίδια οικονομικών (που είναι γραμμένα έτσι ώστε και βλάκας να είσαι, θα τα καταλάβεις όλα). Είναι γραμμένο για μια ελίτ φοιτητριών/ών και αυτό φαίνεται από τον πρόλογο στον οποίο ευχαριστεί φοιτητές που τον βοήθησαν («χωρίς αυτούς το βιβλίο δεν θα είχε βγει ποτέ»). Απευθύνεται, λοιπόν, σε όσους μπορούν να πάνε ένα βήμα παραπάνω.

Δεν είναι, όμως, δύσκολο βιβλίο.

Τα μαθηματικά είναι απλά (απλά με την έννοια πως αν δεν καταλαβαίνεις ούτε αυτά τα απλά μαθηματικά, άλλαξε επάγγελμα). Το σημαντικότερο όμως είναι η αίσθηση ότι διαβάζεις κάτι που γράφει μια μεγαλοφυία ενώ το ύφος, το στιλ, είναι φοβερό.

Δείτε την αρχή: “Economics is the science of how a particular society solves its economic problems.

An economic problem exists whenever scarce means are used to satisfy alternative ends.

If the means are not scarce, there is no problem at all; there is Nirvana.

If the means are scarce but there is only a single end, the problem of how to use the means is a technological problem.

No value judgments enter into its solution, only knowledge of physical and technical relationships.” Να προσθέσω κάτι ακόμα.

Το μάθημα της Θεωρίας Τιμών δεν συμπίπτει με αυτό της μικροοικονομικής – είναι κάτι αρκετά διαφορετικό.

Και σε μεγάλο βαθμό αυτή η παράδοση είναι παράδοση του Πανεπιστημίου του Σικάγου, πολύ πριν τον Friedman.

Επειδή είμαι παράγωγο αυτής της σχολής – και είχα το προνόμιο να παρακολουθήσω το μάθημα με καθηγητή τον νομπελίστα (και επιβλέποντα της διπλωματικής μου), Gary Becker, έχω να σας πω πως για να καταλάβετε καλά οικονομικά θα πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσετε ένα καλό εγχειρίδιο Θεωρίας Τιμών.

Εγώ, για να προετοιμαστώ, διάβασα το βιβλίο του Friedman που μου σύστησε ο Becker αλλά ομολογώ πως για να το καταλάβω καλύτερα ξεκίνησα με ένα άλλο, το Price Theory and Applications του Peter Pashigian που μόλις είχε κυκλοφορήσει (1994). Ο Pashigian δίδασκε κι αυτός στο Σικάγο τότε – δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς.

Το βιβλίο του είναι μια πολύ καλή εισαγωγή (το έχω ήδη δωρίσει σε πρώην φοιτήτριά μου στη Νομική του ΕΚΠΑ). Όμως δεν σας προτείνω πλέον ούτε το βιβλίο του Pashigian, ούτε καν του Friedman, διότι το δεύτερο δεν είναι για όλους.

Προτείνω το καλύτερο της αγοράς: Τη δεύτερη έκδοση του εγχειριδίου “Chicago Price Theory” των Sonia Jaffe, Robert Minton, Casey Mulligan και Kevin Murphy, δηλαδή 4 μελών της νεότερης γενιάς – που διδάσκουν το μάθημα τα τελευταία χρόνια.

Μόλις κυκλοφόρησε από το Princeton University Press.

Στην εικόνα βλέπετε το διάσημο έργο του David Hockney, Portrait of an artist (Pool with Two Figures), 1972.

Το έβαλα για δύο λόγους.

Ο ένας είναι πως ο λατρεμένος Hockney έφυγε σήμερα.

Ο δεύτερος είναι πως ειδικά γι’ αυτό το έργο ξόδευα 15-20 λεπτά στις διαλέξεις και 11 διαφάνειες στα μαθήματα Μικροοικονομικής που δίδαξα από το 2001 μέχρι και το 2025.

Αν γνωρίζετε την ιστορία αυτού του πίνακα (από τη στιγμή που ο Hockney άρχισε να τον σχεδιάζει στο μυαλό του φωτογραφίζοντας τον σύντροφό του με πόλαροϊντ μέχρι τον χωρισμό τους, την επώδυνη ψυχολογικά διαδικασία παραγωγής και μετά την εκπληκτική πορεία του στην αγορά τέχνης), θα καταλάβετε γιατί έχει ενδιαφέρον για ένα μάθημα μικροοικονομικής από έναν απόφοιτο του Σικάγου που στην πραγματικότητα δίδασκε πάντοτε Θεωρία Τιμών. Υ.Γ. Τι θα γίνει με τα 7 βιβλία οικονομικών; Σήμερα το βράδυ στις 8 στο κλειστό γκρουπ, νέος διαγωνισμός. Πληροφορίες για να μπείτε στο γκρουπ θα βρείτε στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους