Περί της νοσταλγίας των διχασμών και της λήθης της Ιστορίας (Αντιρρητικός λόγος κατά του αθεολόγητου και ανιστόρητου -πλην συκοφαντικού- άρθρου του κ. Ανδρέα Ιεροκηπιώτη) Το άρθρο του κ. Ανδρέα...

Πλήρες Κείμενο:

Περί της νοσταλγίας των διχασμών και της λήθης της Ιστορίας (Αντιρρητικός λόγος κατά του αθεολόγητου και ανιστόρητου -πλην συκοφαντικού- άρθρου του κ. Ανδρέα Ιεροκηπιώτη) Το άρθρο του κ. Ανδρέα Ιεροκηπιώτη, πάσχει, πάσχει πραγματικά ταυτόχρονα σε όλα τα επίπεδα από ιστορικό αναχρονισμό, λογικό άλμα και θεολογική σύγχυση.

Και μάλιστα, κρασάκι της τοξικής τούρτας του, υποβόσκει ύπουλα πλην άμεσα και σαφώς και η συκοφαντική δυσφήμιση κατά του σεβ Μητροπολίτη Πάφου κ Τυχικού, ότι ο Τυχικός είναι μέλος της ιεράς Αποτειχίσεως.

Τέτοιες αποτυχημένες και κακόβουλες προσεγγίσεις στο δημόσιο διάλογο με αναγκάζουν να ξεθάψω τα όπλα της διαλεκτικής αντιρρητικής τέχνης.

Πρώτον, η Άλωση της Κων/Πόλεως του 1453 δ ε ν αποδεικνύει ότι η Φίλη Ορθοδοξία όφειλε μαγικώ τω τρόπω να απορρίψει το Σχίσμα ή/και να επιδιώξει άρον άρον μία επίπλαστη εκκλησιαστική ένωση με την φραγκολατινική Ρώμη. Η Ιστορία, κύριοι ανιστόρητοι και αθεολόγητοι νόες, δ ε ν λειτουργεί ως θεολογικό επιχείρημα και δη εις βάρος της σύγχρονης εποχής μας και δη εις βάρος του κανονικού σεβ Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικού.

Αν, και μόνον αν, η στρατιωτική ή/και η πολιτική ήττα αποτελεί κριτήριο αλήθειας, τότε, και μόνον τότε, ενδεχομένως και η Σταύρωση θα έπρεπε να θεωρηθεί ωσάν απόδειξη μεγίστης εξ αρχής ιστορικής (και έπειτα θεολογικής με τα μυαλά του κΑΙ) αποτυχίας του Χριστού.

Πρόκειται καθαρά για το λογικό σφάλμα της επίκλησης στις συνέπειες (argumentum ad consequentiam). Δηλαδή, το άρθρο του πάσχει ουσιωδώς και εξ αρχής Λογικά σε διάφορα σημεία.

Πού να πιάσουμε τα Ιστορικά και Θεολογικά σφάλματα του.

Δεύτερον, παραβλέπεται ότι η πλειοψηφία των ορθοδόξων Ρωμαίων (και ουχί Βυζαντινών) με έδρα την Νέα Ρώμη, απέρριψε τη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, όχι από «φανατισμό» όπως νομίζουν σήμερα οι αγαπούληδες αρχιΟικουμενιστές και αρχιΚολυμπαριστές, αλλά επειδή θεωρούσε ότι οι σημαίνουσες δογματικές διαφορές δ ε ν ήταν πολιτικά διαπραγματεύσιμες. Η Εκκλησία, κύριοι ανιστόρητοι και αθεολόγητοι νόες, δεν είναι διπλωματικό υπουργείο ούτε η αλήθεια της προϊόν γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού συμβιβασμού όπως ακριβώς νόμιζαν και νομίζουν ακόμη εσφαλμένα οι κουτοπόνηροι διοικούντες και παροικούντες εις την Νέα Ρώμη.

Τρίτον, η εξιδανίκευση της Δύσης των Φραγκολατίνων εκ Γιουτλάνδης και σφετεριστών του πάλαι ποτέ ορθοδόξου πρεσβυγενούς Πατριαρχείου της πρεσβυτέρας Ρώμης, αγνοεί, ότι οι ίδιες λατινικές δυνάμεις που υποτίθεται θα έσωζαν την Κωνσταντινούπολη είχαν προηγουμένως λεηλατήσει την Πόλη το 1204.

Η ιστορία είναι πολύ πιο σύνθετη και πολύπλοκη από το δίλημμα «ένωση ή/και καταστροφή», "ενωτικοί-ανθενωτικοί", μιας και αυτή η διπολική γλώσσα και άστοχες προσεγγίσεις είναι καλή ενδεχομένως για τα παιδάκια του νηπιαγωγείου και του δημοτικού.

Αν και μαλώνω τις δασκάλες φίλες μου όταν την χρησιμοποιούν, και αυτό τους αρέσει, όταν τους δείξω τα Λογικά, Ιστορικά και Θεολογικά σφάλματα.

Για αυτό την καραμελίτσα "ενωτικών" και "ανθενωτικών" "Βυζαντινών" ξεχάστε την, μιας και υφίστατο σημαντική δυσκολία σε απαίδευτους νόες χωρίς ουσιώδες γνωσιολογικό εξοπλισμό να διακρίνουν την ιστορική αλήθεια από το ψεύδος, πολλώ δε μάλλον την θεολογική αλήθεια από τα αθεολόγητα ψεύδη.

Θεολογικά, το βαθύτερο πρόβλημα του άρθρου του κΑΙ βρίσκεται αλλού: συγχέεται η αγάπη με τη δογματική αδιαφορία. Η Ορθόδοξη ιερά Παράδοση ποτέ της δεν απέρριψε τον διάλογο με τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους, αλλά ούτε δίδαξε ότι η εκκλησιαστική ενότητα μπορεί να οικοδομηθεί επάνω στην παράκαμψη και την μαγική κατάργηση των ουσιωδέστερων δογματικών διαφορών, εις το όνομα μίας ρομαντικής και επίπλαστης αγάπης, δηλαδή απάτης.

Η αληθινή και κατά Θεόν εκκλησιαστική ενότητα προϋποθέτει κοινή και ομοούσια πίστη, και ουχί απλώς έναν κοινό εχθρό.

Τελικά, ο μεγαλύτερος διχασμός δεν είναι μεταξύ Ανατολής και Δύσης, αλλά μεταξύ ιστορικής μνήμης και ιδεολογικής χρήσης της ιστορίας και της θεολογίας για να συκοφαντηθεί η αλήθεια στο σύγχρονο εκκλησιαστικό ζήτημα του σεβ Μητροπολίτη Πάφου κ.Τυχικού.

Όταν όμως η Ιστορία επιστρατεύεται για να νομιμοποιήσει σύγχρονες εκκλησιαστικές επιλογές, παύει να είναι δασκάλα της αλήθειας και γίνεται εργαλείο προπαγάνδας και εργαλείο συκοφαντικής δυσφήμισης κ. Ανδρέα Ιεροκηπιώτη.

Και θα πρέπει ιδιαζόντως να προσέξετε την ψυχή σας από τέτοιες ανόητες κατακρίσεις και επικρίσεις.

Και τότε οι παλιοί διχασμοί δεν θεραπεύονται, απλώς επανεμφανίζονται με νέα ονόματα.

Άρα συνεπώς, το εν λόγω άρθρο, πάσχει ουσιωδώς Λογικά, Ιστορικά, Θεολογικά και Εκκλησιολογικά, αλλά και Νομικά.

Αφού αγαπητέ μου άνθρωπε τάδε ή δείνα, δεν έχεις λιπαρό γνωσιολογικό εξοπλισμό στην Λογική, στην Ιστορία και στην Θεολογία γιατί άραγε κακοποιείς όλα αυτά και εκφράζεις δημόσια γνώμη; Για να συκοφαντηθεί ο σεβ Μητροπολίτη Πάφου κ Τυχικός, ότι είναι αποτειχισμένος; Αστεία πράγματα κ. Ανδρέα Ιεροκηπιώτη δεν νομίζετε; Η αιτία ενός νέου Κανονικού Σχίσματος στην Εκκλησία της Κύπρου, φέρει την υπογραφή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου μετά των συν αυτώ φερεφώνων του. ⚜️ Του Παναγιώτη Νούνη, ✌️ Ελεύθερος Στοχαστής 👊

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους