Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήρθε κάποτε ένας άνθρωπος και μου λέει: «Γέροντα, θέλω να αγαπήσω τους ανθρώπους, αλλά δεν μπορώ.

Άλλος με πίκρανε, άλλος με αδίκησε, άλλος με ξέχασε.

Και τους εχθρούς μου δεν μπορώ ούτε να τους βλέπω». Του λέω: «Βρε ευλογημένε, αν αγαπούσαμε μόνο όσους μας αγαπούν, τι κόπο θα είχε το Ευαγγέλιο; Και οι έμποροι αγαπούν όσους τους πληρώνουν.

Και οι κλέφτες αγαπούν τους συνεργούς τους.

Το δύσκολο είναι να χωρέσει η καρδιά τον άνθρωπο που δεν σου δίνει τίποτε». Κοιτάξτε, παιδιά μου. Ο Θεός δεν αγαπά επειδή είμαστε καλοί.

Αν περίμενε να γίνουμε καλοί για να μας αγαπήσει, κανείς δεν θα σωζόταν.

Μας αγαπά πριν μετανοήσουμε.

Μας αγαπά όταν πέφτουμε.

Μας αγαπά όταν Τον ξεχνάμε.

Μας αγαπά ακόμη και όταν Του γυρίζουμε την πλάτη.

Αυτή είναι η αρχοντιά του Θεού.

Και όσο πλησιάζει ο άνθρωπος τον Χριστό, τόσο αρχίζει να αποκτά λίγη από αυτή την αρχοντιά.

Βλέπετε το κερί; Δεν διαλέγει σε ποιον θα δώσει το φως του.

Φωτίζει όποιον βρίσκεται μπροστά του.

Έτσι είναι και η αγάπη.

Όταν είναι αληθινή, δεν κάνει λογαριασμούς.

Δεν λέει: «Αυτόν θα τον αγαπήσω γιατί μου φέρθηκε καλά και εκείνον όχι γιατί με πλήγωσε». Αυτή είναι η αγάπη του εμπορίου.

Σου δίνω για να μου δώσεις.

Σε αγαπώ για να με αγαπήσεις.

Σε συγχωρώ για να με συγχωρήσεις.

Αυτό δεν είναι ακόμη Χριστός. Ο Χριστός επάνω στον Σταυρό δεν είπε: «Πατέρα, συγχώρησέ τους όταν διορθωθούν». Τους συγχώρησε την ώρα που Τον σταύρωναν.

Εκεί είναι όλο το Ευαγγέλιο.

Και να σας πω κάτι που το βλέπω συχνά; Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι αγαπούν.

Στην πραγματικότητα αγαπούν τον εαυτό τους μέσα από τους άλλους.

Θέλουν να ακούσουν καλό λόγο.

Θέλουν να εισπράξουν αναγνώριση.

Θέλουν να αισθανθούν απαραίτητοι.

Μόλις πάψουν αυτά, παγώνει και η αγάπη.

Η αληθινή αγάπη φαίνεται όταν δεν παίρνει τίποτε.

Όταν δίνει μόνο.

Όπως το δέντρο.

Το χτυπούν με πέτρες και αυτό ρίχνει καρπούς.

Δεν ρίχνει πέτρες πίσω.

Αν θέλετε να καταλάβετε σε τι κατάσταση βρίσκεται η ψυχή σας, μην εξετάζετε πώς φέρεστε σε όσους σας αγαπούν.

Εξετάστε πώς φέρεστε σε όσους σας δυσκολεύουν.

Εκεί φαίνεται το μέτρο.

Γιατί ο εχθρός δεν ήρθε μόνο για να σας πειράξει. Ο Θεός επιτρέπει καμιά φορά έναν δύσκολο άνθρωπο δίπλα μας για να δούμε πόση αγάπη έχουμε και πόσο εγωισμό κρύβουμε ακόμη μέσα μας.

Μερικοί λένε: «Γέροντα, να αγαπήσω τον εχθρό μου;» Όχι μόνο να τον αγαπήσεις.

Να προσευχηθείς γι’ αυτόν.

Γιατί όταν προσεύχεσαι για κάποιον, δεν μπορείς εύκολα να τον μισήσεις.

Η προσευχή μαλακώνει την καρδιά.

Σιγά σιγά ο πόνος γίνεται συμπόνια.

Και αρχίζεις να λες: «Θεέ μου, φώτισέ τον όπως φωτίζεις κι εμένα». Τότε έρχεται η ειρήνη.

Και να θυμάστε κάτι τελευταίο.

Ο άνθρωπος που αγαπά μόνο τους φίλους του παραμένει ακόμη στα ανθρώπινα μέτρα.

Ο άνθρωπος που αγαπά και εκείνον που τον πλήγωσε αρχίζει να μπαίνει στα μέτρα του Χριστού.

Εκεί κρύβεται όλο το μυστήριο.

Να αγαπάς τον καλό είναι φυσικό.

Να αγαπάς τον δύσκολο είναι αρετή.

Να αγαπάς τον εχθρό είναι χάρη Θεού.

Και όταν η χάρη αυτή επισκεφθεί την καρδιά, τότε ο άνθρωπος δεν βλέπει πια γύρω του φίλους και εχθρούς.

Βλέπει μόνο αδελφούς πληγωμένους που αγωνίζονται, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, να βρουν τον δρόμο προς τον ίδιο Πατέρα.

Και μη νομίσετε ότι αυτό είναι αδυναμία.

Ο κόσμος λέει δυνατό εκείνον που εκδικείται. Ο Χριστός λέει δυνατό εκείνον που μπορεί να αγαπήσει χωρίς να ζητήσει τίποτε πίσω.

Γιατί ο εχθρός που συγχωρείς δεν νίκησε εσένα.

Εσύ νίκησες τον παλαιό άνθρωπο μέσα σου.

Και αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη.

Όχι να λυγίσεις τον άλλον.

Να λυγίσεις το σκοτάδι που κουβαλάς μέσα σου.

Όχι να αλλάξεις τον εχθρό.

Να αφήσεις τον Χριστό να αλλάξει την καρδιά σου.

Τότε έρχεται η πραγματική ελευθερία.

Τότε η ψυχή αναπαύεται.

Τότε ο άνθρωπος αρχίζει να μοιάζει λίγο στον Χριστό. Και αυτό, παιδιά μου, αξίζει περισσότερο από όλες τις νίκες του κόσμου. * Φωτογραφία: Νίκος Παναγιωτάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους