Οδύνη στη χαμηλή φωνή Αυτό νιώθεις όταν παρατηρεί τις φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Πίττα-έναν πόνο που μιλάει σιγανά, που ανθολογούνται από τον ίδιο, στο ωραίο λεύκωμα των εκδόσεων Κίχλη με τίτλο...

Πλήρες Κείμενο:

Οδύνη στη χαμηλή φωνή Αυτό νιώθεις όταν παρατηρεί τις φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Πίττα-έναν πόνο που μιλάει σιγανά, που ανθολογούνται από τον ίδιο, στο ωραίο λεύκωμα των εκδόσεων Κίχλη με τίτλο: «Φωτογραφία». Ένα ταξίδι στην Ελλάδα και την Ευρώπη της δεκαετίας του ’80, που αποτυπώνει όσους και όσα δεν έχουν ακόμα ενταχθεί στον κόσμο των απολαύσεων, την ποπ αισθητική και τον καταναλωτισμό.

Και όσα δεν έχουν ακόμα απενταχθεί από την γκρίζα και σκληρή ζωή του σοσιαλιστικού μπλοκ.

Σε χαμηλή φωνή όμως, διότι οι εικόνες που μας μεταφέρει έχουν ένα υπαρξιακό άφατο και οι φιγούρες αυτές μοιάζουν καταστατικά λιγομίλητες. Στην Δύση και στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο ομοίως.

Τα συνοδευτικά κείμενα του Πίττα, γραμμένα με κόπο και πόνο ψυχής, μια και ο ίδιος παραμένει ένα τρυφερά φειδωλός συνομιλητής, αναπλαισιώνουν τη στιγμή και της δίνουν προοπτική στον χρόνο.

Διάλεξα ένα δημόσιο εστιατόριο στη Πράγα του 1986 με έναν μοναχικό άνθρωπο που έμελλε να χαθεί, όπως οδυνηρά διαπίστωσε αργότερα ο Πίττας.

Αξίζει η ανάγνωση, η περιδιάβαση και η παρατήρηση.

Μια οδύνη στη χαμηλή φωνή, ένας πόνος χωρίς εξωτισμούς, καταγγελίες και ρομαντική εξιδανίκευση και μια άσκηση αντι-νοσταλγίας. Constantin Pittas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους